De laatste dag!

Na een vlucht van ruim twee uur kwamen we aan op Lissabon Airport. Vanuit het vliegtuig hadden we een prachtig uitzicht door de ondergaande zon. Lissabon was dé bestemming om het zomersinterklaas te vieren. Iedereen had zijn uiterste best gedaan om een leuk cadeautje te kopen en een originele tekst te schrijven. 
 
azoren120170811a
 
De cadeaus werden in de grote groene tas gestopt (tja je moet toch wat als er geen jutezak voor handen is!). De tas stond om de hoek, zodat iedereen anoniem zijn of haar cadeau en het gedicht in de tas kon doen. Het is natuurlijk wel zo leuk als diegene die jij hebt niet direct weet dat jij het hebt geschreven. Al dachten Max, Bep, Maarten-Harm Xx daar anders over. Zij waren een beetje in de war geraakt van de warme temperaturen tijdens het schrijven en sloten de brief als met hun eigen naam. Daar zal sinterklaas niet blij mee zijn!
 
Na een paar uur had iedereen zijn gedichtje voorgelezen en het cadeautje ontvangen. Sommige gedichten waren wel 5 pagina's lang (Heidi ughe ughe). Sommige teksten waren heel grappig en anderen weer heel persoonlijk. Robin (m) was daarbij origineel geweest door een heuse vlog te maken. Al met al dus een heerlijke manier om de nacht op het vliegveld snel voorbij te laten gaan. 
 
Na de sinterklaasavond koos iedereen een plekje uit om even te gaan slapen. De rest doofde de tijd door rondjes te gaan lopen over het vliegveld. S'ochtends vroeg werd er ook nog wat lekker eten gescoord. Zo werd er ook een big mac menu om 5 uur s'ochtends gehaald, lekker!
 
azoren120170811b
 
Eenmaal terug op Brussel Airport liep het allemaal soepeltjes. De backpacks waren al snel opgehaald en de treintickets werden gekocht. Op Roosendaal nam iedereen afscheid van elkaar. Een afscheid van twee prachtige weken, waarbij vriendschappen zijn gecreëerd, overwinningen zijn behaald en de mooiste dingen beleefd zijn! Er werd dan ook een klein traantje gelaten. Tot op de reünie!

Dag 14 - Souvenirs scoren en meesterdichters 

Na twee prachtige weken is de allerlaatste dag alweer aangebroken. De afgelopen twee weken hebben we onwijs veel leuke dingen gedaan, de tijd is dan ook voorbij gevlogen! 
 
Op deze laatste dag konden we heerlijk uitslapen, dat is ook wel nodig aangezien we vannacht een nachtje op Lissabon Airport bivakkeren! Nadat we nog een keer lekker ontbeten hebben en de berggeit gedag hebben gezwaaid vertrokken we met taxi's naar de stad.
 
Een paar dagen geleden is het idee geopperd om op Lissabon af te sluiten met een zomer sinterklaas avond. Dit houdt in dat er lootjes zijn getrokken. Voor de uitverkorene die je getrokken hebt koop je een klein cadeautje en schrijf je een leuk tekstje! Iedereen was daarom druk aan de slag met het op en top voorbereiden van de avond. Alle souvenirs winkels werden afgestruind en de mooiste en meest inspirerende plekken werden gekozen voor het schrijven van een gedichtje. 
 
Eind van de middag verzamelde iedereen zich weer bij het centrale pleintje in de stad. De staf had vier familiepizzas gehaald waardoor iedereen lekker kon genieten van een pizzaslice. Ondertussen genietend van de laatste zonnestralen, het schijnt in Nederland namelijk niet zo goed weer te zijn. Max en René deden steen-papier-schaar voor de laatste pizza stukken, sportief genoeg gaf max toch nog een stukje aan René. Dit leverde hem zelfs nog een dikke smakkerd op! 
 
azoren120170810a
 
Vervolgens was het tijd om naar het vliegveld te gaan. Lucie ging samen met de kasten Maarten-Harm en Robin (m) de backpacks ophalen hij de accommodatie. De rest van de groep pakte de lokale bus naar het vliegveld. Vanuit de bus hadden we voor de laatste keer deze reis een uitzicht met bergen, vulkanische muren, koeien en een hele hoop bloemen en groen. Wat zijn we hier aan gewend geraakt zeg! We zullen wel gaan missen als we terug zijn in het koude, vlakke kikkerlandje. 
 
In het vliegtuig ging er een blaadje rond met de opdracht om per persoon 1 regel toe te voegen aan het verhaal. De meest komische, sarcastische en grappige zinnen werden er verzonnen!

Dag 13 - Wedstrijdje zee turen en uit eten met de holbewoners

De wekker stond vroeg vandaag om wederom de walvissen te gaan spotten. Helaas was de Portugese buschauffeur driekwartier te laat, hij lag vast nog even lekker in zijn bed. Bij de haven aangekomen stapten weer in de gele speedboot, ditmaal was echter de zee veel ruiger. 

De boot vloog over de golven. Het ging zelfs zo hard dat Heidi op de grond viel aangezien ze voorop de boot op de uitkijk stond. Nadat ze vriendelijk verzocht was te gaan zitten kreeg ze nog een volle laag water over haar heen, wat een geluk! 

Wederom werd er helemaal niks gespot vandaag, zowel niet door ons als door de spotters op de berg. Vermoedelijk komt dit door de seismografische bewegingen van een paar dagen geleden. De organisatie heeft dit ook nog nooit eerder meegemaakt. 

Eenmaal terug in de haven had iedereen een paar uur vrije tijd. Een deel ging lekker zwemmen op het zandstrandje en anderen gingen naar wandelen naar de botanische tuin en een uitzichtpunt. Het water was een heerlijke afkoeling op deze warme dag. Het vlot bij de zee en de handdoeken op het zand boden een heerlijke plek om even te gaan liggen.

Met de lunch verzamelde iedereen zich weer om daarna met een tourbus naar de grotten te gaan. We gingen daarbij langs twee grotten en een levende vulkaan. We konden daarbij zelfs in het midden van een slapende vulkaan komen. Vanuit hier hadden we een prachtig uitzicht op de groene kraterrand en de kleurrijke rotsformaties. Wat een onbeschrijfelijk natuurwonder was dat zeg!

Daarna reden we ook door naar een plaats waar de naar eieren stinkende aarddampen naar boven kwamen. Hier hadden we tevens een mooi vergezicht over de bergachtige weilanden met koeien en lavarotsen als afscheidingen. 

In de avond gingen we met zijn allen uiteten. We gingen vanavond aangezien we morgenavond alweer op het vliegveld zitten, op weg naar huis. Aangekomen bij een prachtig restaurant met een heerlijke menukaart werd er onder het genot van een drankje genoten. Er werd gesproken over de leukste activiteiten van de reis en  de leukste reisbestemmingen voor een volgende reis. 

Na het restaurant hebben we de avond afgesloten bij een terrasje aan de haven. Daarbij werden we vergezeld door een prachtige volle maan.

Dag 13 - Op zoek naar Wally

Gisteren hadden we met zijn allen boodschappen gedaan. Daarbij is er zoveel lekkers gehaald dat er voor iedereen bij het ontbijt wel wat naar wens te vinden was. Zo hadden we gekookte eieren, cereals, allerlei verschillende broden en een versafdeling aan beleg. En het is zelfs gelukt om Nederlandse pindakaas te scoren! Maar voordat iedereen rustig kon gaan ontbijten werden iedereen wakker gemaakt met ritmische muziek... ook wel hardcore genoemd. Daarnaast vonden sommige mensen nog een ijsklontje in hun slaapzak, wat een heeeeeerlijk frisse wake up call... NOT!

Na het ontbijt was het tijd voor het levend stratego spel! Op het kampterrein werden er twee teams gevormd, vervolgens werd er per team een vlag verstopt. Het team dat als eerste de vlag van de tegenstander zou vinden en naar de post zou brengen won het spel! Ook had iedereen een kaartje met zijn of haar rang, hiermee konden onderlinge wedstrijden gewonnen worden. Al gauw rende de speldeelnemers met hoge snelheden (althans dat dachten ze) achter elkaar aan, ondertussen ook nog uitkijkend naar de vlag! 

Na het spel werden we met de bus naar de haven gebracht. We gingen vandaag walvissen en dolfijnen spotten! Met een speedboot in dezelfde kleur als de badslip van Dries Roelvink gingen we op pad. De boot vloog met hoge snelheid over het water met als gevolg dat het opspattende water zo hoog kwam dat iedereen gezegd werd met zout water. 

Op de berg had de organisatie spotters zitten om met verrekijkers de bewegingen van de zoogdieren op te pikken. Het geluk was vandaag echter niet aan onze zijde, we hebben helemaal niks kunnen zien. Maar geen getreur... aangezien we niks hebben gezien mogen we morgen vroeg nogmaals! Het zal natuurlijk dol fijn zijn als we de natuurwonders morgen wel kunnen zien, heb er nu al zin in! 

Eenmaal terug bij het hostel kwamen wij erachter dat Lucie (die boodschappen aan het doen was) de sleutel had. Nu konden we niet naar binnen... of toch wel! Als een echte inbreker klommen we via het kleine badkamerraam naar binnen. 


In de avond stond er een lekker Mexicaans gerecht op het programma, met tortilla chips en guacamole. Als dessert is er een lekkere chocolade mouse gemaakt. Choco Maxi kon hier maar geen genoeg van krijgen! Eerder op de dag is er ook hout gesprokkeld voor een mooi kampvuur. Het werd tijd, de marshmallows lagen immers al een tijd te wachten om gebruikt te worden. De zangkunsten van velen zijn de afgelopen dagen al goed getraind, ook vanavond zullen er vast veel meezingers te horen komen!

Dag 12 - Monte Brazil en de Copa Cobana

De dag begon met onze eerste eigen gemaakte ontbijtje (hoezo verwend? ;) ) met een overheerlijk gekookt eitje. Hierna brachten taxi's ons naar de voet van de Monte Brazil, waar onze tocht omhoog begon.

Onderweg kwamen wij een halve dierentuin tegen van papegaaien in een kooi en een ree en een haan in het wild. Op de top hadden wij een mooi uitzicht over de stad en toen begon ons rondje rond de caldeira; meestal redelijk vlak maar af en toe een flinke klimmetje. 

Onderweg konden wij onze turn en sportschool kunsten tonen, waar Laurens nipt is verslagen door Terry bij het optrekken aan de rekstok. Toen kwam de splitsing en zag een deel onze oranje leeuwinnen het EK winnen en het ander deel bracht een bezoekje aan een nog werkend fort waar twee militairen een rondleiding verzorgde voorzien van zeer korte en bondige teksten; toch was het leuk om in de kapel, de crypten, de gevangenis en de fortmuren rond te dwalen. 

 

Vervolgens zijn de twee groepen elkaar weer tegen gekomen in de supermarkt, waar inkopen voor minimaal een weeshuis zijn gedaan (was maar voor één dag). Ondanks de boodschappen zijn wij met z'n allen de snackbar ingedoken voor een steak, hamburger of kip. En het smaakte heerlijk! En toen als afsluiter van de dag was het tijd voor de cocktails; zoals het hoorde daalde het niveau tot onder zeeniveau.

Dag 11 - De berggeit en de mega surpriseshow

s' Ochtends vroeg ging de wekker om met zijn allen de boot naar Terceira te pakken. Voordat we de boot opgingen liepen Maarten-Harm, Robin (m) en Laurens even langs de Spar om ontbijt en middageten te scoren. 

De boot kwam vandaag mooi op tijd aangevaren. De backpacks werden op de kar gelegd en de boot kon betreden worden. Max was daarbij zo slim geweest om zijn backpack op een kar te leggen die bestemd was voor een ander eiland, gelukkig kwamen we daar nog op tijd achter! En met enige ervaring met het varen wisten we al snel een aantal comfortabele plaatsen te bemachtigen. 

Zo hadden we een mooie zespersoonstafel waar het ontbijt uitgestald kon worden. Na een lekker toetje, wat brood en voor sommige een reistabletje als ontbijt kon de tafel weer gebruikt worden voor wat leuke spelletjes. Zo leerden Terry, Laura, Maarten-Harm en Bep hoe ze konden Klaverjassen. Later werd ook het klassieke potje pesten weer tevoorschijn gehaald. 
Aangekomen bij de haven van Angra do Heroismo hadden we uitzicht op Monte Brasil, de berg waar we morgen een wandeling gaan maken! Met taxi's werden we vervolgens afgezet bij ons nieuwe onderkomen. Niet iedereen kon tegelijkertijd weggebracht worden. De wachtende groep speelde daarom nog even een potje 30 seconds. Zo te zien was Floor alles uit haar duim aan het zuigen!

Het nieuwe verblijf is een groot kampterrein met enorme boshut. Naast het complex is een stierenvechtring. In de kooien daarnaast staan een aantal stieren. Ohnee, dat is wat iedereen wilde geloven (lekker goedgelovig). Het enige wat er staat, is een berggeit! 

Met een grote groep liepen we naar de supermarkt. Dit was amper een supermarkt te noemen. Het werd ook gebruikt als café en plaatselijke ontmoetingsplek! De prijs werd nog berekend met de rekenmachine en van een pinautomaat hadden ze ook nog nooit gehoord! Met beperkt keukenmateriaal is het uiteindelijk toch gelukt om nog een pasta bolognese op tafel te krijgen, met lekkere vanille en aardbeienijs als dessert.

In de avond werd de mega supriseshow gespeeld. De groep kreeg de opdracht om zonder te praten op volgorde van schoenmaat te gaan staan. Vervolgens werden er vier groepen gemaakt. Het doel van het spel was om zoveel mogelijk punten te verzamelen. Één team trok een kaartje met een opdracht en de andere teams kregen de opdracht om te raden of het gaat lukken of niet. Ook onderling werd er tussen de teams een aantal leuke battles uitgevochten! Uiteindelijk won team 1 met Ian, Maarten-Harm, Jeroen en Melissa. Als prijs wonnen zij een miniwalvis!

Dag 10 - De verzopen katjes en de verloren badmuts  

Na een warme nacht slaap werd iedereen wakker gemaakt door de wordt wakker liedjes van Lucie. Begin de dag met een dansje, begin de dag met een lach. Want wie vrolijk kijkt in de morgen die lacht de hele dag! Ja, die lacht de hele dag (al keek niet iedereen even vrolijk toen ze het bed uit moesten ;) )

Na een ontbijt bij het hostel was het tijd om naar de boot toe te gaan. De boottocht bracht ons naar Faial, een eiland waar veel bootvaarders stoppen op hun tocht tussen Europa en Amerika. De zee was vandaag een beetje onstuimig door het slechte weer, waardoor reisziektetabletjes voor vele geen overbodige luxe was.

Aangekomen bij de haven van Faial kon iedereen lekker zijn eigen gang gaan. Er waren tal van dingen te doen, al zorgde de regen wel voor roet in het eten. In de haven zijn tal van schilderingen te vinden. Deze schilderingen zijn gemaakt door de zeevaarders die Faial bezocht hebben. Zo waren er ook een aantal Nederlandse tekeningen en zeilboten te vinden!

Ook was er een sportcafé waar vroeger de post van de zeevaarders binnen kwam. Het is hier tegenwoordig nog steeds mogelijk om brieven te posten, al zijn er tegenwoordig ook zat andere middelen om te communiceren. Om al deze dingen te zien moest helaas wel de regen getrotseerd worden. Het was vandaag goed raak. Het bleef vrijwel onafgebroken regenen. Om die reden besloten veel mensen om op zoek te gaan naar lekkernijen bij verschillende restaurantjes. De regen zorgde er ook voor dat de ene na de andere natte badmuts op het afgesproken tijdstip bij de haven terug kwam. 

Op de boot terug werd er een potje pesten gespeeld. De ene na de andere joker en twee-pakken kaart werd met een grote glimlach uitgedeeld! Het was dan ook weer snel duidelijk waarom het spelletje 'pesten' wordt genoemd. Naar verluid is Ian nog steeds bezig met het vals bemachtigen van een joker zodat hij weer iemand anders kaarten kan laten pakken. 

In de avond werd er kip kerrie gegeten en daarna gingen iedereen zijn backpack inpakken. Morgen is het namelijk alweer tijd om het eiland te verlaten. Het volgende eiland op de Azoriaanse bucketlist is Terceira!

Dagboek van een berggeit en holbewoner

Vanmorgen om 6 uur werd er naar het berghuis gebeld om te checken of het weer goed genoeg was om de Pico berg te beklimmen. Helaas waaide het te hard en was het ook te bewolkt waardoor het niet door kon gaan, wat jammer! Aangezien Jeroen, Robin (m), Maarten-Harm en Laurens toch al wakker waren besloten zij te gaan genieten van de prachtige zonsopgang. De opkomende zon zorgde voor een mooie oranje gloed op wolken! 

Ook de tunnels konden niet bezocht worden door miscommunicatie met de Portugese receptie. Dus plan C werd in werking gesteld, een wandeling tussen de wijngaarden en langs de ruige kustlijn. Om 10 uur kwam de grote bus voorgereden om ons af te zetten bij Santa Luzia. Vanaf hier begon de wandeling over het rode zand tussen de groene natuur. Daar kwamen een aantal flinke stijgingen en dalingen bij kijken. 



Eenmaal aangekomen bij de kustlijn hadden we een prachtig uitzicht met de grote oceaan aan de rechterzijde en de lavarotsen en wijngaarden aan de linkerzijde. De oceaan was vandaag erg wild, waardoor het water met een enorme kracht tegen de kustlijn aan kwam. Dit zorgde voor ruige en buitengewoon fenomenale beelden! Ook was het een heerlijke plek om even uit te waaien. 

Na gezellig samen geluncht te hebben liepen we weer verder over de lavastenen totdat we weer in het dorp aankwamen. Hier werd besloten om helemaal naar het hostel terug te lopen omdat de taxi ons helaas niet kon ophalen. Opvallend genoeg hadden Bep en Terry hun snelle loopschoenen aangetrokken. Met Maarten-Harm en René gingen zij er als Forrest Gump vandoor op weg naar het hostel. Run Forest Run! Al met al hebben we maar liefst 20 kilometer gelopen vandaag, wat een knappe prestatie. Het meezingen met de muziek gaf iedereen extra kracht, al zullen de locals wel raar opgekeken hebben toen wij langs kwamen. Frappant genoeg vielen ook de zangvogels erbij neer. Ook was er gelukkig niemand meer ziek waardoor de hele groep erbij was!

Bij het hostel aangekomen haalde de keukendienst de handen uit de mouwen om drie soorten gevulde soepen te bereiden. Er stond een tomaten-, kippen- en groentesoep op het menu, gevuld met tortellini en chorizo! En als dessert lekkere stukjes ananas met slagroom en verschillende versieringen. Ondertussen was de helft van de groep onwijs geconcentreerd de oranje leeuwinnen aan het aanmoedigen. Gelukkig wonnen zij overtuigend met 3-0 van Engeland. Het gaat lekkerrrrrr!

Het goede leven

Vandaag even lekker uitgeslapen, pas om half 10 hoefden bij het ontbijt paraat te staan. Het was al heerlijk warm, waarbij de zon vol door het raam scheen. Het uitzicht vanuit de slaapkamers alleen is al een schilderij waard! Bijna op het hele eiland is er een prachtig uitzicht op de pico vulkaan. Ook zorgt de ruige kustlijn voor adembenemende plaatjes.Vandaag even lekker uitgeslapen, pas om half 10 hoefden bij het ontbijt paraat te staan. Het was al heerlijk warm, waarbij de zon vol door het raam scheen. Het uitzicht vanuit de slaapkamers alleen is al een schilderij waard! Bijna op het hele eiland is er een prachtig uitzicht op de pico vulkaan. Ook zorgt de ruige kustlijn voor adembenemende plaatjes.

Vandaag kon iedereen relaxt doen waar ze zin in hadden. Zo relaxt dat wij vergaten om foto's te maken. Er werden gauw plannen gesmeed om mountainbikes te huren, waar het niet dat de slimmeriken er na een hele tijd pas later achterkwamen dat het verhuurbedrijf drie uur lopen was... auch! Dan maar lekker zwemmen bij het natuurlijke zwembad aan de zee. 

Maarten-Harm had nog wel zin om even lekker een paar uur te lopen. Hij besloot om zijn vierdaagse ervaring op Pico door te zetten. Ook de beide Emma's, Laura en Melissa maakten nog een wandeling. Emma (Bep) en Laura hebben ook een museum bezocht over de walvisjacht (wat hier vroeger veel gebeurde) aan het eind van de dag eindigde iedereen bij het water, wat met deze tropische temperaturen de beste verkoeling opleverde. Op de kant gaf Melany als een volleerd professional een lesje aqua robics aan iedereen die maar mee wilde doen.

Bij het doen van de boodschappen voor de komende dagen werd er lachwekkend gevraagd of wij een eigen supermarkt gingen beginnen. Tja, dat krijg je met 18 eetlustige reizigers! Deze avond stond er een bbq op het programma. De bbq werd met lavastenen opgebouwd door Max, René en Laurens.

Robin (v) kwam op het briljante idee om een tiramisu te maken. De tiramisu zag er heerlijk uit, en smaakte voortreffelijk. Terry vond de alcohol in het dessert goed naar voren komen, wat een compliment... toch wel gek aangezien er geen alcohol in zat. 

Zittend op een muurtje hadden wij een mooi uitzicht op de zee, muziekje op de achtergrond en af en toe allemaal meezingen met Abba of Queen. Kortom een heerlijke afsluiting van een mooie zonnige vakantiedag. Morgen gaat een deel van de groep de Pico berg beklimmen, als het weer het toelaat. De andere groep gaat op zoek naar lavagrotten. Kortom: het letterlijke hoogtepunt en een dieptepunt van onze reis worden bereikt!

Suske en Wiske met de verloren sleutel en de zonnebloem

Op de dinsdag verlaten we het eiland Sao Miguel om met een lange boottocht naar Pico te varen. 's Ochtends vroeg ging de wekker en met volle backpacks gingen de 18 reizigers op zoek naar nog meer avontuur. Voordat we op weg konden moest er echter wel goed gezocht worden naar de kamersleutel, welke naar verluid door de mieren in de winkeltas zijn gestopt...  Pico is het eiland met de grote vulkaan, de natuur is dan ook niet te vergelijken met Sao Miguel. 

Met de taxi werden we naar de grote boot gebracht. Het gemiddelde op de boot werd behoorlijk naar beneden gehaald door onze jongerenreis. Het voelde namelijk alsof we midden in de zonnebloemreis beland waren. De oudjes hadden zelfs trommels en andere muziekinstrumenten meegenomen om iedereen op de boot wakker te houden. Al vonden de meeste mensen nog wel een ergens een mooie plek om even een extra slaapje te pakken. 


Het was een hele zonnige dag, waardoor het op het achterdek goed toeven was. Jeroen dacht ook even van de wind te gaan genieten. Hilarisch genoeg nam de wind zijn pet (wat tevens niet de zijne was) van zijn hoofd mee.

Later op de reis konden sommige oplettenden walvissen en dolfijnen bewonderen. Al kwam dat voornamelijk door de hulp van een local. Deze vriendelijke man vertelde de meest uitgebreide verhalen. Hij leerde Robin hoe zij met de golven mee kon dansen waardoor ze makkelijker kon blijven staan, altijd handig! 

Na ruim 14 uur varen en vier eilanden verder kwamen wij eindelijk aan op Pico. In turtle walk ( rugzak voor en achter) gingen wij op weg naar het hostel; een prachtig oud klooster, omgebouwd tot hostel. De dag werd afgesloten met een gezamenlijk drankje en daarna ging iedereen lekker op een oor.

Ook canyoning mocht niet ontbreken tijdens deze reis. Hier nog een aantal mooie groepsfoto's van dit avontuur.




Zwemmen, uitzichten en een gezonken vulkaan

En toen was het alweer dag 5, wat vliegt de tijd voorbij. Vandaag is het onze laatste dag op Sao Miguel, op deze laatste dag gingen we naar een kleiner eiland bij Vila Franco. Dit is een gezonken vulkaan waarvan alleen de kraterrand nog boven het water uitsteekt. 
 
Om bij het eiland te komen namen we om 9 uur de bus, waardoor we om 8 uur alweer helemaal klaar bij de ontbijtzaal stonden. Na een uur in de bus gezeten te hebben kwamen we aan bij Vila Franco, hier gingen we opzoek naar de ticketdesk bij de haven om de boot te pakken naar het eiland. 
 
Op het eiland pakte we de snorkels uit de tas en legden onze spullen op het vulkanische gesteente. We hadden 6 paar snorkels meegenomen waardoor we om de beurt lekker konden gaan snorkelen. We sprongen in het koude water en bonden de snorkels om. Wat waren er prachtige vissen te zien! Er waren zwarte vissen met een blauwe rand, donker groen/rode vissen, regenboog vissen, dolfijnen en walvissen. Ohnee die laatste twee waren er nog niet, die komen later op de reis nog! 
 
Ondertussen was René druk in de weer om een creatie te bouwen van het vulkanische zand. Hij maakte een grote schildpad, wat overduidelijk niet te missen was. Hier is hij dan ook wel eventjes mee bezig geweest!
Na wat snorkelen en zwemmen werd het tijd om te lunchen. Tijdens de lunch werden we vergezeld door een grote groep salamanders. Zij roken het eten en kwamen met tientallen op de loer liggen om ook wat mee te kunnen pikken van onze meegenomen lunch. Dit waren niet de enige dieren die wij zagen, er waren namelijk ook heel veel krabben! Al met al dus een dagje waarbij we veel mooie dieren hebben mogen aanschouwen! 
 
Ook het uitzicht sprak tot de verbeelding. Met een kleine klim was er een prachtig uitzicht te bemachtigen over het donutvormige eiland en de omringende oceaan. Ondanks dat het vandaag wat bewolkt was, was het uitzicht wederom prachtig. En zelfs met de bewolking moet iedereen nog goed insmeren, zo sterk is de zon! 
 
Vanavond staan er pannenkoeken op het programma, wat lekker! Heidi en Max zijn vanavond de chefkoks, zij worden ondersteunt door Laura die de appeltjes schilt. Naast appels voor op de pannenkoeken hebben we ook spek, rozijn, banaan, kaas... nom nom nom dat beloofd wat lekkers te worden! De pannenkoeken worden gebakken door Max, Maarten-Harm en Robin (m). Robin leert nu zelfs voor het eerste keer om pannenkoeken te bakken, als dat maar goed gaat ;)

Umbaloempa of familie van Trump

Na een gezellige avond met weerwolven zaten wij vanochtend om 9:00 in de bus onderweg naar Furnas. Dat werd een tocht vol bochten en enorm smalle straatjes (hulde aan de chauffeur). In Furnas aangekomen maakte wij een korte wandeling naar de caldeiras waaruit het binnenste van de aarde super heet water en stoom naar boven komt inclusief bijbehorende rotte eieren geur. Na de lunch (terwijl Denemarken van Duitsland won) door naar de warme natuurlijk baden waar wij lekker hebben liggen dobberen; de een wat langer dan de ander. De groep die als eerste het water verliet is vervolgens begonnen met het bestellen van de halve menukaart bij local Chinees. De wandeling terug naar de bushalte was een interessante gewaarwording, onderweg waren overal mensen bezig om het midden van de straat te versieren met ladingen hortensia bloemen; eenmaal bij het centrum waren er minimaal 4 verschillende fanfare korpsen en vele mooi aangeklede azorianen. Na een korte zoektocht naar de verplaatste bushalte weer onderweg naar ons hostel; ben benieuwd hoeveel oogjes er dicht zullen gaan vallen ;)

Angsten trotseren met canyoning


Vandaag konden we lekker uitslapen, want we werden pas om 11 uur opgehaald! Vandaag stond canyoning op de planning! We werden opgehaald door een viertal super enthousiaste begeleiders. Met drie busjes gingen we naar het noorden van San Miquel en ondertussen kregen we ook nog heel veel informatie over het eiland, activiteiten, wel/geen gevaarlijke dieren, WK surfen en tips over de andere eilanden. Super fijn en gezellig was dat!

Na ongeveer 45 minuten rijden kwamen we aan op een hele mooie locatie, vol met watervalletjes en mooie tropische planten. Snel even een plaspauze voordat we onszelf in een wetsuit gingen heisen. Jeetje, dat was puffen en zweten geblazen! Helm, tuigje en schoentjes aan en we waren er helemaal klaar voor. Na het maken van een groepsfoto bij een prachtige waterval kon de activiteit beginnen. Tijdens het canyoning maakten de begeleiding ontzettend veel foto's en filmpjes, deze krijgt iedereen over een paar dagen op de mail.

De tocht begon met een flinke klim, wat erg warm was met de wetsuit die we aan hadden. Al snel kwamen de eerste zweetdruppels op verschillende hoofdjes naar voren! Gelukkig werden onze rode hoofdjes snel afgekoeld door het koele water. Het eerste obstakel was meteen een bloedstollende jump van een waterval van 6 meter, ja je leest het goed 6 meter! Deze stap kon ook abseilend gedaan worden. 

Vervolgens kwamen we bij een prachtig natuurlijke glijbaan, met de handen op de borst gleden we om de beurt de waterval af. Ondertussen bevonden we ons in een adembenemende rivierkloof wat prachtige groene plaatjes opleverde. Verder abseilend en springend van watervallen kwamen we steeds dichter bij het einde van de tocht. Dit vonden sommige deelnemers erg spannend, maar toch heeft iedereen de sprong letterlijk en figuurlijk durfen te maken! Iedere sprong werd dan ook weer onder luidt applaus van de groep aangemoedigd 
 
Op weg naar huis werd het vrouwen voetbal van het Nederlands dames elftal snel aangezet, eenmaal aangekomen bij het hostel werd met veel vermaak de overwinning van de leeuwinnen gevierd! De rest van de groep zorgde voor de boodschappen zodat ook de pasta al snel weer op tafel stond. In de avond werd er nog even een potje weerwolven gespeeld onder het genot van een kopje thee. Morgen gaan we lekker naar de hotsprings om de spiertjes even rust te geven!

Wandeling bij het groene water

Vandaag stonden we vroeg op om naar Sete Cidades te gaan. De wekker stond om kwart voor 7, zelfs te vroeg om het ontbijt bij het hostel te kunnen nuttigen. Dus we gingen met een paar zakken met brood en beleg op weg naar de bus. In de bus hadden we een prachtig uitzicht over de landerijen en de rijen met hortensia's. Het bewolkte weer zorgde er echter voor dat er nog niet heel ver gekeken kon worden.

Na aangekomen te zijn bij Sete Cidades begon de wandeling. De wandelingen begon met aan de linkerkant het blauwe meer en aan de rechterkant het groene meer. Volgens de mythe is deze kleur gekomen door een prinses en haar minnaar welke niet bij elkaar mochten zijn, de tranen van de blauwe en groene ogen zorgde voor d
e kleur die nog steeds in het meer aanwezig is. Door de laaghangende bewolking was nog steeds niet alles te zien. We besloten om op weg te gaan, op zoek naar Vista Do Rei, een verlaten hotel met uitzicht over de meren. Om hier te komen volgde we een autoweg met stijgingen van 10%. Opvallend is dat aan beide kanten van de wegen het volstond met onwijs veel blauwe hortensia's. En hoe langer wij liepen des te beter werd het weer, het zonnetje begon steeds meer te schijnen. Daardoor werden de meren en de achtergrond steeds beter zichtbaar. 

 
Na weer stevig door te zijn gelopen en een aantal leuke liedjes te hebben gezongen (waaronder YMCA!) kwamen we aan bij het verlaten hotel. Het hotel bood een fenomenaal uitzicht en was dé perfecte plek om te gaan lunchen op het dak. 
 
Na deze stop kon de tocht naar beneden ingezet worden, ditmaal werd er gelopen op wilde paden in plaats van asfalt. De temperatuur was inmiddels gestegen tot tropische warmte. Toen we weer beneden waren zorgde de speelplaats naast de bushalte voor enorm veel plezier. Sete Cidades heeft denk ik nog nooit zoveel grote, kleine kinderen in de speeltuin zien spelen! Zonnige groet!

Ananas op de Azoren
De eerste echte dag is dan eindelijk aangebroken. Na de late aankomst van gisteren waren er een aantal mensen niet helemaal scherp meer. De klok was niet goed gezet waardoor de wekker 1 uur te vroeg af ging! Robin, Maarten-
Harm, Jeroen, Max en Ian stonden daardoor zelfs een uur te vroeg helemaal klaar. En Heidi kwam er ook pas achter nadat ze gedoucht had.

Vandaag zijn we met zijn allen langs de kustlijn van Ponta Delgada gelopen opzoek naar de ananasplantage. Met uitzicht op de haven en de geur van de zee was iedereen snel in eiland sferen. Het weer zag er echter wat minder goed uit, er waren donkere wolken onderweg. Snel doorlopen dan maar. 
 
Eind van de ochtend kwamen we aan bij de ananasplantage. Hier werden we heel lief en enthousiast ontvangen door een klein vrouwtje. Zij gaf daarbij een uitleg over het produceren van de Ananassen in de witgeschilderde kassen. De rest van de dag kon iedereen zijn eigen gang gaan. Zo is er een fort bezocht en is er een prachtig park naast ons hostel ontdekt. Als avondeten stond er Mexicaanse wraps op het menu, mét de lokaal gekochte ananassen als dessert! Misschien een idee om ze te importeren naar Nederland, échte ananassen! Inmiddels is het 9 uur en is het tijd om nog even een leuk avondspel te spelen! Adeus!

Take off naar San Miguel

Eindelijk is het dan zover! Azoren here we come! Half 3 zouden wij in Roosendaal elkaar weer treffen en al snel hadden wij een verzamelplek vol met backpacktassen geregeld! Volop aandacht kregen we van anderen mensen, zelfs van de NS politie! Gelukkig kwam de trein op tijd! Snel afscheid nemen van ouders, familieleden en hupsakee voor het fluitsignaal de trein inspringen! De Azorenreis is nu echt begonnen! 

Eenmaal op Brussel airport, liepen we als een stel schildpadden op zoek naar onze incheckbalie. Door onze enthousiasme, hebben wij niet gezien dat we al bij de douane  waren! Oeps! Het inchecken duurde wat langer dan gepland...maar gelukkig mocht iedereen doorlopen naar de Douane! Bij de douane kregen sommige een steekproef! Super spannend was dat! Even weer de bergschoenen aan en op naar onze gate! In het vliegtuig hebben wij elkaar beter leren kennen doormiddel van goede gesprekken, leuke vragen en het uitwisselen van ervaringen.
 
In Lissabon maakte wij kennen met de Portugese onhandigheden! Wisseling gates en het niet doorgeven daarvan. Gelukkig hoorde Lucie op tijd de zogenaamde 'Last Call' en hebben wij net op tijd de vliegtuig gehaald! Rond half twaalf zetten wij onze eerste stappen op San Miquel en werden wij opgehaald door verschillende taxi's, die ons bij een oud klooster als hostel afzette. De kamers werden verdeeld en al snel waren wij in droomland! 
 
Durma bem!
© YMCA Jongerenreizen