De laatse dagen in Polen

En de hoop op uitslapen werd snel teniet gedaan, want het zonnetje scheen fel op de tent en zoals iedereen wel weet wordt het dan heel snel vies warm. Dus toen Jeroen zijn tent uit kwam rollen, werd door Michelle geopperd dat ze boodschappen gingen doen. ( Je moet weten dat dat wel heerlijk is om te horen als deelnemerd zo hulpzaam zijn) Snel inventariseerde het team alle spullen die we al hadden en goed konden gebruiken voor de wentelteefjes van Hilde, Michelle en Rob . Lekker hoor   om zo rustig wakker te worden. 
 
En het initiatief nemen zat er goed in bij de groep, want snel werd de route bepaald naar een groot waterpark in Krakau. De anderen, Michelle, Femke, Daan en Robbert Jan wilde de schoonheid van de stad van de draak bewonderen en Ilse, Jeroen en Aletta zochten snel naar souvenirs en een plek op een terrasje aan het Rynek plein.
 
Op dit plein zouden namelijk om 17:00 de artiesten van de YMCA Hong Kong optreden met verschillende nummers en dansen de genres liepen uiteen van pop tot traditioneel. Dit was een leuke start van onze ontmoeting met de zon nog hoog boven ons en een strak blauwe lucht. Nadat de Chinezen het applaus in ontvangst namen brachten we de tafels en stoelen weg en vertrokken we naar een meer die ontstaan is door uitgravingen. Hier waren veel lokals en reizigers aan het zwemmen, bbqen en chillen en dat was precies ook onze bedoeling. 
 
Een paar deelnemers van elke groep ging mee boodschappen doen en al snel werd het duidelijk dat we van twee verschillende continenten komen. En dat de Poolse YMCA ook weer een andere manier van communiceren heeft. Dit was even aftasten en aangezien het vinden van een goede plek lastiger bleek werd het al donker. Snel moesten we hout halen voor een kampvuur en dan is het wel erg gaaf om te zien dat onze deelnemers een half bos rooien en dat er na een aantal minuten al een kampvuur brand. Aletta en Jeroen en een onbekende Poolse meneer bakken de kip. De rest reigt een worst op een stok en de Chinezen gaan aan de haal met de paprika's en courgettes. 
 
Nu dat de buikjes wat voller zijn mengde de groep zich wat verder en werden er liedjes gezongen en ervaringen uitgewisseld. Rond een uur of 23:00 vertrok de Hong Kongse YMCA naar hun hostel na een lange dag. Wij bleven nog tot een uurtje of twaalf en knalde op hoog tempo richting de bus waar Femke, Rob en Skip een sightseetour deden. 
 
Rond één uur begon Inge met haar
kampvuurtje op de camping en iedereen zat gezellig op onze laatste avond nog wat na te babbelen. De verantwoordelijke staf ging natuurlijk op tijd naar bed, maar de rest ging tot minstens half vier door. Gelukkig veranderde dit niks voor de wekker want we moesten de volgende ochtend het vliegtuig halen. 
 
En zoals elke ochtend was Ilse weer fanatiek met opstaan terwijl Aletta en Jeroen het slaap nog uit de ogen wreven. En ja hoor dezelfde dames die fanatiek het ontbijt gisterochtend wouden halen. Stonden fanatiek hun tas  in te pakken. De tenten werden opgerold en alle boodschappen verdeeld over de andere camping gasten. Waarschijnlijk hadden ze een klein beetje pasta verwacht en niet een 18-mans maaltijd. 
 
Nu 8:45 op naar de tram, één keer overstappen en dan de laatste activiteit in Krakau en dat is namelijk het ontvangen van een speciaal gekozen kaart. Toch blijft het mooi om iedereen te zien en er even bij stil te staan hoe zij deze reis hebben gemaakt, heerlijk met een grote glimlach. We stappen in een bus, hopelijk gaat die naar het goede vliegtuig of zouden we naar Simbabwe vliegen, nou ja ook leuk toch...

Indrukwekkend bezoek en ontspanning in Krakau

Deze dag begon eigenlijk met een vraagteken, namelijk hoe zou het zijn? We vertrokken na het ontbijt rond 8:40 richting het station om naar Auschwitz te vertrekken. 
 
Deze plek waar rond de 1,5 miljoen mensen zijn vermoord werd in stilte met een gids aanschouwt. We kregen verschillende barrakken te zien over de leefomstandiheden en processen die zich daar afspeelde. Het is moeilijk om het onder woorden te brengen, dus daarmee zou ik dit graag willen afsluiten.
 
Om deze dag af te sluiten zijn we naar een restaurant geweest, zodat we nog even na konden praten. Dit volgde door meer gezelligheid onder het genot

van een drankje. Voor Daan, Dennis, Inge en Roan was het nog even leuk om het nachtleven van Krakau te ontdekken. De rest van de groep ging lopend naar huis, omdat ze de bus hadden gemist. Het maakte gelukkig niets uit hoelaat we gingen slapen, want morgen staat in het teken van uitslapen, uitslapen en zwemmen, bbqen en een meeting met de Chineze en Krakause YMCA.
 
 

Door de stad

Na het succes van het liften was het tijd voor uitslapen en dat deed een deel van de groep. Want in de vroege ochtend hoorde we de zachte stem van Roan Aletta wakker maken voor eindelijk een ronde hardlopen. Dit steeg in populariteit en Robbert Jan, Daan, Erik en Jeroen voegde zich hieraan toe. Het werd een cultureel rondje met een begroeting van een priester. Gelukkig wisten een aantal heren de route goed en konden we meteen boodschappen doen, maar helaas de portomonnee vergeten. Deze snel ophalen  en daarmee werd het boodschappen team versterkt door bijna iedereen op een paar uitslapers na. 
 

Het was gelukkig een lekker ontbijt, want we moesten ook een lunchpakketje smeren. We ging namelijk naar de zoutmijn met een uitgebreide tour van 4 uur. De uitleg over de zoutwinning begon met een afding over een houten trap met 327 treden. We bezochten meer dan 25 zalen waarbij er zelfs een kerk was waar net een bruiloft was geweest met bloemen. Dit inspireerde Dennis om Aletta ten huwelijk te vragen (sorry Lars) en meteen de ruimte voor de receptie te controleren. Dit was een grote grijze uitgehakte zaal, bekleed met donker gelakt hout en rode lopers. De tafels stonden al klaar met kaarsen en zilverwerk dit zal het hem worden , dus dan maar meteen een foto van de plechtigheid. 
 
De tour ging verder, want we kregen een extra rondleiding door het museum, waar diverse tekeningen, schilderijen en nog meer werktuigen stonden. Een van deze werktuigen mochten Robert Jan, Dennis, Erik en Roan uitproberen, door een houten wiel rond te draaien waaraan een touw zat die een houten vat omhoog hees. Nou als je nog is een keer een paar spuerballen nodig hebt vraag deze heren. 

Na al het rondlopen hadden we natuurlijk wel honger gekregen en het was ook alweer 19:00. Het felle licht prikte in onze ogen en snel vroegen we nog een tip voor een restaurant. Dit leide ons naar het cafe Gospoda Koko, hier hadden ze varkensnek, spareribs, drumsticks met  friet en verschillende salades. Of dit nou echt cullinair was, is maar de vraag maar het bier smaakte lekker. Rond half 11 vertrokken we met een sprintje naar de tram en konden we weer uitstappen bij de halte Solvay. Snel tandenpoetsen en aangeven dat we morgen om 7:30 gaan ontbijten, zodat we naar Auschwitz kunnen.

Spannende competitie in Polen..

Het liften is van start gegaan het kampvuurtje brand en de teams zijn ingedeeld. Het team Dennis & Aletta zijn weggesneakt van het kampvuur en hebben de eerste lift al geregeld, team Erik & Ilse volgen en regelen ook al een tocht over het asfalt. Hierna blijft het kalm en komen er goede gesprekken rond het kampvuur met een koud biertje uit het water. 
 
De volgende ochtend duikt Erik achter een koekenpan om eitjes te bakken, de tentjes worden opgerold en de laatste algemeene spullen worden verdeeld door Ilse. Team Femke & Skip rennen naar een dikke bak, maar die rijdt snel weg een seconde later slaat karma toe en krijgen ze toch een lift die hun als tweede bij Nowy Targ brengt, want ondertussen dat de rest zich verspreiden over het dorp om mensen aan te spreken voor lifts zien wij een foto voorbij komen van Dennis & Aletta die al een ijsje in Nowy Targ aan het eten zijn.
 
In de tussentijd krijgen Ilse en Jeroen een bericht dat de tas van Inge van team Inge & Hidde in de auto is blijven liggen. Oehw spannend gelukkig hielden ze hun hoofd koel, deze man komt wel weer terug en dan proberen we het opnieuw. Ondertussen komen de andere teams binnen en krijgen we een bericht dat de tas terecht is en ze onderweg naar de ijsjesvrouw zijn. 
 
Om de tijd goed te gebruiken verkennen we het plaatsje en worden er wraps gevonden die we al de hele reis willen vinden. Yes eindelijk die felbegeerde wraps van Ilse en Aletta eten. Maar eerst moeten we op camping Krakowianka aankomen. Je moet weten dat het altijd weer uitvinden is hoe het openbaarvervoer werkt en aangezien we de grens over zijn gegaan voegen we de tram toe. Snel munt geld verzamelen, kaartjes kopen en stempelen onder leiding van Ilse en we zijn weer op een nieuwe bestemming. 
 
Het is wel even wennen hoor opeens is er een super grote Carrefour die eigenlijk meer heeft dan je nodig hebt. Morgen slapen we lekker uit en gaan we naar de zoutmijn die zelfs een bioscoop schijnt te hebben.

Weer terug beneden

De regentocht die ons uit het Tatra gebergte leidde, gaf een extra dimensie aan de sfeer. Door het dal trokken nu namelijk dikke, witte wolken. Deze regen herinnerde ons aan het geluk van de zon van afgelopen dagen, want de stenen waren nu glad. Het pad dat we volgenden, liep naar beneden met grote keien, kleine watervalletjes en steeds meer bomen en struiken die ons omsingelde. Het had wel wat weg van een Japanse tuin. 

slowakije20170726aToen we aankwamen bij Hrebienok ging het snel. Het pad werd een weg en we hadden ook weer bereik met onze telefoon. Snel even de treintijden checken, Aletta en Ilse een supermarkt in voor de lunch en de rest van de groep door naar de camping om de spullen over te pakken. De regen knalde nu hard op de grond en Erik kwam met het idee om bij een terras vooraan de camping te verzamelen, tassen in te pakken en worstenbroodjes te maken. Deze smaakten goed en we konden weer door naar de grens van Polen. De bus bracht ons namelijk naar Cerveny Klastor, dat door een rivier verwijderd is van de Poolse grens. Hier was het even snel zoeken naar de camping zodat we konden beginnen aan het driesterren diner gemaakt door de deelnemers. Masterchef Slowakije 2017 is begonnen! Onder leiding van Chef Ilse werd een fanatieke start gemaakt. De drie chefs Ilse, Aletta en Jeroen kregen als voorgeregd tomaat gevuld met champignons, wortel, komkommer, ui en crackers. Het hoofdgeregd bestond uit een aardappelpannenkoek met een speciaal op Slowaakse wijze gekruide saus. Het nageregd bestond uit de Slowaakse vlag beschuitjes met kersen jam, yoghurt met blauwe bessen jam en afgeroomd met slagroom en witte chocola, dat werd aangevuld met een decoratie van drilpudding, chocolade pijpjes en een inspirerende omschrijving. 

Na deze rijke maaltijd was het tijd om te slapen, zodat we uitgerust voor het raften waren. Dit is een erg gewilde activiteit, want er gaan soms wel 5000 mensen per dag over deze rivier! Gelukkig was het nu nog rustig, zodat we lekker de golfjes konden trotseren en elkaar nat konden gooien. Vervolgens zag de ene boot dat de deelnemers bij de andere boot aan het zwemmen waren, dus werd dit snel gevolgd door een duik in het 10°C koude water, wat de schrik gilletjes in de stoere heren naar boven liet komen. 

slowakije20170726bNa deze tocht van 1,5 uur pakten we de fiets, naar een dorpje Spisska Stara Ves voor de boodschappen. Ondertussen kwamen we een verlaten baby-skihelling tegen en daar hebben we een wedstrijdje langzaamfietsen gedaan waarbij Dennis de winnaar was in de brandende zon. Op de terugweg konden de heren hun testosteron meten door te kijken wie het snelste was. Hierdoor waren we snel bij de fietsenverhuur en haalden we nog wat te drinken en marshmallows voor bij het kampvuur.
Hopelijk slaapt iedereen goed en staat met z'n beste been uit bed, want alle charmes zijn nodig voor het krijgen van een lift naar de volgende locatie.

Meerdaagse wandeltocht dag 3

Wat een dag wordt dit! Eindelijk een lekkere tocht lopen met alleen de spullen die je nodig hebt voor het wandelen. Natuurlijk een aantal liter water, snoep, soep en regenkleding. We vertrokken rond 9.30 uur na een ontbijt van havermout, room, gedroogd fruit, kaneel, kokos en walnoten. De wandelpas zat er goed in en we kwamen bij een riviertje die ook het begin van de klim aan gaf. Deze klim was weer lekker met handen en voeten. Op naar een spleet in de berg waar de wind doorheen gierde, snel werden er jassen gepakt en een plan voor opsplitsing bedacht.

slowakije20170725aAletta ging thee zoeken met de mensen die wel een beetje klaar waren met het gedurfde klauterwerk. De volgende groep ging met Ilse mee door naar beneden. Over ingeslagen beugels en hangend aan kettingen kwam de groep verder. Snel kregen we een tip dat er een storm rond 18.00 uur zou komen. Gelukkig is het nu 12.45 uur, dus tijd genoeg. 

Omdat klimmen zo leuk is, ging de grootste groep weer omhoog richting de spleet. Waarbij ze vervolgens met een deel van de groep gezellig om een bergmeertje liepen, soep maakten en bij thuiskomst lekker spelletjes ging spelen.

slowakije20170725b

Ondertussen waren er vier achterblijvers bij de spleet die naar de top op 2089 meter gingen. Julia, Dennis, Roan en Jeroen hadden het tempo er goed in zitten. Ver boven hun reikte er een scherpe top van een berg, nu eerst maar even lunchen en dan lekker door knallen. Op de top werd gewezen naar het kleine berghutje, zie de vlog. Er werden een paar mooie profielfoto's geschoten en toen met een tevreden pas naar de gezelligheid van bordspelletjes.

De biertjes worden ingeschonken en we hebben de laatste nacht in de hoge Tatra's. Er wordt veel gelachen, maar morgen staat ons een regentocht voor de boeg.

Meerdaagse wandeltocht dag 2

Er was net een punt achter de laatste zin van de blog van gisteren gezet en de grootste lol wordt beleefd met het maken van een selfie in een drie-stapelbed. Daarna snel naar bed, want de volgende ochtend ging de wekker om 4.30 uur voor de zonsopgang met koffie en thee. Helaas kwam de zon achter een grote berg op, maar de optimistische toon was gezet. 

Een paar uur later kwam de rest z'n bed uit en werden de tassen in gepakt, crackers gesmeerd en waterflessen gevuld. Je moet weten dat een berghut qua stromend water redelijk primitief is. Dus 60 liter water tappen duurt wel even. Nu dat iedereen klaar staat, komen we erachter dat we de vuilnis mee moeten nemen. Tassen weer open, inladen en lopen maar!

slowakije20170724bDe eerste anderhalf uur is over grote stenen naar boven tot een erg extreem paadje. De kettingen en beugels zijn in de muur geslagen, want dit is letterlijk klimmen het aankomende uur. Afspraken worden gemaakt, risico's geanalyseerd en de eerst zetten hun schoenen en handen schrap op de muur. De deelnemers communiceren erg goed en alles gaat uitstekend.

We komen een bergkam over en de onweerswolken komen dreigend dichtbij. Toch wagen we het om een rijk gevulde soep met pasta en worst klaar te maken en te eten. De pannen worden afgewassen en de jassen aangetrokken, want het begint te druppelen. Dit slaat snel om naar een fanatieke bui. Gelukkig de hut is in zicht en we worden warm onthaald. We krijgen zelfs slippers aangeboden. 

slowakije20170724aNu dat iedereen z'n bedje heeft verschoven op de slaapzaal, is het tijd voor spelletjes. De winnaar mag trouwens het eten koken, dus Hilde en Julia gaan fanatiek aan de slag. De minimalistische maar toch zeker lekkere maaltijd wordt snel opgegeten. Er komen nog wat grappen en grollen en Inge en Ilse kijken nog even naar de sterren. Morgen gaan we naar een top van een berg met weer een zware klim. Een aantal heren beginnen al te glunderen :)

Ohja, herinneren jullie de op-iedere-camping-een-fiets-lenen-uitdaging nog van staflid Aletta? In haar vlog zien jullie of het haar gelukt is.

Meerdaagse wandeltocht dag 1

Het is 6:45 uur en wat is het zonnetje lekker! Ik loop op mijn blote voeten door het nate gras, mijn was hangt tussen de tenten en straks gaan de bergschoenen aan voor de hoge Tatra's. Maar dat is straks, nu gebakken eitjes van Femke, Erik, Robert-Jan en Rob, koffie van Dennis en heel veel brood van Aletta.

slowakije20170722b

Eén tentje blijft op de camping, vol met de bagage die we niet willen meenemen voor de aankomende vierdaagse wandeltocht. Iedereen heeft een pakketje met eten voor de groep.

Een klein treintje vol beladen met wandelaars brengt ons naar Stary Smokovec, wat een typische bergsport dorpje is. Hier doen we onze laatste inkopen als schoenzooltjes, snoep en water. We lopen vervolgens naar boven via grote stenen, boomstronken en zandpaadjes. De routes staan hier bijzonder goed aangegeven, met verschillende kleuren. De kleuren groen en rood hebben ons geleid naar Teryho Chata. Dit is de hut waar we twee kamers hebben voor vannacht.

slowakije20170722aWe hebben een heerlijke rijst maaltijd gegeten, onder het genot van het eindeloze uitzicht van de bergen en het dal. De borden worden afgelikt en voor de liefhebbers is er een biertje of chocolademelk met rum te bestellen. Morgen om 5:02 uur gaat de wekker voor hopelijk de zonsopgang, met koffie en thee. En dan door naar de volgende hut!

 

 Wildkamperen en klettersteig

Luxe, vandaag kon de groep eindelijk uitslapen! Behalve de deelnemers die de dag begonnen met een lekker stukje hardlopen na een spannende nacht in een speeltuintje. Valt dit onder wildkamperen op een camping? Welke wilde dieren lopen hier rond? Whaaa, politie! Sssst, misschien worden we wel gesnapt! Staflid Aletta sliep lekker verder na de vraag of ze mee ging hardlopen. Het ontbijt was weer goed geregeld en de lunchpakketjes werden klaargemaakt, want het Slowaaks Paradijs lag op de groep te wachten! 

De pijl van de Sucha Bella wijst recht omhoog en het was meteen duidelijk waarom het gebied de naam 'Slowaaks Paradijs' draagt, met alle kleine stroompjes die afstammen van watervallen en kiezels die mooi glinsteren in het zonlicht. De zon schijnt door een bladerdag van beuken en dennen. Je weet wel, van die echte zonnestralen, die het jonge groen tussen de bomen doen opkleuren. Al jaloers? ;-)

Er zijn kleine trappetjes uit bomen gesneden die de kloven overspannen en metalen rekken waarbij een kettingkje de groep houvast moet geven. Kortom: tijd voor klettersteig! En wauw, daar is een grot! Hoeveel mensen passen daarin? Tijd om een nieuwe vlog te maken! Zie Facebook. Na de trappejtes en watervalletjes kon de groep even lunchen en een totaal andere kant van het paradijs bekijken. 

Klettersteig in het Slowaaks Pradijs's Avonds was het tijd voor pannenkoeken! De groep kon een heus fornuis lenen van een Duitser op de camping. Ook pannen werden door andere campinggasten aangedragen. Alle vrouwlijke deelnemers zaten al snel te bakken en een uur later was de stapel gegroeid tot zo'n 60 pannenkoeken, belegd met kaas, spek, sla, suiker en wat al niet meer.

En tja, dan was het aan de heren om af te wassen! Daarna een gezellig kampvuur waarbij de goede gesprekken en verhalen bovenkomen. De nu al hechte groep vertrekt morgen naar de bergen van de Tatra's. 

En oh ja, vinden jullie ook dat chocoladepasta na een paar dagen naar jam gaat smaken?


Medzev, Kosice en het Slowaaks Paradijs

Op de eerste volledige dag in Slowakije waren deelnemers Erik en Michelle vroeg (al om 5.45 uur!) wakker, gewoon omdat het kon. Het stafteam volgde met de wekker om 6.30 uur. En ze waren meteen actief! Zoals je misschien al op de vlog op Facebook hebt gezien, mochten ze de auto van de vriendelijke campingeigenaar lenen om boodschappen te doen.

Om 9.00 uur ging de hele groep naar de smid om een hamon te zien. Helaas was de smid ziek, dus hadden ze wat meer tijd om het dorpje Medzev te bekijken, te chillen in het gras, ijsjes te eten en deelnemer Daan zijn jongleerkunsten te bewonderen. 

Drie uur later ging de bus naar de grotten in de buurt, die op de Unesco werelderfgoedlijst staan. Die waren erg gaaf om te zien! Stel je voor, je leeft in 1700 en je ontdekt opeens een volledig huis met stromend water en door de kalkafzetting via druppels ontstaan er allemaal bijzondere vormen. De kleuren in een grot komen door de verschillende metalen. IJzer zorgt voor rood, magneium voor wit en grafiet voor zwart. Een leerzaam uitstapje dus!

Na zo'n drie kwartier ging de metalen deur naar de vrijheid weer open en scheen een warm zonnetje de groep tegemoet. Perfect weer voor een lekkere wandeling, dus! Ze vertrokken naar een kloof en hebben genoten van het groen, watervalletjes en resten van steenlawines. Met die stenen kon onder leiding van deelneemster Inge mooi een dammetje gebouwd worden dat echt werkte (zie foto). Misschien zijn er binnenkort wel bevers!
Een dam bouwen bij Medzev in SlowakijeVoor de terugweg kwam helaas de bus niet opdagen, maar gelukkig waren de plaatselijke bewoners zo lief om een familielid in te schakelen dat de groep met een schooltaxi/-bus wilde wegbrengen. Daarna was het tijd om snel te koken, te chillen bij het kampvuur en lekker te slapen. De dag erna stond namelijk alweer een vol programma klaar!

Vandaag vertrok de groep naar Kosice. Het vertrek ging, net als alles tot nu toe, soepel. De verschillende soorten paté smaakten goed, de tenten waren snel ingepakt en de bus was op tijd. In de bus (met een zéér vriendelijke buschauffeur (ahum)) vielen de oogjes zo en en dan eens dicht, tot er een luier verschoond werd...

In Kosice bewonderden de deelnemers de stad die afgelopen jaren de titels 'Sportstad' (2016) en 'Cultuurstad (2010) heeft gekregen. En dat was ook wel te zien aan de zandsculpturen (zie foto) en posters van het Slowaakse basketbalteam. 
Zandsculpturen in KosiceKosice was echter niet het eindstation. Na een paar treintjes, een bus met een nu wél vrolijke chauffeur, en 1,5 km lopen is de groep in het Slowaaks Paradijs aangekomen. Als diner hadden ze hamburgers, aardappeltjes en salade en misschien zelfs een toetje (op het moment van schrijven nog onbekend). Op het programma voor morgen staat klettersteigen. Dat wordt spannend, gladde roosters, steile trappetjes en watervallen. Maar, iedereen heeft er zin in!


Op naar het ruige Slowakije!

Hoera, de eerste reis is van start! Gisteravond ontvingen we het eerste berichtje uit Slowakije.

"Het is ongeveer half zes 's morgens en de eerste foto's druppelen binnen op de groepswhatsapp. Het is nu echt begonnen: we gaan op reis naar het ruige Slowakije! Of, zoals sommigen het noemen, Tsjechië. Tja.

Het was gisteravond trouwens nog best spannend. Is mijn tas niet te zwaar? Heb ik alles bij me? Zouden kleinere mensen écht een 7 kg lichtere tas hebben? Enfin, het zal blijken. Gelukkig rijden vriendjes, papa's en treinen op tijd, en doen de vliegtuigen ook alles op schema.

We komen aan op de eerste camping met Nederlandse eigenaren en zij kunnen ons nog wat warmer maken voor deze reis. En dat doen ze zeker, want er is al een smid en een steengroeve aan ons programma toegevoegd! Misschien wel leuk om te weten dat de zomers in Slowakije best warm zijn. De verwachtingen zijn rond de 27 graden, met af en toe een karakteritiek onweersbuitje wat het lekker gezellig kan maken in de tent. Maar gelukkig zijn de deelnemers nú al professionele tentenopzetters; de tenten stonden in 23 minuten allemaal." Op de eerste camping in Slowakije.

En het resultaat mag er zijn, zie de foto. Dat belooft een mooie en gezellige reis te worden!

{tab Archief}

De laatste dagen in Bergen Belsen

Staflid Dean vertelt:

'Het is ondertussen alweer drie dagen geleden dat we thuisgekomen zijn. De spullen uitgepakt, souvenirtjes uitgedeeld en alle kleding weer gewassen. Een mooie tijd om even terug te blikken op de laatste dagen van ons verblijf in Duitsland. 

Na al het harde werken begint iedereen de vermoeidheid zo aan het einde goed te merken. Tijdens elk van onze ritjes naar de plekken waar we aan de slag gaan, liggen er wel deelnemers in de auto's even bij te komen. Het programma is dan ook enorm vol en houdt ons van 08:30 tot een uurtje of 22:00 bezig! Op de foto's hieronder kunnen jullie het resultaat al zien van een van de projecten omtrent de showcase bij het treinstation waar de gevangenen aankwamen. Een treinstation dat gebouwd is als militair treinstation in de jaren 30, en dat op het moment nog steeds is! De andere kant van de showcase moest echter ook aangepakt worden. Daarvoor zijn we creatief aan de slag geweest. Er is druk gewerkt met schetsen, maar ook met het maken van gedichten.

 

Vanaf het treinstation naar de voormalige ingang van Bergen-Belsen is een van de andere projecten te zien van de jeugdkampen. De "Weg der Erinnerung" - de herinneringsweg - is een lange lijn die geschilderd is op de weg die de gevangenen gelopen hebben. Onderweg is de weg voorzien van diverse quotes van overlevenden. We hebben in de korte tijd voordat de regen helaas roet in het eten gooide, toch twee mooie quotes kunnen schilderen. De eerste groep heeft een quote van Loden Vogel gekozen: "We are trapped now and will never come out of here again." De andere groep koos voor Jeremy Josephs "Our fears come from the unknown". De laatste groep heeft zich niet beziggehouden met quotes, maar is aan de slag gegaan met het verven van voeten. We hebben de omtrek van onze eigen voeten genomen en deze op de weg geverfd om het lopen te symboliseren. En nog terwijl we bezig waren, zijn er diverse fietsers gestopt om te kijken wat we aan het doen waren. Missie geslaagd!

   

Toen de quotes eenmaal op de weg stonden, precies op tijd voor de regen, was het tijd voor een laatste ronde. We zijn naar de showcase gegaan waar de groep die hieraan gewerkt heeft een kleine presentatie heeft gegeven. Hierna zijn we doorgegaan naar de Sovjet Begraafplaats, waar 50.000 soldaten in massagraven liggen. Nadat we tijdens onze dagtrip al een eerbetoon hebben gehouden op het Nederlandse Ereveld waar 417 Nederlanders begraven liggen en een monument is ter nagedachtenis aan 108 Nederlanders wier lichaam nooit teruggevonden is - we hebben daar bloemen gelegd en een ceremonie gehouden -, was het nu tijd voor ongeveer hetzelfde, georganiseerd door de Wit-Russische delegatie. Na de indrukwekkende ceremonie zijn we naar het terrein van Bergen-Belsen gegaan. Daar werd voor een laatste keer over het terrein gewandeld en was er ruimte voor iedereen om individueel afscheid te nemen bij een plek die de meeste indruk gemaakt heeft. 

Daarna was het slechts inpakken, opruimen en afscheid nemen van elkaar. Een groep met verschillende culturen en talen die een week lang met elkaar samenwerkt aan een onderwerp als de Holocaust, schept een band. In zo'n korte tijd word je enorm close met elkaar. Dat maakt het afscheid nemen niet makkelijk. Gelukkig hebben we de foto's om terug te kijken op deze enerverende tijd, en zijn we vele nieuwe ervaringen en vrienden rijker geworden. Ik denk dat mij niks anders rest dan jullie allemaal te bedanken voor deze geweldige tijd, en hopelijk tot snel!'


Bericht vanuit de bus


De reis zit erop voor onze Bergen-Belsengangers! Op het moment van schrijven zitten ze in de Flixbus terug naar Nederland. Dat betekent 90 minuten langer plezier en gezelligheid dan wanneer ze met de trein waren gegaan! 
De laatste verhalen hebben we nog van de stafleden te goed en zullen dan ook zeer binnenkort op deze plek te lezen zijn.



Een mooi project

In Bergen Belsen zijn de YMCA’ers nog steeds druk aan de slag met mooie projecten om de herinneringen levend te houden.

Één van de projecten waar de groep zich mee bezig heeft gehouden is een bord met daarop de tekst ‘This is the last station. There is no way out of here’ in vier talen. Hier zie je het mooie resultaat van dit project.


Symbolische houten figuren

Vroegen jullie je ook af wat die houten poppen waren die we steeds op de foto’s terug zagen komen? Gisteravond laat kregen we antwoord op deze vraag. De houten figuren zijn gemaakt tijdens een creatieve workshop. De bevatten allemaal een quote en representeren de 3000 kinderen die in Bergen Belsen hebben gezeten. Slechts 500 kinderen waren nog in leven toen de Britten het kamp bevrijdden.

De poppen worden geplaatst langs de weg die de gevangenen moesten lopen, vanaf het treinstation naar het concentratiekamp.


Het verhaal van een overlevende

Vanochtend is onze groep verder gegaan met verschillende workshops in het thema Kinderen en Joodse tradities in de kampen.

   

  

Daarna volgde een indrukwekkend gesprek met Yvonne Koch, een ooggetuige en overlevende uit Bergen Belsen. Staflid Dean deelt zijn verhaal met ons, zodat het niet vergeten wordt:

Waar ons programma afgelopen dagen propvol zat van ontbijt tot een uur of 22:00 hadden we het vandaag even wat rustiger. Na de werkgroepen hebben de deelnemers 2 uur rust gehad, om even te slapen of relaxen voordat we met een overlevende uit Bergen Belsen zouden spreken, Yvonne Koch uit het voormalige Tsjecho-Slowakije.

Op 10-jarige leeftijd werd ze gedeporteerd nadat haar vader, een Joodse arts, twee ontsnapte gevangenen uit Auschwitz had behandelt. Haar ouders waren ondergedoken en hadden haar in een klooster geplaatst.  Nadat ze verraden was werd ze voor de keuze gesteld: Vertellen waar haar vader was of deportatie. Het werd het laatste.

Na een reis van 2/3 dagen in een veewagen waarin velen overleden kwam ze als 10-jarig meisje aan in Bergen Belsen. Helemaal alleen. Ze vertelde dat er vaak over solidariteit gesproken werd, maar daar heeft ze niks van gemerkt. Haar kleine stukjes en beetjes voedsel werden afgepakt door volwassenen. Ze hield zichzelf in leven met het eten van aardappelschillen.

Bij deze etensstapel, vuilnis voor anderen, ontmoette ze een waarschijnlijk Russische vrouw die haar zelfgemaakte handschoenen van paardendekens heeft gegeven. Daar heeft ze de rest van haar tijd aan vastgehouden. Tijdens de bevrijding lagen deze handschoenen in haar handen geklemd toen ze op 15 april 1945 bevrijd werd en al bewusteloos werd gevonden door Britse soldaten.

Vanwege een grote tyfusepidemie die heerste in het overbevolkte kamp, ruim 60.000 mensen met vele tuinduizenden lijken op het terrein, werden alle spullen verbrand. Haar handschoenen echter had ze nog steeds toen ze na 6 weken wakker werd, niet wetende of haar ouders nog leefde. Toen ze er achter kwam ging ze terug naar Bratislava waar ze werden herenigd.

Over wat ze doorgemaakt had werd niet gesproken. Het had echter wel een uitwerking, twee jaar in het concentratiekamp. Ze kon niet meer lezen of schrijven. Dat heeft haar er niet van weerhouden om zeer succesvol te worden in zwemmen voor het nationale team en haar latere carrière. Het heeft echter geduurd tot ze 70 werd voordat ze het verhaal kon vertellen. Ze benadrukt dat ze dit niet doet voor zichzelf  maar zodat wij het verhaal kennen. Deze periode in haar leven haalt ze liever niet op, en ze ziet op tegen dagen als deze die ze alleen kan doen met de steun van haar man.


Een intensieve eerste dag

Working Holiday. De reis naar Bergen-Belsen heet niet voor niets zo. Deelnemers en stafleden gaan tijdens de vakantie hard aan de slag. Als je dan op bezoek komt moet je meteen meehelpen. Dat hebben Irene en Mark van de werkgroep geweten, ze zijn meteen aan het werk gezet!

Gisteren stond de dag in het teken van kinderen en Joden die in Bergen-Belsen hebben gezeten. Daarover waren verschillende workshops. Na deze intensieve dag kwam als dagafsluiting een soort bezinningsmoment. Deelnemers mochten hun gedachten op papier zetten. Dit leverde mooie teksten op.

  


Het is zover!

De eerste reis, richting Bergen-Belsen is vertrokken! We kregen vandaag mooie foto's van de groep in de trein. Nog even lekker een broodje eten onderweg, zo te zien. Op dat moment was de volgende bestemming de grens. We gaan er vanuit dat ze die inmiddels bereikt hebben en overgestoken zijn. Verder hebben we nog geen nieuws. Als het goed is volgen meer foto's en updates in de loop van de week.