De laatse dagen in Polen

En de hoop op uitslapen werd snel teniet gedaan, want het zonnetje scheen fel op de tent en zoals iedereen wel weet wordt het dan heel snel vies warm. Dus toen Jeroen zijn tent uit kwam rollen, werd door Michelle geopperd dat ze boodschappen gingen doen. ( Je moet weten dat dat wel heerlijk is om te horen als deelnemerd zo hulpzaam zijn) Snel inventariseerde het team alle spullen die we al hadden en goed konden gebruiken voor de wentelteefjes van Hilde, Michelle en Rob . Lekker hoor   om zo rustig wakker te worden. 
 
En het initiatief nemen zat er goed in bij de groep, want snel werd de route bepaald naar een groot waterpark in Krakau. De anderen, Michelle, Femke, Daan en Robbert Jan wilde de schoonheid van de stad van de draak bewonderen en Ilse, Jeroen en Aletta zochten snel naar souvenirs en een plek op een terrasje aan het Rynek plein.
 
Op dit plein zouden namelijk om 17:00 de artiesten van de YMCA Hong Kong optreden met verschillende nummers en dansen de genres liepen uiteen van pop tot traditioneel. Dit was een leuke start van onze ontmoeting met de zon nog hoog boven ons en een strak blauwe lucht. Nadat de Chinezen het applaus in ontvangst namen brachten we de tafels en stoelen weg en vertrokken we naar een meer die ontstaan is door uitgravingen. Hier waren veel lokals en reizigers aan het zwemmen, bbqen en chillen en dat was precies ook onze bedoeling. 
 
Een paar deelnemers van elke groep ging mee boodschappen doen en al snel werd het duidelijk dat we van twee verschillende continenten komen. En dat de Poolse YMCA ook weer een andere manier van communiceren heeft. Dit was even aftasten en aangezien het vinden van een goede plek lastiger bleek werd het al donker. Snel moesten we hout halen voor een kampvuur en dan is het wel erg gaaf om te zien dat onze deelnemers een half bos rooien en dat er na een aantal minuten al een kampvuur brand. Aletta en Jeroen en een onbekende Poolse meneer bakken de kip. De rest reigt een worst op een stok en de Chinezen gaan aan de haal met de paprika's en courgettes. 
 
Nu dat de buikjes wat voller zijn mengde de groep zich wat verder en werden er liedjes gezongen en ervaringen uitgewisseld. Rond een uur of 23:00 vertrok de Hong Kongse YMCA naar hun hostel na een lange dag. Wij bleven nog tot een uurtje of twaalf en knalde op hoog tempo richting de bus waar Femke, Rob en Skip een sightseetour deden. 
 
Rond één uur begon Inge met haar
kampvuurtje op de camping en iedereen zat gezellig op onze laatste avond nog wat na te babbelen. De verantwoordelijke staf ging natuurlijk op tijd naar bed, maar de rest ging tot minstens half vier door. Gelukkig veranderde dit niks voor de wekker want we moesten de volgende ochtend het vliegtuig halen. 
 
En zoals elke ochtend was Ilse weer fanatiek met opstaan terwijl Aletta en Jeroen het slaap nog uit de ogen wreven. En ja hoor dezelfde dames die fanatiek het ontbijt gisterochtend wouden halen. Stonden fanatiek hun tas  in te pakken. De tenten werden opgerold en alle boodschappen verdeeld over de andere camping gasten. Waarschijnlijk hadden ze een klein beetje pasta verwacht en niet een 18-mans maaltijd. 
 
Nu 8:45 op naar de tram, één keer overstappen en dan de laatste activiteit in Krakau en dat is namelijk het ontvangen van een speciaal gekozen kaart. Toch blijft het mooi om iedereen te zien en er even bij stil te staan hoe zij deze reis hebben gemaakt, heerlijk met een grote glimlach. We stappen in een bus, hopelijk gaat die naar het goede vliegtuig of zouden we naar Simbabwe vliegen, nou ja ook leuk toch...

Indrukwekkend bezoek en ontspanning in Krakau

Deze dag begon eigenlijk met een vraagteken, namelijk hoe zou het zijn? We vertrokken na het ontbijt rond 8:40 richting het station om naar Auschwitz te vertrekken. 
 
Deze plek waar rond de 1,5 miljoen mensen zijn vermoord werd in stilte met een gids aanschouwt. We kregen verschillende barrakken te zien over de leefomstandiheden en processen die zich daar afspeelde. Het is moeilijk om het onder woorden te brengen, dus daarmee zou ik dit graag willen afsluiten.
 
Om deze dag af te sluiten zijn we naar een restaurant geweest, zodat we nog even na konden praten. Dit volgde door meer gezelligheid onder het genot

van een drankje. Voor Daan, Dennis, Inge en Roan was het nog even leuk om het nachtleven van Krakau te ontdekken. De rest van de groep ging lopend naar huis, omdat ze de bus hadden gemist. Het maakte gelukkig niets uit hoelaat we gingen slapen, want morgen staat in het teken van uitslapen, uitslapen en zwemmen, bbqen en een meeting met de Chineze en Krakause YMCA.
 
 

Door de stad

Na het succes van het liften was het tijd voor uitslapen en dat deed een deel van de groep. Want in de vroege ochtend hoorde we de zachte stem van Roan Aletta wakker maken voor eindelijk een ronde hardlopen. Dit steeg in populariteit en Robbert Jan, Daan, Erik en Jeroen voegde zich hieraan toe. Het werd een cultureel rondje met een begroeting van een priester. Gelukkig wisten een aantal heren de route goed en konden we meteen boodschappen doen, maar helaas de portomonnee vergeten. Deze snel ophalen  en daarmee werd het boodschappen team versterkt door bijna iedereen op een paar uitslapers na. 
 

Het was gelukkig een lekker ontbijt, want we moesten ook een lunchpakketje smeren. We ging namelijk naar de zoutmijn met een uitgebreide tour van 4 uur. De uitleg over de zoutwinning begon met een afding over een houten trap met 327 treden. We bezochten meer dan 25 zalen waarbij er zelfs een kerk was waar net een bruiloft was geweest met bloemen. Dit inspireerde Dennis om Aletta ten huwelijk te vragen (sorry Lars) en meteen de ruimte voor de receptie te controleren. Dit was een grote grijze uitgehakte zaal, bekleed met donker gelakt hout en rode lopers. De tafels stonden al klaar met kaarsen en zilverwerk dit zal het hem worden , dus dan maar meteen een foto van de plechtigheid. 
 
De tour ging verder, want we kregen een extra rondleiding door het museum, waar diverse tekeningen, schilderijen en nog meer werktuigen stonden. Een van deze werktuigen mochten Robert Jan, Dennis, Erik en Roan uitproberen, door een houten wiel rond te draaien waaraan een touw zat die een houten vat omhoog hees. Nou als je nog is een keer een paar spuerballen nodig hebt vraag deze heren. 

Na al het rondlopen hadden we natuurlijk wel honger gekregen en het was ook alweer 19:00. Het felle licht prikte in onze ogen en snel vroegen we nog een tip voor een restaurant. Dit leide ons naar het cafe Gospoda Koko, hier hadden ze varkensnek, spareribs, drumsticks met  friet en verschillende salades. Of dit nou echt cullinair was, is maar de vraag maar het bier smaakte lekker. Rond half 11 vertrokken we met een sprintje naar de tram en konden we weer uitstappen bij de halte Solvay. Snel tandenpoetsen en aangeven dat we morgen om 7:30 gaan ontbijten, zodat we naar Auschwitz kunnen.

Spannende competitie in Polen..

Het liften is van start gegaan het kampvuurtje brand en de teams zijn ingedeeld. Het team Dennis & Aletta zijn weggesneakt van het kampvuur en hebben de eerste lift al geregeld, team Erik & Ilse volgen en regelen ook al een tocht over het asfalt. Hierna blijft het kalm en komen er goede gesprekken rond het kampvuur met een koud biertje uit het water. 
 
De volgende ochtend duikt Erik achter een koekenpan om eitjes te bakken, de tentjes worden opgerold en de laatste algemeene spullen worden verdeeld door Ilse. Team Femke & Skip rennen naar een dikke bak, maar die rijdt snel weg een seconde later slaat karma toe en krijgen ze toch een lift die hun als tweede bij Nowy Targ brengt, want ondertussen dat de rest zich verspreiden over het dorp om mensen aan te spreken voor lifts zien wij een foto voorbij komen van Dennis & Aletta die al een ijsje in Nowy Targ aan het eten zijn.
 
In de tussentijd krijgen Ilse en Jeroen een bericht dat de tas van Inge van team Inge & Hidde in de auto is blijven liggen. Oehw spannend gelukkig hielden ze hun hoofd koel, deze man komt wel weer terug en dan proberen we het opnieuw. Ondertussen komen de andere teams binnen en krijgen we een bericht dat de tas terecht is en ze onderweg naar de ijsjesvrouw zijn. 
 
Om de tijd goed te gebruiken verkennen we het plaatsje en worden er wraps gevonden die we al de hele reis willen vinden. Yes eindelijk die felbegeerde wraps van Ilse en Aletta eten. Maar eerst moeten we op camping Krakowianka aankomen. Je moet weten dat het altijd weer uitvinden is hoe het openbaarvervoer werkt en aangezien we de grens over zijn gegaan voegen we de tram toe. Snel munt geld verzamelen, kaartjes kopen en stempelen onder leiding van Ilse en we zijn weer op een nieuwe bestemming. 
 
Het is wel even wennen hoor opeens is er een super grote Carrefour die eigenlijk meer heeft dan je nodig hebt. Morgen slapen we lekker uit en gaan we naar de zoutmijn die zelfs een bioscoop schijnt te hebben.

Weer terug beneden

De regentocht die ons uit het Tatra gebergte leidde, gaf een extra dimensie aan de sfeer. Door het dal trokken nu namelijk dikke, witte wolken. Deze regen herinnerde ons aan het geluk van de zon van afgelopen dagen, want de stenen waren nu glad. Het pad dat we volgenden, liep naar beneden met grote keien, kleine watervalletjes en steeds meer bomen en struiken die ons omsingelde. Het had wel wat weg van een Japanse tuin. 

slowakije20170726aToen we aankwamen bij Hrebienok ging het snel. Het pad werd een weg en we hadden ook weer bereik met onze telefoon. Snel even de treintijden checken, Aletta en Ilse een supermarkt in voor de lunch en de rest van de groep door naar de camping om de spullen over te pakken. De regen knalde nu hard op de grond en Erik kwam met het idee om bij een terras vooraan de camping te verzamelen, tassen in te pakken en worstenbroodjes te maken. Deze smaakten goed en we konden weer door naar de grens van Polen. De bus bracht ons namelijk naar Cerveny Klastor, dat door een rivier verwijderd is van de Poolse grens. Hier was het even snel zoeken naar de camping zodat we konden beginnen aan het driesterren diner gemaakt door de deelnemers. Masterchef Slowakije 2017 is begonnen! Onder leiding van Chef Ilse werd een fanatieke start gemaakt. De drie chefs Ilse, Aletta en Jeroen kregen als voorgeregd tomaat gevuld met champignons, wortel, komkommer, ui en crackers. Het hoofdgeregd bestond uit een aardappelpannenkoek met een speciaal op Slowaakse wijze gekruide saus. Het nageregd bestond uit de Slowaakse vlag beschuitjes met kersen jam, yoghurt met blauwe bessen jam en afgeroomd met slagroom en witte chocola, dat werd aangevuld met een decoratie van drilpudding, chocolade pijpjes en een inspirerende omschrijving. 

Na deze rijke maaltijd was het tijd om te slapen, zodat we uitgerust voor het raften waren. Dit is een erg gewilde activiteit, want er gaan soms wel 5000 mensen per dag over deze rivier! Gelukkig was het nu nog rustig, zodat we lekker de golfjes konden trotseren en elkaar nat konden gooien. Vervolgens zag de ene boot dat de deelnemers bij de andere boot aan het zwemmen waren, dus werd dit snel gevolgd door een duik in het 10°C koude water, wat de schrik gilletjes in de stoere heren naar boven liet komen. 

slowakije20170726bNa deze tocht van 1,5 uur pakten we de fiets, naar een dorpje Spisska Stara Ves voor de boodschappen. Ondertussen kwamen we een verlaten baby-skihelling tegen en daar hebben we een wedstrijdje langzaamfietsen gedaan waarbij Dennis de winnaar was in de brandende zon. Op de terugweg konden de heren hun testosteron meten door te kijken wie het snelste was. Hierdoor waren we snel bij de fietsenverhuur en haalden we nog wat te drinken en marshmallows voor bij het kampvuur.
Hopelijk slaapt iedereen goed en staat met z'n beste been uit bed, want alle charmes zijn nodig voor het krijgen van een lift naar de volgende locatie.

Meerdaagse wandeltocht dag 3

Wat een dag wordt dit! Eindelijk een lekkere tocht lopen met alleen de spullen die je nodig hebt voor het wandelen. Natuurlijk een aantal liter water, snoep, soep en regenkleding. We vertrokken rond 9.30 uur na een ontbijt van havermout, room, gedroogd fruit, kaneel, kokos en walnoten. De wandelpas zat er goed in en we kwamen bij een riviertje die ook het begin van de klim aan gaf. Deze klim was weer lekker met handen en voeten. Op naar een spleet in de berg waar de wind doorheen gierde, snel werden er jassen gepakt en een plan voor opsplitsing bedacht.

slowakije20170725aAletta ging thee zoeken met de mensen die wel een beetje klaar waren met het gedurfde klauterwerk. De volgende groep ging met Ilse mee door naar beneden. Over ingeslagen beugels en hangend aan kettingen kwam de groep verder. Snel kregen we een tip dat er een storm rond 18.00 uur zou komen. Gelukkig is het nu 12.45 uur, dus tijd genoeg. 

Omdat klimmen zo leuk is, ging de grootste groep weer omhoog richting de spleet. Waarbij ze vervolgens met een deel van de groep gezellig om een bergmeertje liepen, soep maakten en bij thuiskomst lekker spelletjes ging spelen.

slowakije20170725b

Ondertussen waren er vier achterblijvers bij de spleet die naar de top op 2089 meter gingen. Julia, Dennis, Roan en Jeroen hadden het tempo er goed in zitten. Ver boven hun reikte er een scherpe top van een berg, nu eerst maar even lunchen en dan lekker door knallen. Op de top werd gewezen naar het kleine berghutje, zie de vlog. Er werden een paar mooie profielfoto's geschoten en toen met een tevreden pas naar de gezelligheid van bordspelletjes.

De biertjes worden ingeschonken en we hebben de laatste nacht in de hoge Tatra's. Er wordt veel gelachen, maar morgen staat ons een regentocht voor de boeg.

Meerdaagse wandeltocht dag 2

Er was net een punt achter de laatste zin van de blog van gisteren gezet en de grootste lol wordt beleefd met het maken van een selfie in een drie-stapelbed. Daarna snel naar bed, want de volgende ochtend ging de wekker om 4.30 uur voor de zonsopgang met koffie en thee. Helaas kwam de zon achter een grote berg op, maar de optimistische toon was gezet. 

Een paar uur later kwam de rest z'n bed uit en werden de tassen in gepakt, crackers gesmeerd en waterflessen gevuld. Je moet weten dat een berghut qua stromend water redelijk primitief is. Dus 60 liter water tappen duurt wel even. Nu dat iedereen klaar staat, komen we erachter dat we de vuilnis mee moeten nemen. Tassen weer open, inladen en lopen maar!

slowakije20170724bDe eerste anderhalf uur is over grote stenen naar boven tot een erg extreem paadje. De kettingen en beugels zijn in de muur geslagen, want dit is letterlijk klimmen het aankomende uur. Afspraken worden gemaakt, risico's geanalyseerd en de eerst zetten hun schoenen en handen schrap op de muur. De deelnemers communiceren erg goed en alles gaat uitstekend.

We komen een bergkam over en de onweerswolken komen dreigend dichtbij. Toch wagen we het om een rijk gevulde soep met pasta en worst klaar te maken en te eten. De pannen worden afgewassen en de jassen aangetrokken, want het begint te druppelen. Dit slaat snel om naar een fanatieke bui. Gelukkig de hut is in zicht en we worden warm onthaald. We krijgen zelfs slippers aangeboden. 

slowakije20170724aNu dat iedereen z'n bedje heeft verschoven op de slaapzaal, is het tijd voor spelletjes. De winnaar mag trouwens het eten koken, dus Hilde en Julia gaan fanatiek aan de slag. De minimalistische maar toch zeker lekkere maaltijd wordt snel opgegeten. Er komen nog wat grappen en grollen en Inge en Ilse kijken nog even naar de sterren. Morgen gaan we naar een top van een berg met weer een zware klim. Een aantal heren beginnen al te glunderen :)

Ohja, herinneren jullie de op-iedere-camping-een-fiets-lenen-uitdaging nog van staflid Aletta? In haar vlog zien jullie of het haar gelukt is.

Meerdaagse wandeltocht dag 1

Het is 6:45 uur en wat is het zonnetje lekker! Ik loop op mijn blote voeten door het nate gras, mijn was hangt tussen de tenten en straks gaan de bergschoenen aan voor de hoge Tatra's. Maar dat is straks, nu gebakken eitjes van Femke, Erik, Robert-Jan en Rob, koffie van Dennis en heel veel brood van Aletta.

slowakije20170722b

Eén tentje blijft op de camping, vol met de bagage die we niet willen meenemen voor de aankomende vierdaagse wandeltocht. Iedereen heeft een pakketje met eten voor de groep.

Een klein treintje vol beladen met wandelaars brengt ons naar Stary Smokovec, wat een typische bergsport dorpje is. Hier doen we onze laatste inkopen als schoenzooltjes, snoep en water. We lopen vervolgens naar boven via grote stenen, boomstronken en zandpaadjes. De routes staan hier bijzonder goed aangegeven, met verschillende kleuren. De kleuren groen en rood hebben ons geleid naar Teryho Chata. Dit is de hut waar we twee kamers hebben voor vannacht.

slowakije20170722aWe hebben een heerlijke rijst maaltijd gegeten, onder het genot van het eindeloze uitzicht van de bergen en het dal. De borden worden afgelikt en voor de liefhebbers is er een biertje of chocolademelk met rum te bestellen. Morgen om 5:02 uur gaat de wekker voor hopelijk de zonsopgang, met koffie en thee. En dan door naar de volgende hut!

 

 Wildkamperen en klettersteig

Luxe, vandaag kon de groep eindelijk uitslapen! Behalve de deelnemers die de dag begonnen met een lekker stukje hardlopen na een spannende nacht in een speeltuintje. Valt dit onder wildkamperen op een camping? Welke wilde dieren lopen hier rond? Whaaa, politie! Sssst, misschien worden we wel gesnapt! Staflid Aletta sliep lekker verder na de vraag of ze mee ging hardlopen. Het ontbijt was weer goed geregeld en de lunchpakketjes werden klaargemaakt, want het Slowaaks Paradijs lag op de groep te wachten! 

De pijl van de Sucha Bella wijst recht omhoog en het was meteen duidelijk waarom het gebied de naam 'Slowaaks Paradijs' draagt, met alle kleine stroompjes die afstammen van watervallen en kiezels die mooi glinsteren in het zonlicht. De zon schijnt door een bladerdag van beuken en dennen. Je weet wel, van die echte zonnestralen, die het jonge groen tussen de bomen doen opkleuren. Al jaloers? ;-)

Er zijn kleine trappetjes uit bomen gesneden die de kloven overspannen en metalen rekken waarbij een kettingkje de groep houvast moet geven. Kortom: tijd voor klettersteig! En wauw, daar is een grot! Hoeveel mensen passen daarin? Tijd om een nieuwe vlog te maken! Zie Facebook. Na de trappejtes en watervalletjes kon de groep even lunchen en een totaal andere kant van het paradijs bekijken. 

Klettersteig in het Slowaaks Pradijs's Avonds was het tijd voor pannenkoeken! De groep kon een heus fornuis lenen van een Duitser op de camping. Ook pannen werden door andere campinggasten aangedragen. Alle vrouwlijke deelnemers zaten al snel te bakken en een uur later was de stapel gegroeid tot zo'n 60 pannenkoeken, belegd met kaas, spek, sla, suiker en wat al niet meer.

En tja, dan was het aan de heren om af te wassen! Daarna een gezellig kampvuur waarbij de goede gesprekken en verhalen bovenkomen. De nu al hechte groep vertrekt morgen naar de bergen van de Tatra's. 

En oh ja, vinden jullie ook dat chocoladepasta na een paar dagen naar jam gaat smaken?


Medzev, Kosice en het Slowaaks Paradijs

Op de eerste volledige dag in Slowakije waren deelnemers Erik en Michelle vroeg (al om 5.45 uur!) wakker, gewoon omdat het kon. Het stafteam volgde met de wekker om 6.30 uur. En ze waren meteen actief! Zoals je misschien al op de vlog op Facebook hebt gezien, mochten ze de auto van de vriendelijke campingeigenaar lenen om boodschappen te doen.

Om 9.00 uur ging de hele groep naar de smid om een hamon te zien. Helaas was de smid ziek, dus hadden ze wat meer tijd om het dorpje Medzev te bekijken, te chillen in het gras, ijsjes te eten en deelnemer Daan zijn jongleerkunsten te bewonderen. 

Drie uur later ging de bus naar de grotten in de buurt, die op de Unesco werelderfgoedlijst staan. Die waren erg gaaf om te zien! Stel je voor, je leeft in 1700 en je ontdekt opeens een volledig huis met stromend water en door de kalkafzetting via druppels ontstaan er allemaal bijzondere vormen. De kleuren in een grot komen door de verschillende metalen. IJzer zorgt voor rood, magneium voor wit en grafiet voor zwart. Een leerzaam uitstapje dus!

Na zo'n drie kwartier ging de metalen deur naar de vrijheid weer open en scheen een warm zonnetje de groep tegemoet. Perfect weer voor een lekkere wandeling, dus! Ze vertrokken naar een kloof en hebben genoten van het groen, watervalletjes en resten van steenlawines. Met die stenen kon onder leiding van deelneemster Inge mooi een dammetje gebouwd worden dat echt werkte (zie foto). Misschien zijn er binnenkort wel bevers!
Een dam bouwen bij Medzev in SlowakijeVoor de terugweg kwam helaas de bus niet opdagen, maar gelukkig waren de plaatselijke bewoners zo lief om een familielid in te schakelen dat de groep met een schooltaxi/-bus wilde wegbrengen. Daarna was het tijd om snel te koken, te chillen bij het kampvuur en lekker te slapen. De dag erna stond namelijk alweer een vol programma klaar!

Vandaag vertrok de groep naar Kosice. Het vertrek ging, net als alles tot nu toe, soepel. De verschillende soorten paté smaakten goed, de tenten waren snel ingepakt en de bus was op tijd. In de bus (met een zéér vriendelijke buschauffeur (ahum)) vielen de oogjes zo en en dan eens dicht, tot er een luier verschoond werd...

In Kosice bewonderden de deelnemers de stad die afgelopen jaren de titels 'Sportstad' (2016) en 'Cultuurstad (2010) heeft gekregen. En dat was ook wel te zien aan de zandsculpturen (zie foto) en posters van het Slowaakse basketbalteam. 
Zandsculpturen in KosiceKosice was echter niet het eindstation. Na een paar treintjes, een bus met een nu wél vrolijke chauffeur, en 1,5 km lopen is de groep in het Slowaaks Paradijs aangekomen. Als diner hadden ze hamburgers, aardappeltjes en salade en misschien zelfs een toetje (op het moment van schrijven nog onbekend). Op het programma voor morgen staat klettersteigen. Dat wordt spannend, gladde roosters, steile trappetjes en watervallen. Maar, iedereen heeft er zin in!


Op naar het ruige Slowakije!

Hoera, de eerste reis is van start! Gisteravond ontvingen we het eerste berichtje uit Slowakije.

"Het is ongeveer half zes 's morgens en de eerste foto's druppelen binnen op de groepswhatsapp. Het is nu echt begonnen: we gaan op reis naar het ruige Slowakije! Of, zoals sommigen het noemen, Tsjechië. Tja.

Het was gisteravond trouwens nog best spannend. Is mijn tas niet te zwaar? Heb ik alles bij me? Zouden kleinere mensen écht een 7 kg lichtere tas hebben? Enfin, het zal blijken. Gelukkig rijden vriendjes, papa's en treinen op tijd, en doen de vliegtuigen ook alles op schema.

We komen aan op de eerste camping met Nederlandse eigenaren en zij kunnen ons nog wat warmer maken voor deze reis. En dat doen ze zeker, want er is al een smid en een steengroeve aan ons programma toegevoegd! Misschien wel leuk om te weten dat de zomers in Slowakije best warm zijn. De verwachtingen zijn rond de 27 graden, met af en toe een karakteritiek onweersbuitje wat het lekker gezellig kan maken in de tent. Maar gelukkig zijn de deelnemers nú al professionele tentenopzetters; de tenten stonden in 23 minuten allemaal." Op de eerste camping in Slowakije.

En het resultaat mag er zijn, zie de foto. Dat belooft een mooie en gezellige reis te worden!

De laatse dagen in Polen

En de hoop op uitslapen werd snel teniet gedaan, want het zonnetje scheen fel op de tent en zoals iedereen wel weet wordt het dan heel snel vies warm. Dus toen Jeroen zijn tent uit kwam rollen, werd door Michelle geopperd dat ze boodschappen gingen doen. ( Je moet weten dat dat wel heerlijk is om te horen als deelnemerd zo hulpzaam zijn) Snel inventariseerde het team alle spullen die we al hadden en goed konden gebruiken voor de wentelteefjes van Hilde, Michelle en Rob . Lekker hoor   om zo rustig wakker te worden. 
 
En het initiatief nemen zat er goed in bij de groep, want snel werd de route bepaald naar een groot waterpark in Krakau. De anderen, Michelle, Femke, Daan en Robbert Jan wilde de schoonheid van de stad van de draak bewonderen en Ilse, Jeroen en Aletta zochten snel naar souvenirs en een plek op een terrasje aan het Rynek plein.
 
Op dit plein zouden namelijk om 17:00 de artiesten van de YMCA Hong Kong optreden met verschillende nummers en dansen de genres liepen uiteen van pop tot traditioneel. Dit was een leuke start van onze ontmoeting met de zon nog hoog boven ons en een strak blauwe lucht. Nadat de Chinezen het applaus in ontvangst namen brachten we de tafels en stoelen weg en vertrokken we naar een meer die ontstaan is door uitgravingen. Hier waren veel lokals en reizigers aan het zwemmen, bbqen en chillen en dat was precies ook onze bedoeling. 
 
Een paar deelnemers van elke groep ging mee boodschappen doen en al snel werd het duidelijk dat we van twee verschillende continenten komen. En dat de Poolse YMCA ook weer een andere manier van communiceren heeft. Dit was even aftasten en aangezien het vinden van een goede plek lastiger bleek werd het al donker. Snel moesten we hout halen voor een kampvuur en dan is het wel erg gaaf om te zien dat onze deelnemers een half bos rooien en dat er na een aantal minuten al een kampvuur brand. Aletta en Jeroen en een onbekende Poolse meneer bakken de kip. De rest reigt een worst op een stok en de Chinezen gaan aan de haal met de paprika's en courgettes. 
 
Nu dat de buikjes wat voller zijn mengde de groep zich wat verder en werden er liedjes gezongen en ervaringen uitgewisseld. Rond een uur of 23:00 vertrok de Hong Kongse YMCA naar hun hostel na een lange dag. Wij bleven nog tot een uurtje of twaalf en knalde op hoog tempo richting de bus waar Femke, Rob en Skip een sightseetour deden. 
 
Rond één uur begon Inge met haar
kampvuurtje op de camping en iedereen zat gezellig op onze laatste avond nog wat na te babbelen. De verantwoordelijke staf ging natuurlijk op tijd naar bed, maar de rest ging tot minstens half vier door. Gelukkig veranderde dit niks voor de wekker want we moesten de volgende ochtend het vliegtuig halen. 
 
En zoals elke ochtend was Ilse weer fanatiek met opstaan terwijl Aletta en Jeroen het slaap nog uit de ogen wreven. En ja hoor dezelfde dames die fanatiek het ontbijt gisterochtend wouden halen. Stonden fanatiek hun tas  in te pakken. De tenten werden opgerold en alle boodschappen verdeeld over de andere camping gasten. Waarschijnlijk hadden ze een klein beetje pasta verwacht en niet een 18-mans maaltijd. 
 
Nu 8:45 op naar de tram, één keer overstappen en dan de laatste activiteit in Krakau en dat is namelijk het ontvangen van een speciaal gekozen kaart. Toch blijft het mooi om iedereen te zien en er even bij stil te staan hoe zij deze reis hebben gemaakt, heerlijk met een grote glimlach. We stappen in een bus, hopelijk gaat die naar het goede vliegtuig of zouden we naar Simbabwe vliegen, nou ja ook leuk toch...

Indrukwekkend bezoek en ontspanning in Krakau

Deze dag begon eigenlijk met een vraagteken, namelijk hoe zou het zijn? We vertrokken na het ontbijt rond 8:40 richting het station om naar Auschwitz te vertrekken. 
 
Deze plek waar rond de 1,5 miljoen mensen zijn vermoord werd in stilte met een gids aanschouwt. We kregen verschillende barrakken te zien over de leefomstandiheden en processen die zich daar afspeelde. Het is moeilijk om het onder woorden te brengen, dus daarmee zou ik dit graag willen afsluiten.
 
Om deze dag af te sluiten zijn we naar een restaurant geweest, zodat we nog even na konden praten. Dit volgde door meer gezelligheid onder het genot

van een drankje. Voor Daan, Dennis, Inge en Roan was het nog even leuk om het nachtleven van Krakau te ontdekken. De rest van de groep ging lopend naar huis, omdat ze de bus hadden gemist. Het maakte gelukkig niets uit hoelaat we gingen slapen, want morgen staat in het teken van uitslapen, uitslapen en zwemmen, bbqen en een meeting met de Chineze en Krakause YMCA.
 
 

Door de stad

Na het succes van het liften was het tijd voor uitslapen en dat deed een deel van de groep. Want in de vroege ochtend hoorde we de zachte stem van Roan Aletta wakker maken voor eindelijk een ronde hardlopen. Dit steeg in populariteit en Robbert Jan, Daan, Erik en Jeroen voegde zich hieraan toe. Het werd een cultureel rondje met een begroeting van een priester. Gelukkig wisten een aantal heren de route goed en konden we meteen boodschappen doen, maar helaas de portomonnee vergeten. Deze snel ophalen  en daarmee werd het boodschappen team versterkt door bijna iedereen op een paar uitslapers na. 
 

Het was gelukkig een lekker ontbijt, want we moesten ook een lunchpakketje smeren. We ging namelijk naar de zoutmijn met een uitgebreide tour van 4 uur. De uitleg over de zoutwinning begon met een afding over een houten trap met 327 treden. We bezochten meer dan 25 zalen waarbij er zelfs een kerk was waar net een bruiloft was geweest met bloemen. Dit inspireerde Dennis om Aletta ten huwelijk te vragen (sorry Lars) en meteen de ruimte voor de receptie te controleren. Dit was een grote grijze uitgehakte zaal, bekleed met donker gelakt hout en rode lopers. De tafels stonden al klaar met kaarsen en zilverwerk dit zal het hem worden , dus dan maar meteen een foto van de plechtigheid. 
 
De tour ging verder, want we kregen een extra rondleiding door het museum, waar diverse tekeningen, schilderijen en nog meer werktuigen stonden. Een van deze werktuigen mochten Robert Jan, Dennis, Erik en Roan uitproberen, door een houten wiel rond te draaien waaraan een touw zat die een houten vat omhoog hees. Nou als je nog is een keer een paar spuerballen nodig hebt vraag deze heren. 

Na al het rondlopen hadden we natuurlijk wel honger gekregen en het was ook alweer 19:00. Het felle licht prikte in onze ogen en snel vroegen we nog een tip voor een restaurant. Dit leide ons naar het cafe Gospoda Koko, hier hadden ze varkensnek, spareribs, drumsticks met  friet en verschillende salades. Of dit nou echt cullinair was, is maar de vraag maar het bier smaakte lekker. Rond half 11 vertrokken we met een sprintje naar de tram en konden we weer uitstappen bij de halte Solvay. Snel tandenpoetsen en aangeven dat we morgen om 7:30 gaan ontbijten, zodat we naar Auschwitz kunnen.

Spannende competitie in Polen..

Het liften is van start gegaan het kampvuurtje brand en de teams zijn ingedeeld. Het team Dennis & Aletta zijn weggesneakt van het kampvuur en hebben de eerste lift al geregeld, team Erik & Ilse volgen en regelen ook al een tocht over het asfalt. Hierna blijft het kalm en komen er goede gesprekken rond het kampvuur met een koud biertje uit het water. 
 
De volgende ochtend duikt Erik achter een koekenpan om eitjes te bakken, de tentjes worden opgerold en de laatste algemeene spullen worden verdeeld door Ilse. Team Femke & Skip rennen naar een dikke bak, maar die rijdt snel weg een seconde later slaat karma toe en krijgen ze toch een lift die hun als tweede bij Nowy Targ brengt, want ondertussen dat de rest zich verspreiden over het dorp om mensen aan te spreken voor lifts zien wij een foto voorbij komen van Dennis & Aletta die al een ijsje in Nowy Targ aan het eten zijn.
 
In de tussentijd krijgen Ilse en Jeroen een bericht dat de tas van Inge van team Inge & Hidde in de auto is blijven liggen. Oehw spannend gelukkig hielden ze hun hoofd koel, deze man komt wel weer terug en dan proberen we het opnieuw. Ondertussen komen de andere teams binnen en krijgen we een bericht dat de tas terecht is en ze onderweg naar de ijsjesvrouw zijn. 
 
Om de tijd goed te gebruiken verkennen we het plaatsje en worden er wraps gevonden die we al de hele reis willen vinden. Yes eindelijk die felbegeerde wraps van Ilse en Aletta eten. Maar eerst moeten we op camping Krakowianka aankomen. Je moet weten dat het altijd weer uitvinden is hoe het openbaarvervoer werkt en aangezien we de grens over zijn gegaan voegen we de tram toe. Snel munt geld verzamelen, kaartjes kopen en stempelen onder leiding van Ilse en we zijn weer op een nieuwe bestemming. 
 
Het is wel even wennen hoor opeens is er een super grote Carrefour die eigenlijk meer heeft dan je nodig hebt. Morgen slapen we lekker uit en gaan we naar de zoutmijn die zelfs een bioscoop schijnt te hebben.

Weer terug beneden

De regentocht die ons uit het Tatra gebergte leidde, gaf een extra dimensie aan de sfeer. Door het dal trokken nu namelijk dikke, witte wolken. Deze regen herinnerde ons aan het geluk van de zon van afgelopen dagen, want de stenen waren nu glad. Het pad dat we volgenden, liep naar beneden met grote keien, kleine watervalletjes en steeds meer bomen en struiken die ons omsingelde. Het had wel wat weg van een Japanse tuin. 

slowakije20170726aToen we aankwamen bij Hrebienok ging het snel. Het pad werd een weg en we hadden ook weer bereik met onze telefoon. Snel even de treintijden checken, Aletta en Ilse een supermarkt in voor de lunch en de rest van de groep door naar de camping om de spullen over te pakken. De regen knalde nu hard op de grond en Erik kwam met het idee om bij een terras vooraan de camping te verzamelen, tassen in te pakken en worstenbroodjes te maken. Deze smaakten goed en we konden weer door naar de grens van Polen. De bus bracht ons namelijk naar Cerveny Klastor, dat door een rivier verwijderd is van de Poolse grens. Hier was het even snel zoeken naar de camping zodat we konden beginnen aan het driesterren diner gemaakt door de deelnemers. Masterchef Slowakije 2017 is begonnen! Onder leiding van Chef Ilse werd een fanatieke start gemaakt. De drie chefs Ilse, Aletta en Jeroen kregen als voorgeregd tomaat gevuld met champignons, wortel, komkommer, ui en crackers. Het hoofdgeregd bestond uit een aardappelpannenkoek met een speciaal op Slowaakse wijze gekruide saus. Het nageregd bestond uit de Slowaakse vlag beschuitjes met kersen jam, yoghurt met blauwe bessen jam en afgeroomd met slagroom en witte chocola, dat werd aangevuld met een decoratie van drilpudding, chocolade pijpjes en een inspirerende omschrijving. 

Na deze rijke maaltijd was het tijd om te slapen, zodat we uitgerust voor het raften waren. Dit is een erg gewilde activiteit, want er gaan soms wel 5000 mensen per dag over deze rivier! Gelukkig was het nu nog rustig, zodat we lekker de golfjes konden trotseren en elkaar nat konden gooien. Vervolgens zag de ene boot dat de deelnemers bij de andere boot aan het zwemmen waren, dus werd dit snel gevolgd door een duik in het 10°C koude water, wat de schrik gilletjes in de stoere heren naar boven liet komen. 

slowakije20170726bNa deze tocht van 1,5 uur pakten we de fiets, naar een dorpje Spisska Stara Ves voor de boodschappen. Ondertussen kwamen we een verlaten baby-skihelling tegen en daar hebben we een wedstrijdje langzaamfietsen gedaan waarbij Dennis de winnaar was in de brandende zon. Op de terugweg konden de heren hun testosteron meten door te kijken wie het snelste was. Hierdoor waren we snel bij de fietsenverhuur en haalden we nog wat te drinken en marshmallows voor bij het kampvuur.
Hopelijk slaapt iedereen goed en staat met z'n beste been uit bed, want alle charmes zijn nodig voor het krijgen van een lift naar de volgende locatie.

Meerdaagse wandeltocht dag 3

Wat een dag wordt dit! Eindelijk een lekkere tocht lopen met alleen de spullen die je nodig hebt voor het wandelen. Natuurlijk een aantal liter water, snoep, soep en regenkleding. We vertrokken rond 9.30 uur na een ontbijt van havermout, room, gedroogd fruit, kaneel, kokos en walnoten. De wandelpas zat er goed in en we kwamen bij een riviertje die ook het begin van de klim aan gaf. Deze klim was weer lekker met handen en voeten. Op naar een spleet in de berg waar de wind doorheen gierde, snel werden er jassen gepakt en een plan voor opsplitsing bedacht.

slowakije20170725aAletta ging thee zoeken met de mensen die wel een beetje klaar waren met het gedurfde klauterwerk. De volgende groep ging met Ilse mee door naar beneden. Over ingeslagen beugels en hangend aan kettingen kwam de groep verder. Snel kregen we een tip dat er een storm rond 18.00 uur zou komen. Gelukkig is het nu 12.45 uur, dus tijd genoeg. 

Omdat klimmen zo leuk is, ging de grootste groep weer omhoog richting de spleet. Waarbij ze vervolgens met een deel van de groep gezellig om een bergmeertje liepen, soep maakten en bij thuiskomst lekker spelletjes ging spelen.

slowakije20170725b

Ondertussen waren er vier achterblijvers bij de spleet die naar de top op 2089 meter gingen. Julia, Dennis, Roan en Jeroen hadden het tempo er goed in zitten. Ver boven hun reikte er een scherpe top van een berg, nu eerst maar even lunchen en dan lekker door knallen. Op de top werd gewezen naar het kleine berghutje, zie de vlog. Er werden een paar mooie profielfoto's geschoten en toen met een tevreden pas naar de gezelligheid van bordspelletjes.

De biertjes worden ingeschonken en we hebben de laatste nacht in de hoge Tatra's. Er wordt veel gelachen, maar morgen staat ons een regentocht voor de boeg.

Meerdaagse wandeltocht dag 2

Er was net een punt achter de laatste zin van de blog van gisteren gezet en de grootste lol wordt beleefd met het maken van een selfie in een drie-stapelbed. Daarna snel naar bed, want de volgende ochtend ging de wekker om 4.30 uur voor de zonsopgang met koffie en thee. Helaas kwam de zon achter een grote berg op, maar de optimistische toon was gezet. 

Een paar uur later kwam de rest z'n bed uit en werden de tassen in gepakt, crackers gesmeerd en waterflessen gevuld. Je moet weten dat een berghut qua stromend water redelijk primitief is. Dus 60 liter water tappen duurt wel even. Nu dat iedereen klaar staat, komen we erachter dat we de vuilnis mee moeten nemen. Tassen weer open, inladen en lopen maar!

slowakije20170724bDe eerste anderhalf uur is over grote stenen naar boven tot een erg extreem paadje. De kettingen en beugels zijn in de muur geslagen, want dit is letterlijk klimmen het aankomende uur. Afspraken worden gemaakt, risico's geanalyseerd en de eerst zetten hun schoenen en handen schrap op de muur. De deelnemers communiceren erg goed en alles gaat uitstekend.

We komen een bergkam over en de onweerswolken komen dreigend dichtbij. Toch wagen we het om een rijk gevulde soep met pasta en worst klaar te maken en te eten. De pannen worden afgewassen en de jassen aangetrokken, want het begint te druppelen. Dit slaat snel om naar een fanatieke bui. Gelukkig de hut is in zicht en we worden warm onthaald. We krijgen zelfs slippers aangeboden. 

slowakije20170724aNu dat iedereen z'n bedje heeft verschoven op de slaapzaal, is het tijd voor spelletjes. De winnaar mag trouwens het eten koken, dus Hilde en Julia gaan fanatiek aan de slag. De minimalistische maar toch zeker lekkere maaltijd wordt snel opgegeten. Er komen nog wat grappen en grollen en Inge en Ilse kijken nog even naar de sterren. Morgen gaan we naar een top van een berg met weer een zware klim. Een aantal heren beginnen al te glunderen :)

Ohja, herinneren jullie de op-iedere-camping-een-fiets-lenen-uitdaging nog van staflid Aletta? In haar vlog zien jullie of het haar gelukt is.

Meerdaagse wandeltocht dag 1

Het is 6:45 uur en wat is het zonnetje lekker! Ik loop op mijn blote voeten door het nate gras, mijn was hangt tussen de tenten en straks gaan de bergschoenen aan voor de hoge Tatra's. Maar dat is straks, nu gebakken eitjes van Femke, Erik, Robert-Jan en Rob, koffie van Dennis en heel veel brood van Aletta.

slowakije20170722b

Eén tentje blijft op de camping, vol met de bagage die we niet willen meenemen voor de aankomende vierdaagse wandeltocht. Iedereen heeft een pakketje met eten voor de groep.

Een klein treintje vol beladen met wandelaars brengt ons naar Stary Smokovec, wat een typische bergsport dorpje is. Hier doen we onze laatste inkopen als schoenzooltjes, snoep en water. We lopen vervolgens naar boven via grote stenen, boomstronken en zandpaadjes. De routes staan hier bijzonder goed aangegeven, met verschillende kleuren. De kleuren groen en rood hebben ons geleid naar Teryho Chata. Dit is de hut waar we twee kamers hebben voor vannacht.

slowakije20170722aWe hebben een heerlijke rijst maaltijd gegeten, onder het genot van het eindeloze uitzicht van de bergen en het dal. De borden worden afgelikt en voor de liefhebbers is er een biertje of chocolademelk met rum te bestellen. Morgen om 5:02 uur gaat de wekker voor hopelijk de zonsopgang, met koffie en thee. En dan door naar de volgende hut!

 

 Wildkamperen en klettersteig

Luxe, vandaag kon de groep eindelijk uitslapen! Behalve de deelnemers die de dag begonnen met een lekker stukje hardlopen na een spannende nacht in een speeltuintje. Valt dit onder wildkamperen op een camping? Welke wilde dieren lopen hier rond? Whaaa, politie! Sssst, misschien worden we wel gesnapt! Staflid Aletta sliep lekker verder na de vraag of ze mee ging hardlopen. Het ontbijt was weer goed geregeld en de lunchpakketjes werden klaargemaakt, want het Slowaaks Paradijs lag op de groep te wachten! 

De pijl van de Sucha Bella wijst recht omhoog en het was meteen duidelijk waarom het gebied de naam 'Slowaaks Paradijs' draagt, met alle kleine stroompjes die afstammen van watervallen en kiezels die mooi glinsteren in het zonlicht. De zon schijnt door een bladerdag van beuken en dennen. Je weet wel, van die echte zonnestralen, die het jonge groen tussen de bomen doen opkleuren. Al jaloers? ;-)

Er zijn kleine trappetjes uit bomen gesneden die de kloven overspannen en metalen rekken waarbij een kettingkje de groep houvast moet geven. Kortom: tijd voor klettersteig! En wauw, daar is een grot! Hoeveel mensen passen daarin? Tijd om een nieuwe vlog te maken! Zie Facebook. Na de trappejtes en watervalletjes kon de groep even lunchen en een totaal andere kant van het paradijs bekijken. 

Klettersteig in het Slowaaks Pradijs's Avonds was het tijd voor pannenkoeken! De groep kon een heus fornuis lenen van een Duitser op de camping. Ook pannen werden door andere campinggasten aangedragen. Alle vrouwlijke deelnemers zaten al snel te bakken en een uur later was de stapel gegroeid tot zo'n 60 pannenkoeken, belegd met kaas, spek, sla, suiker en wat al niet meer.

En tja, dan was het aan de heren om af te wassen! Daarna een gezellig kampvuur waarbij de goede gesprekken en verhalen bovenkomen. De nu al hechte groep vertrekt morgen naar de bergen van de Tatra's. 

En oh ja, vinden jullie ook dat chocoladepasta na een paar dagen naar jam gaat smaken?


Medzev, Kosice en het Slowaaks Paradijs

Op de eerste volledige dag in Slowakije waren deelnemers Erik en Michelle vroeg (al om 5.45 uur!) wakker, gewoon omdat het kon. Het stafteam volgde met de wekker om 6.30 uur. En ze waren meteen actief! Zoals je misschien al op de vlog op Facebook hebt gezien, mochten ze de auto van de vriendelijke campingeigenaar lenen om boodschappen te doen.

Om 9.00 uur ging de hele groep naar de smid om een hamon te zien. Helaas was de smid ziek, dus hadden ze wat meer tijd om het dorpje Medzev te bekijken, te chillen in het gras, ijsjes te eten en deelnemer Daan zijn jongleerkunsten te bewonderen. 

Drie uur later ging de bus naar de grotten in de buurt, die op de Unesco werelderfgoedlijst staan. Die waren erg gaaf om te zien! Stel je voor, je leeft in 1700 en je ontdekt opeens een volledig huis met stromend water en door de kalkafzetting via druppels ontstaan er allemaal bijzondere vormen. De kleuren in een grot komen door de verschillende metalen. IJzer zorgt voor rood, magneium voor wit en grafiet voor zwart. Een leerzaam uitstapje dus!

Na zo'n drie kwartier ging de metalen deur naar de vrijheid weer open en scheen een warm zonnetje de groep tegemoet. Perfect weer voor een lekkere wandeling, dus! Ze vertrokken naar een kloof en hebben genoten van het groen, watervalletjes en resten van steenlawines. Met die stenen kon onder leiding van deelneemster Inge mooi een dammetje gebouwd worden dat echt werkte (zie foto). Misschien zijn er binnenkort wel bevers!
Een dam bouwen bij Medzev in SlowakijeVoor de terugweg kwam helaas de bus niet opdagen, maar gelukkig waren de plaatselijke bewoners zo lief om een familielid in te schakelen dat de groep met een schooltaxi/-bus wilde wegbrengen. Daarna was het tijd om snel te koken, te chillen bij het kampvuur en lekker te slapen. De dag erna stond namelijk alweer een vol programma klaar!

Vandaag vertrok de groep naar Kosice. Het vertrek ging, net als alles tot nu toe, soepel. De verschillende soorten paté smaakten goed, de tenten waren snel ingepakt en de bus was op tijd. In de bus (met een zéér vriendelijke buschauffeur (ahum)) vielen de oogjes zo en en dan eens dicht, tot er een luier verschoond werd...

In Kosice bewonderden de deelnemers de stad die afgelopen jaren de titels 'Sportstad' (2016) en 'Cultuurstad (2010) heeft gekregen. En dat was ook wel te zien aan de zandsculpturen (zie foto) en posters van het Slowaakse basketbalteam. 
Zandsculpturen in KosiceKosice was echter niet het eindstation. Na een paar treintjes, een bus met een nu wél vrolijke chauffeur, en 1,5 km lopen is de groep in het Slowaaks Paradijs aangekomen. Als diner hadden ze hamburgers, aardappeltjes en salade en misschien zelfs een toetje (op het moment van schrijven nog onbekend). Op het programma voor morgen staat klettersteigen. Dat wordt spannend, gladde roosters, steile trappetjes en watervallen. Maar, iedereen heeft er zin in!


Op naar het ruige Slowakije!

Hoera, de eerste reis is van start! Gisteravond ontvingen we het eerste berichtje uit Slowakije.

"Het is ongeveer half zes 's morgens en de eerste foto's druppelen binnen op de groepswhatsapp. Het is nu echt begonnen: we gaan op reis naar het ruige Slowakije! Of, zoals sommigen het noemen, Tsjechië. Tja.

Het was gisteravond trouwens nog best spannend. Is mijn tas niet te zwaar? Heb ik alles bij me? Zouden kleinere mensen écht een 7 kg lichtere tas hebben? Enfin, het zal blijken. Gelukkig rijden vriendjes, papa's en treinen op tijd, en doen de vliegtuigen ook alles op schema.

We komen aan op de eerste camping met Nederlandse eigenaren en zij kunnen ons nog wat warmer maken voor deze reis. En dat doen ze zeker, want er is al een smid en een steengroeve aan ons programma toegevoegd! Misschien wel leuk om te weten dat de zomers in Slowakije best warm zijn. De verwachtingen zijn rond de 27 graden, met af en toe een karakteritiek onweersbuitje wat het lekker gezellig kan maken in de tent. Maar gelukkig zijn de deelnemers nú al professionele tentenopzetters; de tenten stonden in 23 minuten allemaal." Op de eerste camping in Slowakije.

En het resultaat mag er zijn, zie de foto. Dat belooft een mooie en gezellige reis te worden!

{tab Archief}

De laatste dagen in Bergen Belsen

Staflid Dean vertelt:

'Het is ondertussen alweer drie dagen geleden dat we thuisgekomen zijn. De spullen uitgepakt, souvenirtjes uitgedeeld en alle kleding weer gewassen. Een mooie tijd om even terug te blikken op de laatste dagen van ons verblijf in Duitsland. 

Na al het harde werken begint iedereen de vermoeidheid zo aan het einde goed te merken. Tijdens elk van onze ritjes naar de plekken waar we aan de slag gaan, liggen er wel deelnemers in de auto's even bij te komen. Het programma is dan ook enorm vol en houdt ons van 08:30 tot een uurtje of 22:00 bezig! Op de foto's hieronder kunnen jullie het resultaat al zien van een van de projecten omtrent de showcase bij het treinstation waar de gevangenen aankwamen. Een treinstation dat gebouwd is als militair treinstation in de jaren 30, en dat op het moment nog steeds is! De andere kant van de showcase moest echter ook aangepakt worden. Daarvoor zijn we creatief aan de slag geweest. Er is druk gewerkt met schetsen, maar ook met het maken van gedichten.

 

Vanaf het treinstation naar de voormalige ingang van Bergen-Belsen is een van de andere projecten te zien van de jeugdkampen. De "Weg der Erinnerung" - de herinneringsweg - is een lange lijn die geschilderd is op de weg die de gevangenen gelopen hebben. Onderweg is de weg voorzien van diverse quotes van overlevenden. We hebben in de korte tijd voordat de regen helaas roet in het eten gooide, toch twee mooie quotes kunnen schilderen. De eerste groep heeft een quote van Loden Vogel gekozen: "We are trapped now and will never come out of here again." De andere groep koos voor Jeremy Josephs "Our fears come from the unknown". De laatste groep heeft zich niet beziggehouden met quotes, maar is aan de slag gegaan met het verven van voeten. We hebben de omtrek van onze eigen voeten genomen en deze op de weg geverfd om het lopen te symboliseren. En nog terwijl we bezig waren, zijn er diverse fietsers gestopt om te kijken wat we aan het doen waren. Missie geslaagd!

   

Toen de quotes eenmaal op de weg stonden, precies op tijd voor de regen, was het tijd voor een laatste ronde. We zijn naar de showcase gegaan waar de groep die hieraan gewerkt heeft een kleine presentatie heeft gegeven. Hierna zijn we doorgegaan naar de Sovjet Begraafplaats, waar 50.000 soldaten in massagraven liggen. Nadat we tijdens onze dagtrip al een eerbetoon hebben gehouden op het Nederlandse Ereveld waar 417 Nederlanders begraven liggen en een monument is ter nagedachtenis aan 108 Nederlanders wier lichaam nooit teruggevonden is - we hebben daar bloemen gelegd en een ceremonie gehouden -, was het nu tijd voor ongeveer hetzelfde, georganiseerd door de Wit-Russische delegatie. Na de indrukwekkende ceremonie zijn we naar het terrein van Bergen-Belsen gegaan. Daar werd voor een laatste keer over het terrein gewandeld en was er ruimte voor iedereen om individueel afscheid te nemen bij een plek die de meeste indruk gemaakt heeft. 

Daarna was het slechts inpakken, opruimen en afscheid nemen van elkaar. Een groep met verschillende culturen en talen die een week lang met elkaar samenwerkt aan een onderwerp als de Holocaust, schept een band. In zo'n korte tijd word je enorm close met elkaar. Dat maakt het afscheid nemen niet makkelijk. Gelukkig hebben we de foto's om terug te kijken op deze enerverende tijd, en zijn we vele nieuwe ervaringen en vrienden rijker geworden. Ik denk dat mij niks anders rest dan jullie allemaal te bedanken voor deze geweldige tijd, en hopelijk tot snel!'


Bericht vanuit de bus


De reis zit erop voor onze Bergen-Belsengangers! Op het moment van schrijven zitten ze in de Flixbus terug naar Nederland. Dat betekent 90 minuten langer plezier en gezelligheid dan wanneer ze met de trein waren gegaan! 
De laatste verhalen hebben we nog van de stafleden te goed en zullen dan ook zeer binnenkort op deze plek te lezen zijn.



Een mooi project

In Bergen Belsen zijn de YMCA’ers nog steeds druk aan de slag met mooie projecten om de herinneringen levend te houden.

Één van de projecten waar de groep zich mee bezig heeft gehouden is een bord met daarop de tekst ‘This is the last station. There is no way out of here’ in vier talen. Hier zie je het mooie resultaat van dit project.


Symbolische houten figuren

Vroegen jullie je ook af wat die houten poppen waren die we steeds op de foto’s terug zagen komen? Gisteravond laat kregen we antwoord op deze vraag. De houten figuren zijn gemaakt tijdens een creatieve workshop. De bevatten allemaal een quote en representeren de 3000 kinderen die in Bergen Belsen hebben gezeten. Slechts 500 kinderen waren nog in leven toen de Britten het kamp bevrijdden.

De poppen worden geplaatst langs de weg die de gevangenen moesten lopen, vanaf het treinstation naar het concentratiekamp.


Het verhaal van een overlevende

Vanochtend is onze groep verder gegaan met verschillende workshops in het thema Kinderen en Joodse tradities in de kampen.

   

  

Daarna volgde een indrukwekkend gesprek met Yvonne Koch, een ooggetuige en overlevende uit Bergen Belsen. Staflid Dean deelt zijn verhaal met ons, zodat het niet vergeten wordt:

Waar ons programma afgelopen dagen propvol zat van ontbijt tot een uur of 22:00 hadden we het vandaag even wat rustiger. Na de werkgroepen hebben de deelnemers 2 uur rust gehad, om even te slapen of relaxen voordat we met een overlevende uit Bergen Belsen zouden spreken, Yvonne Koch uit het voormalige Tsjecho-Slowakije.

Op 10-jarige leeftijd werd ze gedeporteerd nadat haar vader, een Joodse arts, twee ontsnapte gevangenen uit Auschwitz had behandelt. Haar ouders waren ondergedoken en hadden haar in een klooster geplaatst.  Nadat ze verraden was werd ze voor de keuze gesteld: Vertellen waar haar vader was of deportatie. Het werd het laatste.

Na een reis van 2/3 dagen in een veewagen waarin velen overleden kwam ze als 10-jarig meisje aan in Bergen Belsen. Helemaal alleen. Ze vertelde dat er vaak over solidariteit gesproken werd, maar daar heeft ze niks van gemerkt. Haar kleine stukjes en beetjes voedsel werden afgepakt door volwassenen. Ze hield zichzelf in leven met het eten van aardappelschillen.

Bij deze etensstapel, vuilnis voor anderen, ontmoette ze een waarschijnlijk Russische vrouw die haar zelfgemaakte handschoenen van paardendekens heeft gegeven. Daar heeft ze de rest van haar tijd aan vastgehouden. Tijdens de bevrijding lagen deze handschoenen in haar handen geklemd toen ze op 15 april 1945 bevrijd werd en al bewusteloos werd gevonden door Britse soldaten.

Vanwege een grote tyfusepidemie die heerste in het overbevolkte kamp, ruim 60.000 mensen met vele tuinduizenden lijken op het terrein, werden alle spullen verbrand. Haar handschoenen echter had ze nog steeds toen ze na 6 weken wakker werd, niet wetende of haar ouders nog leefde. Toen ze er achter kwam ging ze terug naar Bratislava waar ze werden herenigd.

Over wat ze doorgemaakt had werd niet gesproken. Het had echter wel een uitwerking, twee jaar in het concentratiekamp. Ze kon niet meer lezen of schrijven. Dat heeft haar er niet van weerhouden om zeer succesvol te worden in zwemmen voor het nationale team en haar latere carrière. Het heeft echter geduurd tot ze 70 werd voordat ze het verhaal kon vertellen. Ze benadrukt dat ze dit niet doet voor zichzelf  maar zodat wij het verhaal kennen. Deze periode in haar leven haalt ze liever niet op, en ze ziet op tegen dagen als deze die ze alleen kan doen met de steun van haar man.


Een intensieve eerste dag

Working Holiday. De reis naar Bergen-Belsen heet niet voor niets zo. Deelnemers en stafleden gaan tijdens de vakantie hard aan de slag. Als je dan op bezoek komt moet je meteen meehelpen. Dat hebben Irene en Mark van de werkgroep geweten, ze zijn meteen aan het werk gezet!

Gisteren stond de dag in het teken van kinderen en Joden die in Bergen-Belsen hebben gezeten. Daarover waren verschillende workshops. Na deze intensieve dag kwam als dagafsluiting een soort bezinningsmoment. Deelnemers mochten hun gedachten op papier zetten. Dit leverde mooie teksten op.

  


Het is zover!

De eerste reis, richting Bergen-Belsen is vertrokken! We kregen vandaag mooie foto's van de groep in de trein. Nog even lekker een broodje eten onderweg, zo te zien. Op dat moment was de volgende bestemming de grens. We gaan er vanuit dat ze die inmiddels bereikt hebben en overgestoken zijn. Verder hebben we nog geen nieuws. Als het goed is volgen meer foto's en updates in de loop van de week.

Dag 16

Dag 16:
Aangekomen op Lissabon Airport hadden we ruim zes uur om te overbruggen. Met z'n allen zijn we naar een plek gelopen om uiteindelijk weer te verzamelen. Daarna was het ieder voor zich. 
 
De stoelen op een vliegveld liggen niet heel erg lekker, maar je kunt er op slapen. En als je moe bent, ligt alles prima.
Een telefoon opladen is ook belangrijk, dus veel mensen zaten bij stopcontacten. 
En als dit niet is wat je wilt en je niet wilt slapen, wat ga je dan doen? Inderdaad, omgekeerd verstoppertje op het vliegveld. Na een aantal keer relatief kort zoeken, had Marjolein een goede verstopplek gevonden, want ze heeft hier 45 minuten gezeten. Maar Thomas deed het toch beter, want er is 1.20 uur lang naar hem gezocht! 
 
Het hoogtepunt van de nacht was de opening van de McDonald's om 5.00 uur. We hebben afwachtend staan kijken hoe de deuren open gingen om vervolgens in de rij te gaan staan voor de bestelling. Voor de een was dit een ijsje, voor de ander een ontbijtje en voor weer een ander een late midnight snack.
 
Rond 6.00 uur gingen we naar de gate om te boarden. In het vliegtuig gingen de meeste oogjes al snel dicht en werd er iets geslapen. Lang was het niet, want rond 10.45 uur landden we. Maar vergeet het uurtje tijdsverschil niet, dus het is een uurtje korter slapen ;).
 
Op Zaventem zijn de backpacks gepakt, de algemene spullen aan de staf gegeven en was het tijd om afscheid te gaan nemen.
Een laatste groepsfoto met z'n allen. Vervolgens heeft iedereen een ansichtkaart gekregen met een persoonlijke tekst erop van de staf. Een leuke herinnering aan de reis. En die herinneringen zullen tijdens de reünie veel besproken gaan worden. 
Dan is het echt gedag zeggen, backpack op de rug, dagrugzak op je buik en zwaaien.
We hebben genoten van deze geweldige reis en groep.

Dag 15

Vandaag is de dag van vertrek, maar dat is 's avonds pas. Daarom hadden we vandaag alle tijd en hoefden we pas om 10.00 uur te ontbijten. Na het ontbijt was het tas inpakken en de locatie schoonmaken. Dit ging lekker vlot, dus hadden we nog genoeg tijd voor zonnen en spelletjes. 
 
Om 13.30 uur pakten we de bus naar Praia do Victoria. Hier zijn we naar een restaurant gegaan en hebben op het terras lekker pizza gegeten. Sommigen haalden een ijsje als toetje en er is nog gezocht naar souveniertjes. 
 
Op naar het vliegveld waar we om 20.20 uur onze eerste vlucht naar Lissabon pakten. Op Lissabon mogen we de nacht overbruggen. Wat we daar gaan doen en het laatste deel van de reis, lezen jullie morgen in onze laatste blog.

Dag 14

De laatste volledige dag van onze reis. Het plan was voor een groot deel van de groep om te gaan duiken (het was zo leuk dat ze het nog een keer wilden doen) en surfen. Helaas kregen we 's ochtends een telefoontje dat dit niet kon doorgaan. Op zoek naar alternatieve plannen. 
 
Het overgrote deel besloot om eerst naar de stad te gaan. Thomas en Lennart gingen lopen, de rest wat later met de bus. Bij de bushalte werden we in het Portugees aangesproken door een oud vrouwtje. Het had te maken met de bus, maar geen idee wat. Een jongere vrouw heeft uiteindelijk kunnen vertalen en vertelde ons dat het een nationale feestdag was, dus dat we de bustijden van de zondag moesten aanhouden. Dat betekende dat we nog een uur zouden moeten wachten. Daar hadden we geen zin in, dus zijn we ook naar de stad gaan lopen. 
Dyalisa en Ernst hadden een ander plan: liften. De eerste paar auto's reden voorbij, maar na zo'n tien minuutjes konden ze meerijden met een aardige man.
 
IMG 20170816 WA0013
 
Aangekomen in de stad zijn er diverse keren terrasjes gepakt. Heerlijk buiten zitten en genieten van de mooie temperatuur, de warme zon en de gezelligheid.
 
Deze week was er een volksfestival in en rond de stad. We hadden al mensen in klederdracht zien lopen, dus op zoek naar het festival. Dit bleek alleen 's ochtends en 's avonds te zijn, kwamen we na een lange poos achter. Helaas, weer nieuwe plannen bedenken.
 
IMG 20170816 WA0015
 
De terrasjes waren erg in smaak, dus hier zijn we, na een bezoekje aan de supermarkt, weer beland. 
 
Rond vier uur besloten we weer terug te gaan naar het kampterrein. Hier zijn wat spelletjes gespeeld, hebben mensen gedouchd, lekker in de zon gelegen, of aan de hand van vragenkaartjes diepgaande gesprekken gevoerd om elkaar nog beter te leren kennen. 
Deze vielen goed in de smaak, want na het eten is een groot deel van de groep hiermee verder gegaan. 
 
Vannacht de laatste nacht in een bed, want morgen begint de terugreis naar huis met een nacht op Lissabon Airport. We zijn benieuwd of we daar nog iets kunnen slapen.

Dag 13

Het ontbijt van 8.00 uur ging vanochtend net als de vertrektijden van de boten, met iets vertraging. Na het ontbijt hadden we de bus om naar Biscoitos. Dit is een plaats in het noorden van het eiland. Aan het eind van de ochtend kwamen we hier aan en begonnen met een relaxte wandeling. We hebben door bos gelopen, langs weiland en door wijngaarden. Een leuke afwisselende wandeling.
 
Terug bij het begin van de rondwandeling zijn we naar het natuurzwembad gegaan, dat door lava is gevormd. Hier is lekker gezwommen en genoten van het zonnetje. Hoewel we veel en goed met zonnebrand gesmeerd hebben, hebben we er toch een paar verbrande gezichten en schouders bij. Dat wordt goed smeren met after sun!
 
's Avonds na het eten is er een goed kampvuur gemaakt en zijn er smors (mariakoekje, marshmallow,  chocolade, mariakoekje) gemaakt. 
Door de heldere hemel waren er 1001 sterren te zien, wat de avond nog gaver maakte! Een aantal deelnemers konden hier zo erg van genieten, dat ze besloten om buiten te gaan slapen. Dekens en kussen naar buiten en lekker doorgaan met keten. We zijn benieuwd hoe ze vannacht hebben geslapen!

Dag 12

Vandaag was dan echt de allerlaatste keer op een boot (toch?). Want vanochtend hadden we een walvissen- en dolfijnentocht! Als eerst werden er een paar dolfijnen in de verte gespot, maar al snel waren ze veel dichterbij.  De een na de ander sprong uit het water en zwom onder de boot door. Na een flink aantal dolfijnen voeren we door naar meer open zee. 
En ja hoor, hier kwamen de walvissen heel mooi omhoog om lucht te happen. Drie walvissen hebben we mooi zien duiken waarbij ze de staart omhoog deden.
 
Eventjes leek het of dit het was, maar niets was minder waar. Dyalisa mocht het roer overnemen! Zij voer ons naar een volgende plek.
Ernst, Inge, Lennart, Wouter, Jorrit en Thomas mochten bovenop de boot zitten en uitkijken naar dolfijnen en walvissen. En ze hebben hun taak goed uitgevoerd, want we kwamen nog een hoop dolfijnen tegen. 
Helaas was de pret over en gingen we weer terug naar de haven. Maar we hebben heel erg geboft met wat we allemaal hebben gezien.
 
Terug bij het kampterrein had iedereen lekker tijd voor zichzelf. Er is gewassen, gedouchd, gelezen, geschreven, spelletjes gedaan en gewandeld.
 
Op naar het avondeten, waarbij de deelnemers gingen koken. Als voorgerecht kregen we een heerlijke soep van Marjolein, Anne, Lauren en Noet. Het hoofdgerecht was pasta met tonijn in zelfgemaakte aoli en met komkommer en tomaat door Wouter, Lennart, Thomas en Ernst. Als toetje kregen we een heerlijke combinatie van Griekse yoghurt met koekkruimels en vers fruit door Zita, Dyalisa, Inge en Jorrit.
Wat een heerlijke maaltijd was dit! De staf denkt erover om de deelnemers vanaf nu altijd te laten koken ;).
 
's Avonds was er een nieuwe mindfullness sessie, begeleidt door Ernst. 
Met dat we spelletjes wilden gaan spelen, sloeg de stroom uit. Snel werden alle zaklampen gepakt en is er op deze manier gezorgd voor genoeg licht. We zijn benieuwd of we morgen weer stroom hebben!

Dag 11

Vanochtend vertrokken we voor de laatste keer met een boot naar ons laatste eiland. De boottocht was niet voor iedereen even fijn met het heen en weer schommelen. Er zijn dus een aantal zeeziekpilletjes ingenomen.
 
Aangekomen op Terceira hebben we eerst in de haven geluncht. Vervolgens kreeg de groep de opdracht om zich in drie gelijke groepen te verdelen. Zij gaan morgen namelijk de maaltijd verzorgen. Een groep maakt het voorgerecht, een groep het hoofdgerecht en de laatste groep het nagerecht. De groepen werden gemaakt, de gerechten verdeeld en de boodschappen werden opgeschreven. Op naar de supermarkt! Dit was een pittig klimmetje van een half uurtje met alle bagage. In de supermarkt gingen de groepen uiteen om hun ingrediënten te halen. En dat bleek toch niet altijd even gemakkelijk. 
Morgen horen jullie het vervolg en kunnen jullie lezen wat er allemaal voor culinaire hoogstandjes zijn bereid. 
 
azoren220170812a
 
Na de supermarkt werden we opgehaald door taxi's en zijn we naar de kamplocatie gebracht. De deelnemers vonden dit erg fijn, want met volle bagage lopen was het toch niet helemaal. 
 
De staf heeft de lat hoog gelegd voor het eten van morgen. Zij sloofden zich uit met lekkere nasi met roetbakei en als toetje hadden ze niet één, maar twee soorten tiramisu gemaakt! Uiteraard de klassieke koffie-versie, maar ook een tropische versie met rood fruit. Er was lekker veel,  dus iedereen kon genieten van twee toetjes! 
 
Na het avondeten is er een groepje gaan wandelen door het dorpje. We konden ze precies volgen door het geblaf van alle honden in de buurt.
Een aantal anderen hebben een korte mindfullsessie gehouden en waren heerlijk zen na afloop. 
 
Met een chipje en een drankje zijn er nog een aantal verschillende onderwerpen besproken en was het rond twaalf uur toch echt wel bedtijd.

Dag 10

Na de inspanning van gisteren hadden we vandaag een rustdag. Iedereen mocht doen wat hij of zij wilde.
 
Dyalisa, Zita, Inge, Lennart en Jorrit zijn gaan duiken. Wat een ervaring weer! En wat een mooie zee en mooie vissen allemaal. Een van de hoogtepunten van de reis voor ze.
 
Anne, Lauren, Marjolein, Ernst, Wouter en Thomas zijn ook het water in geweest, maar dan met een snorkel. Ook zij hebben genoten van de mooie zee en mooie vissen. Helaas had Lauren veel last van water in haar duikbril, dus is zij samen met Noet nog lekker door de stad gaan lopen.
 
Na alle waterpret kon een ijsje (nouja, 'ijs' is weer beter, net als de vorige keer) er goed in. Bijna net zo erg genieten als met het snorkelen/duiken. En met het lekkere weer was een terrasje ook niet verkeerd!
 
Rond 18.30 uur was de snorkel-groep weer terug in het hostel en zijn super goed aan het eten begonnen. Na het eten lekker douchen en de backpack weer goed inpakken voor de reisdag van morgen.
 
azoren220170811b
 
De duik-groep had iets andere plannen. Zij hadden de laatste bus terug gemist. Oeps! Zij zijn een hapje gaan eten in de stad en zijn 's avonds met een taxi terug gekomen. Dat wordt morgen vroeg opstaan om de tassen nog in te pakken ;).

Dag 9

Vanochtend om 5.15 uur ging de wekker. Nouja, 'vanochtend' is niet het goede woord, want het was nog nacht! Na ontbijt en lunch smeren, werden we opgehaald door een taxibus om naar de berg Pico te gaan. 
 
azoren220170810b
 
Om half acht begonnen we met lopen. Eigenlijk was het meer klimmen en klauteren. Van steen naar steen gaan waarbij de handen meerdere keren gebruikt zijn en de wandelstokken goed van pas kwamen. Helaas was het weer wat minder, want al snel liepen we de wolken in. Af en toe konden we nog van het uitzicht genieten als er een kleine wolkbreuk was.
 
azoren220170810c azoren220170810d
 
De eersten bereikten om iets na tien uur de top al! Ze hebben de kou overwonnen en zijn een flinke tijd op de top gebleven. Ook de anderen kwamen boven, maar het was toch best koud. Dus na niet al te lange tijd begon de afdaling. Deze was erg zwaar! Iedereen is minstens een keer onderuit te gaan en Karen heeft zelfs een soort koprol gemaakt. 
 
azoren220170810e
 
Rond twaalf uur kwam de eerste weer terug. Uitgeteld, nat en met zeer vermoeide benen druppelde iedereen weer binnen. De wandelschoenen werden snel uitgedaan. 
 
azoren220170810f
 
Om 16.00 uur kwam de taxi ons weer ophalen. En na de geweldige prestatie en tevens flinke inspanning, zijn we bij een snackbar lekker wat gaan eten. 's Avonds was het tijd voor spelletjes, relaxen en slapen. 
 
Morgen hebben we een vrije dag, dus kunnen we lekker rustig aan doen.

Dag 8

Vandaag konden we uitslapen, want we hoefden pas om 9.00 uur te ontbijten. De staf was een uur eerder opgestaan om langs de bakker te gaan. Hier is lekker brood voor de lunch gekocht en weer lekkere gebakjes voor tussendoor. 
 
Om half elf werden we opgehaald door een taxi (luxe!) om naar de Grutas do Torros, in het Nederlands 'lavagrotten', te gaan. Deze grot is met zijn vijf kilometer een van de langste van de wereld! Onder begeleiding van een gids hebben we anderhalf uur in een grot gelopen. Prachtig om de steenformaties te zien en de verschillende micro-organismen. 
 
Na de lunch zijn we naar de stad Madalena gelopen. Dit was een wandeling van zo'n 8 kilometer langs mooie velden en typische huisjes. Het heerlijke weer en lekkere zonnetje maakten de wandeling nog aangenamer.
 
azoren220170809a
 
In Madalena wilden we goed afkoelen, dus zijn er flinke ijsen gekocht. (IJsen, want ijsjes dekt de lading niet ;) ).
Deelnemer Thomas heeft nieuwe wandelschoenen kunnen kopen, aangezien een zool van zijn oude schoenen was losgelaten.
 
Na een terrasje zijn we met de bus terug naar het hostel gegaan. Lekker douchen, wat kleding wassen en tassen goed inpakken. Morgen gaan we vroeg op om de berg Pico te trotseren!
 
azoren220170810a

Dag 7

Vanochtend werden de vrouwen goed wakker gemaakt door een super enthousiaste en wakkere Karen. "GOEDEMORGEN ALLEMAAL, WAKKER WORDEN!" Het heeft mogelijk gewerkt, want 45 minuten later stond iedereen bepakt en bezakt buiten om naar de boot te lopen. De boot heeft ons via Terceira, Graciosa, Sao Jorge naar Pico gebracht. Maar nu gaan we te snel, want dit duurde in totaal bijna twaalf uur! 

Op de boot begonnen we met een lekker ontbijt van vers gebakken broodjes van de bakker. De een ging vervolgens verder slapen, de ander ging een spelletje spelen en weer een ander zat lekker buiten op het dek te genieten van de mooie, blauwe zee en lucht.Ook de lunch was lekker, want dit waren diverse lekkernijen van dezelfde bakker. Na de lunch was het tijd voor een pubquiz. 85 vragen en acht rondes verder waren de winnaars bekend: team Jelle, Karen en Lauren hadden met 67 punten gewonnen!

Nog een verrassing, want bij de bakker waren Azoriaanse ananas gebakjes gekocht. Heerlijk! Op het dek was het nog steeds erg lekker. Wel goed insmeren, want de zon deed ook goed haar best. "Kijk, dolfijnen!" is er zelfs geroepen. We hebben dus een goede tocht gehad.

Het hostel op het eiland Pico is prachtig! Een oud klooster met een nog mooier uitzicht. Aan de voorkant kunnen we de kustlijn van het eiland Sao Jorge zien. En aan de achterkant kijken we uit op de machtige berg Pico. Deze staat voor overmorgen op het programma om te trotseren. Maar eerst morgen nog!

Dag 6

Na alle adrenaline van gisteren hadden we het vandaag iets rustiger. Iedereen kon zelf beslissen wat hij of zij wilde doen. Een vijftal deelnemers besloot om lekker naar het strand te gaan. Lekker chillen, veel gezelligheid en natuurlijk die fijne zon! 

De andere groep ging met de bus naar een theeplantage. Wisten jullie dat dit een van de weinige theeplantages is in heel Europa? Aangekomen kregen we een korte rondleiding door de fabriek waar de theebladeren worden geplukt en verwerkt tot lekkere thee. Aan het eind kregen we een kopje thee en we kunnen vertellen dat er daarna flink wat zakjes thee over de toonbank zijn gegaan! 

De bus terug bleek een uitdaging te worden. Die reed namelijk een andere route en kwam helemaal niet langs de plantage. Oeps! Uiteindelijk kwam er een taxibusje om ons naar een grotere plaats te brengen waar we vervolgens een bus konden pakken. Maar in het taxibusje waren maar vijf zitplaatsen en we moesten de taxi delen met drie Duitse vrouwen. Nieuwe uitdaging! Dat werd twee keer rijden voor de taxichauffeur en wat mensen in de achterbak. Zo wordt een rustige activiteit toch nog een groot avontuur. 

Terug in Ponta Delgada heeft iedereen nog voor een laatste keer genoten van de stad. Na de heerlijke pannenkoeken van koekenbakker Jelle, zijn een aantal nog naar het grote winkelcentrum gegaan en zijn de laatste ijsjes op dit eiland genuttigd. 

Morgen gaan we een lange boottocht maken van bijna tien uur! Hopelijk is de zee lief voor ons en zijn de golven rustig.

Dag 5

Vandaag zijn we echte daredevils en waterratten geweest. Om 8.30 uur werden we namelijk opgehaald voor canyoning! Een aantal deelnemers had dit al verwacht, want voor de reis werden schoenmaten en lengte en gewicht gevraagd. Aangekomen bij de beginplek begonnen we aan het moeilijkste onderdeel: wetsuits aantrekken. Na wat hijsen en sjorren had iedereen z'n spullen aan en konden we aan het avontuur beginnen! 

Het eerste stukje was een wandeling omhoog. Bij een mooie waterval is een groepsfoto gemaakt. Daar konden we alvast wennen aan het voor sommigen koude water. Op naar de eerste 'afdaling'! Dit was een sprong in het diepe, want de rots was vijf meter hoog. Er werd aangemoedigd, geapplaudisseerd en er was hier en daar een gilletje te horen. Maar een ding was zeker, we wilden meer!

De tweede sprong was iets lager, zo'n vier meter. Terwijl we aan het lopen waren naar de derde 'afdaling' werd er genoten van de mooie natuur. Na een kleine natuurglijbaan gingen we abseilend naar beneden! Weer een super gave ervaring. Een klein beetje eng voor sommigen, maar we waren in goede handen. Een stuk verderop was weer een hogere sprong van zo'n zes meter. Het aanmoedigen was voor een aantal geen overbodige luxe en er waren weer een aantal kreetjes bij de sprong.

De finale was een rots van acht meter! Ja, acht meter! Maar je wilt geen spijt krijgen van dingen die je niet hebt gedaan. Dus de sprong werd door bijna iedereen gemaakt. Wat een super prestatie is er neergezet! 

Terug bij het hostel was het tijd voor een andere finale. In de woonkamer van het hostel hebben we de voetbaldames Europees kampioen zien worden. Wat een wedstrijd en wat een geweldige dames! 

De rest van de middag was vrij te besteden. Na het avondeten is iedereen de stad in gegaan om weer te genieten van het festival. Onder het genot van een drankje op een terrasje hebben we een heerlijke avond gehad.

 

Dag 4

Vanochtend om 8 uur stonden we voor de deuren van de keuken om te genieten van het georganiseerde ontbijt van het hostel. Lekkere broodjes met verschillende soorten beleg en ook nog cereal!We hadden maar een half uur voor ontbijt en lunchpakketje klaarmaken, want we moesten snel naar de bus. Die bracht ons naar Furnas. Hier zijn twaalf mensen gaan wandelen naar de zwavelbronnen. En ze hebben een leuke, lange toeristische route genomen door naar rechts in plaats van links te gaan. Na een flink aantal meters klimmen hadden ze een prachtig uitzicht over waar ze naartoe wilden wandelen. Maar ook dit was erg mooi en iedereen heeft erg genoten van de tocht.

Terug beneden kwamen ze naar de botanische tuin met warm waterbronnen, waar de rest van de groep was. Een groot deel van de rest van de middag is doorgebracht in het lekkere warme water. En ook de mooie tuin is door een aantal bekeken. 

Aan het eind van de middag ging de bus weer terug. We waren blij dat we aan het begin van de route waren ingestapt, want er was al snel geen zitplaats meer over. En na de wandeling was zitten toch wel erg fijn ;).

Terug in Ponta Delgada naar het hostel gelopen en zijn de douches weer goed gebruikt. Iedereen wilde graag het bruinige water van de warm waterbron afspoelen. En ook de zwemkleding is goed uitgespoeld. 

Na het eten hebben de deelnemers een wit shirt aangetrokken en zijn naar het centrum gegaan. Hier is een festival bezig met het thema 'ocean white'. Er wordt lekker op een terrasje gezeten, muziek geluisterd enzovoort. Het zal vast gezellig laat worden.

Dag 3

Vanochtend werden de vrouwen bezocht door Zaza de kakkerlak (van Pluk van de Pettenflat). Heldin Karen heeft Zaza toch maar door de wc gespoeld.Vanochtend werden de vrouwen bezocht door Zaza de kakkerlak (van Pluk van de Pettenflat). Heldin Karen heeft Zaza toch maar door de wc gespoeld.

Al vroeg vertrokken we naar de bushalte. Vanaf daar gingen we naar het noordwesten van het eiland, naar Sete Cidades. Dit is bij een prachtig natuurgebied met een groen en blauw meer en een verlaten hotel. Daar aangekomen zijn we in twee groepen gesplitst. Een groep ging de uitdaging aan om een lange en pittige wandeling van 17 kilometer te maken in vijf uur tijd. Bedenk hierbij dat er ook een aantal hoogtemeters gemaakt moesten worden. De andere groep deed het iets rustiger aan en hoefde 'maar' 9 kilometer te lopen, na lunch te kopen in een klein winkeltje. 

Beide groepen hebben een prachtige wandeling gehad met mooie uitzichten over het blauwe en groene meer. Dit werd nog mooier door de mysterieuze laaghangende bewolking. Helaas neemt dat vervolgens het uitzicht weg, maar trok het ook weer open.

 

De bus terug, die maar een keer per dag gaat, hebben we gelukkig allemaal gehaald. Een paar zijn boodschappen gaan doen na de bus en de rest is terug gelopen naar het hostel. Hier werd weer zeer dankbaar gebruik gemaakt van de douches en zijn de eerste wasjes gedaan.

Na het eten was er vrije tijd. Dit werd ingevuld door relaxen en gezelligheid met elkaar. Lekker buiten, want het is 's avonds heerlijk buiten!

Dag 2 - Hoe laat is het eigenlijk?

Gisteravond was het door de vertraging lekker laat geworden. Dus vandaag konden we uitslapen. Om 9.00 uur stond de wekker, maar iedereen was voor die tijd al wakker! Rustig tas inpakken, rustig ontbijten en vertrekken. 11.00 uur zouden we de bus hebben. We waren goed op tijd, maar geen bus. Vijftien minuten later, half uur later, maar geen bus. Uiteindelijk een uur later kwam de bus toch nog. Gelukkig maar, want het zou anders een uur lopen zijn.

Het eerste ontbijt deze vakantie

Aangekomen in Angra do Heroísmo, heeft staflid Jelle met Lauren, Lennart, Noet en Inge boodschappen gedaan, hebben Karen en Esther op alle tassen gepast en konden de rest van de deelnemers even in het stadje lopen.Ondertussen kwamen we erachter dat wij de Portugese tijd aanhielden in plaats van de Azorianse tijd, dus het was een uur vroeger! De bus was vanochtend dus wel op tijd. Oeps!

Na de lunch gingen we wandelen naar een uitkijkpunt, Monte Brasil. Een mooie heuvel om over de oceaan uit te kijken, de stad te zien en de mooie natuur te aanschouwen. 
Eind van de middag de volgende bus naar de haven. Hier waren we heerlijk op tijd, net als bij de bus ;). Op een rotonde hebben we lekker in het zonnetje gezeten. Goed smeren, want de eerste mensen waren al verbrand. Op de rotonde hebben we ook gegeten en spelletjes gedaan. Er zullen vast niet veel mensen zijn die kunnen zeggen dat ze hebben gegeten op een rotonde ;).

De boot naar Sao Miguel vertrok helaas een uur later, maar we zijn gewend geraakt aan het Portugese uurtje. Op de boot lekker wat fris gedronken en een chipje erbij. En uiteraard zijn er weer veel spelletjes gespeeld. Een heerlijke avond! 

Morgen is er weer een nieuwe dag op een nieuw eiland met nieuwe avonturen!

Azoren: here we come!

De eerste dag zit erop. De reis Azoren 2 is begonnen!

Onze reis begon op verschillende plekken in Nederland. Eén groep verzamelde op station Maastricht, één groep verzamelde op station Roosendaal en twee meiden gingen op eigen gelegenheid naar Zaventem Airport. Hier hadden we om 11.00 uur afgesproken. Op het vliegveld ging alles voorspoedig en rond 14.00 uur gingen we de lucht in. Een 2,5 uur later landden we op Lisabon Airport, waar we moesten overstappen. Helaas had de volgende vlucht vertraging, waardoor we drie uur op het vliegveld moesten overbruggen. Een mooi moment om de spelletjes uit de tassen te halen. 

Ook de tweede vlucht ging goed en kwamen we rond 21.00 uur (lokale tijd) aan op het eiland Terceira. Hier werden we opgehaald door de lokale YMCA en konden we 's avonds genieten van noodles (in het vliegtuig kregen we helaas geen eten door onvoorziene omstandigheden). Daarna ons bedje opgezocht en lekker gaan slapen.

Azoren 2, dag 1

Dag 15

Na een nachtje goed gefeest te hebben in onze kerk(er), ging de wekker vanochtend om 7:30. Om 8:00 zaten we allemaal aan een heerlijk ontbijtje, bestaand uit restanten van de heerlijke Noorse lunch van gisteren. De tafel was in alle vroegte al gedekt door Flore en Beau, dus de rest hoefde alleen maar aan te schuiven. Heerlijk wakker worden. 
 
IMG 20170817 WA0013
 
Na het verdelen van de algemene spullen over alle rugzakken hebben we de bus genomen naar het kleine vliegveld van Bodø. Na het inleveren van deodorant, flesjes drinken en het zakmes van Jesse aan de securitymedewerkers ging alles heel snel. Daarom hadden we genoeg tijd om nog even te chillen, alle parfumtesters uit de parfumerie te legen en de laatste souvenirtjes te kopen. Na een korte vlucht kwamen we aan in Oslo, waar we nog 2 uurtjes tijd hadden om nóg meer souvenirtjes te kopen en de telefoons op te laden.
 
IMG 20170817 WA0017
 
1,5 uur later landden we in Amsterdam, waarna we de bagage van de banden haalden, de algemene YMCA spullen verzamelden en afscheid namen van elkaar. We kunnen terugkijken op een supermooie en erg avontuurlijke reis, die ons voerde door prachtige landschappen, door snel stromende rivieren en over ruige gebergtes. En dat met een gezellige groep, waarmee we veel avonturen hebben beleefd...en overleefd! 
 
IMG 20170817 WA0015
 
**And at the end of the day, your feet should be dirty, your hair messy and your eyes sparkling**

Dag 14

Vanochtend een hele vroege wekker omdat we om 7:00 de veerboot moesten hebben naae Bodø, de Lofoten achter ons latend. Dat de wekker erg vroeg ging was tijdens de 3 uur durende vaart prima te merken. Na het ontbijt gingen de oogjes dicht en haalden velen een aantal uurtjes slaap in.
 
Lapland20170816a 
 
Iets na 10:00 kwamen we in Bodø aan, waar we in een klein half uurtje naar onze accomodatie liepen. We slapen in de kelder van een kerk. En niet zomaar een kelder! We hebben 4 slaapkamers, 2 tafeltennistafels, een pooltafel, tafelvoetbal, grote keuken, grote zitkamer...ongekende weelde tijdens deze reis! 
 
Lapland20170816b Lapland20170816c
 
We werden hartelijk ontvangen door de KFUM (lokale YMCA). Samen met een aantal jongeren van het Ten Sing project hebben we een aantal kennismakingsspellen en energizers gedaan in het Nederlands/Engels en Noors. Vooral Dikkertje Dap viel goed in de smaak.
 
Lapland20170816d
 
Daarna was het tijd voor een heerlijke Noorse lunch, waar iedereen zich goed mengde met de lokale jeugd. Na de lunch hebben we verteld over elkaars activiteiten en werden we getracteerd op een aantal a cappella gezongen nummers. Indrukwekkend mooi! Na een groot applaus, het overhandigen van de YMCA Tulp en een groepsfoto zijn we naar het centrum van Bodø gelopen.
 
Lapland20170816e
 
Geen bijzonder mooie stad, maar wel een goede plek om nog de laatste souvenirs aan te schaffen. We hebben 's avonds gegeten in een pizzeria, waar iedereen een megapizza in no time verslond. 
 
Lapland20170816f
 
Na een symbolisch cadeautje aan de deelnemers, zijn we teruggelopen naar onze kerk, waar we een zeer uitbundige en gezellige avond hebben gehad. Alweer de laatste in Noorwegen, morgen vliegen we weer huiswaarts. Meer daarover in onze laatste blog.

Dag 13

Ja!!! Eindelijk een dag die begint én eindigt met zon! 
 
Vanochtend hoefden we geen vroege wekker te zetten. Toch stonden Jesse en Beau vroeg op om voor iedereen eitjes te bakken die erg goed smaakten! De anderen brandden door de zon de tent uit; een geheel nieuwe ervaring.
 
Lapland20170815a
 
Vervolgens wandelden we in een klein uurtje naar Å (uitgesproken als "ooh"), waar we onszelf na een lekkere snack in een enorme fluorgele, wind- en waterdichte overall hesen. Lekker warm ingepakt stapten we met alle deelnemers en stafflid Jörgen in de RIB-boot.
 
Lapland20170815c
 
De boot stopte op diverse plekken en de gids gaf uitleg over de omgeving aan de hand van diverse oude foto's van vroegere bewoners. We zagen spitse, statige bergtoppen, de gehele bergkam van de Lofoten en ervaarden het woelige golfpatroon van de tot de verbeelding sprekende Malström (Maalstroom). Ook  zagen we een aantal nieuwsgierige zeehonden en visarenden. Deze ervaring deed ons de regen en storm van de afgelopen dagen compleet vergeten. Tijdens deze boottocht waren de Lofoten op hun best en niemand vond het erg dat het kayakken door dit alternatief van zweven en botsen over de golven vervangen werd. 
 
Lapland2010815d
 
Liftend gingen we in duo's terug van Å naar naar onze camping in Moskenes. Binnen het halfuur kwam iedereen al aan! Een waaier aan nationaliteiten gaven onze deelnemers een lift: Engels, Hongaars, Noors, Italiaans, Duits, Zweeds, Frans. 
 
 Lapland20170815e
 
De vrije tijd aan het eind van de nog steeds zonnige middag werd ingevuld door een rondje hardlopen, een rotswandeling of het spelen van een spelletje 'Saboteurs'. 
 
Lapland20170815g Lapland20170815f
 
Na een laatste lekkere maaltijd, hebben we  onze laatste avond op de Lofoten gevuld met het spelen van ons favoriete vakantiespel bij een vuurtje: Weerwolven van Wakkerdam.
 
Lapland20170815h
 
Morgen gaat de wekker al om 5:00, zodat we de vroege veerboot halen naar Bodø, waar we onze laatste vakantiedag zullen doorbrengen.
 
Lofoten: je was mooi, ruig, adembenemend, nat, wild, winderig en majestieus. We will be back!

Dag 12: Van avontuur terug naar comfort

Lapland20170814a 
 
Ondanks de storm vanochtend zijn we toch "geëvacueerd" uit Kirkefjorden. Uit de woeste golven zagen we precies volgens schema een klein bootje aankomen dat ons terug naar Reine bracht. Jörgen en Alessia regelden een lift naar de supermarkt voor boodschappen.
 
Lapland20170814c
 
David en alle deelnemers namen de bus terug naar de camping waar zij in de regen super snel alle tenten opzetten. Daar bleek dat campingbaas Harry goed op onze achtergelaten spullen gepast had. De rest van de dag spendeerden we met heel veel potjes weerwolven, lekker lang en warm douchen, mooie gesprekken voeren in het hutje en scheerlijnen strak gespannen houden tegen de harde wind. 
 
Lapland20170814f
 
De voorspellingen voor onze laatste dag op de Lofoten zijn iets beter dan de voorgaande stormachtige dagen, en we hebben deze reis geleerd dat het weerbericht met alle winden mee waait. Afhankelijk daarvan zal blijken wat we morgen, tijdens onze laatste dag hier op de Lofoten, kunnen doen.

Dag 11

" The word adventure has gotten overused. For me, when everything goes wrong – that's when adventure starts” -Yvon Chouinard.J
 
Vandaag zijn de weersvoorspellingen eindelijk ietsje beter en besluiten we te beginnen aan onze 2 daagse wildkampeertocht naar Horseid Beach. De grote backpacks gaan weer mee, net als de tenten en het eten voor de komende 2 dagen. 
 
Lapland20170813a
 
Onze tocht begint met een makkelijke, zonnige, wandeling langs de kust van Moskenes naar Reine. In Reine pakken we een klein, voor sommigen ietwat wankel, bootje over het Reinefjord naar het dorpje Kirkefjorden. Op de boot zijn de uitzichten geniaal en worden er mooie foto's gemaakt.
 
Lapland20170813b
 
Lapland20170813c Lapland20170813d
 
Eenmaal aangekomen in het dorpje steken we de bergpas over en wordt de wind al sterker. De omgeving waardoor we lopen is adembenemend mooi en het weer ruig. Eenmaal op het strandje aangekomen doen we een poging tot het opzetten van onze tenten.
 
Lapland20170813e Lapland20170813f
 
Ook begint het te regenen, nóg harder te waaien en vliegen de haringen en scheerlijnen om ons heen. We zijn bijna echt een paar tenten kwijt... en dit is het moment dat voor velen het avontuur écht begint. In dat zelfde weer pakken we de tenten weer, zo goed als het gaat, in en lopen sommigen nog even naar de zee. Nadat we allemaal goed gesnackt hadden lopen we in een storm terug. Ondanks een paar gljjpartijen komen we veilig aan in het dorpje Kirkefjorden. Daar gaan David en Jörgen op zoek naar een schuilplek voor ons terwijl de rest schuilt in "the ferry shack".
 
Lapland20170813g
 
David en Jörgen vinden een schuur bij 1 van de 2 aanwezigen in het dorp en daar mogen we koken en drogen. Terwijl er een zeer gewaardeerd bord pasta wordt gekookt, gaan Jesse en Flore op zoek naar een alternatieve slaapplek voor ons.
 
Lapland20170813h
 
Zij kloppen letterlijk op elk aanwezig gebouw en vinden uiteindelijk 2 vriendelijke Noren die hun stal willen uitlenen. Als ze terug komen met het bericht dat de natte tenten niet nog een keer opgezet hoeven te worden is de sfeer euforisch! De stal is te klein voor iedereen dus de staff slaapt in "the ferry shack". Een winderige, maar gelukkig droge, nacht volgt en inmiddels hebben we net met zn allen ontbeten in " the ferry shack" en wachten we nu op de boot. Kortom, een mooi wildkampeer avontuur dat totaal anders liep dan vooraf bedacht.
 
Lapland20170813i
 
Wat we verder gaan doen komt in de volgende blog.

Dag 10

..en we hebben geweten dat het kan spoken op de Lofoten! Heel harde wind en veel, heel veel regen in de nacht. Gelukkig hielden de tenten stand en de spullen droog, op wat natte voortentjes na. 
 
Lapland20170812a
 
Ivm het slechte weer hebben we een extra dag op de camping doorgebracht. In de middag begon de zon zowaar af en toe te schijnen...uiteraard nog steeds met een regenbuitje tussendoor ;-) Gelukkig was er genoeg wind en zon om de meeste kleding en natte schoenen te drogen én om een aantal gave spellen te doen in de middag.
 
Lapland20170812b
 
Zo hebben we naast een aantal leuke energizers als Neighbours, Ninja en Dikkertje Dap, ook Levend Cluedo gespeeld, waar de gruwelijke moord op ons lieve staflid Alessia moest worden opgelost door de detectives. Gelukkig werd dader Jörgen binnen een krappe 2 uur ontmaskerd. Daarna heeft de staf een lekkere wrap maaltijd gekookt en hebben we nog een leuke spelletjesavond in ons hutje gehad. Even de laatste spullen drogen, onze energie opladen, voordat we morgen met onze 2-daagse tocht gaan beginnen met overnachting op een verlaten strand. Tenminste, als de weergoden zich houden aan de weersvoorspellingen...you never know!

Dag 9

In het water...zo zou je vandaag kunnen omschrijven. Ondanks dat de voorspellingen voor vandaag best redelijk waren, de ochtend heel goed zou zijn en de dag dan ook heel zonnig begon, bleek dat het weer hier op de Lofoten enorm wisselvallig is. Zo begon de dag met stralend blauwe lucht. De groep splitste zich in een klein groepje dat met Alessia en Jörgen een heel pittige wandeling ging maken op de Reinebringen en een groepje dat het meest westelijke dorpje van de Lofoten ging bezoeken, een dorpje met een wel heel korte naam Å.
 
Lapland20170811a
 
Waar de wandeling op de Reinebringen een van de mooiste uitzichten op Reine en de westelijke Lofoten zou moeten bieden, hebben we de wandeling helaas ca. 100m onder de top moeten afbreken vanwege enorme regenbuien. Het pad naar boven was erg steil en slippery wat de beklimiming lastig maakte. Na de regenbui zijn we dan ook als ware Tarzans in de jungle naar beneden gelopen en gegleden vasthoudend aan lange takken...helden waren het! Een actieve en avontuurlijke ervaring, maar helaas net  niet de top gehaald...
 
Lapland20170811b
 
De groep die naar Å ging heeft een mooie wandeling gemaakt (die ook in het water viel) en het Norwegian Fishing Village Museum bezocht. Hier kregen we een goede indruk van hoe het er aan toeging in het verleden, wat ook voor grote hilariteit zorgde, met name in het postkantoor waar de pruiken van de paspoppen op onze eigen hoofden werden gepast!
 
Lapland20170811c
 
Bij terugkomst hebben we een aantal tenten moeten verplaatsen, omdat ze aan het veranderen waren in zinkende boten in kleine meertjes...
 
Na een rijstmaaltijd regende het nog steeds en hebben we 's avonds een pubquiz gehouden in ons hutje (staf van de 2e reis naar de Azoren: dank voor de vragen!), aangevuld met wat extra door Google vertaalde muziekale fragmenten.
 
Rond 23:00 was het bedtijd en was het afwachten wat het weer zou doen die nacht en de volgende ochtend...

Dag 8

Ook vanochtend ging de wekker niet heel vroeg. Het zonnetje scheen, de lucht was blauw...deelnemers kom maar gauw! 
Het was de bedoeling dat we om 8:30 aan het ontbijt zouden zitten, maar ondanks een veelbelovende start, was de chillmodus van de dag ervoor nog niet helemaal verdwenen.  Wellicht ook omdat een aantal mensen de kou getrotseerd hebben en buiten bij het kampvuur geslapen hebben.
 
Lapland20170810b  Lapland20170810c
 
Gelukkig haalden we de, wederom heel drukke en volle bus die ons via alweer een prachtige route in 3 uur naar onze volgende, en voorlaatste bestemming brengt, Moskenes.
 
Lapland20170810a
 
Aangekomen op de camping moesten we eerst een grumpy campingbaas overtuigen, die geen groepen wilde ontvangen. Na wat glimlachen en soft sales skills, was hij overtuigd dat wij een leuke gehoorzame groep zijn...we kregen er zelfs een huisje bij, met een houtgrill in het midden. Knus! Wel moesten we voor de eerste keer de tenten opzetten in een regenbui, maar door alle ervaring, ging dat supersnel!
 
Lapland20170810d Lapland20170810e
 
Na een middaggymnastiek-, en Nordic yogasessie van David, konden we lekker smikkelen van couscous. Daarna hebben een aantal mensen nog een korte wandeling gemaakt in de rotsen, wat prachtige plaatjes opleverde. 
 
Lapland20170810f
 
Na een mooi groepsgesprek in ons hutje, gingen om 23:00 de oogjes dicht.
 
Lapland20170810g
 
Afhankelijk van het weer gaan we de komende dagen nog een meerdaagse wandeltocht maken, kayakken in het fjord en vooral gaan genieten van de prachtige omgeving!
 
Tot slot nog een crazy 31 gedichtje van een groepje deelnemers over Svolvaer:
 
De zee in Svolvaer, 
hoor je haar?
De lokroep van de Lofoten tot diep in je hart,
Klinkt als een sirene, heel apart.
Kom en laat je verslinden,
en leer hoe je een tent aan je backpack moet binden.
 
Tot morgen!

Dag 7

Een dag in Svolvaer, de hoofdstad van de Lofoten
 
Lapland20170809a
 
Wat is uitslapen toch heerlijk!! Na een aantal dagen heel erg op tijd opstaan genieten we vandaag van een relax ochtendje. Dit hield in: latere (of geen) wekkers, een lange warme douche, met z'n allen in de zon ontbijten en zelfs een rondje hardlopen!
 
Lapland20170809b
 
Na deze top ochtend zijn we Svolvaer ingewandeld waar deelnemers eerst 1,5uur vrije tijd kregen om koffie te drinken, kaartjes naar huis te sturen en patches voor op de backpacks en souvenirtjes te scoren.
 
Lapland20170809c 
 
Ondertussen zette de staff het "Crazy 31" spel in elkaar. Deze 31 geweldige gekke opdrachten speelden we na de lunch in 3 teams. Denk hierbij  aan opdrachten als: doe een stokvis na, maak een beatles foto, superman in de supermarkt, doe live verslag bij een situatie op straat en imiteer de staff. 
 
Lapland20170809d
 
Na het koken van een lekkere pastamaaltijd was het tijd voor de prijsuitreiking van Crazy 31. Alle bewijzen (foto's, filmpjes, acts en voorwerpen) werden vakkundig aan elkaar gepraat door David & Jörgen en gingen vervolgens langs de jury, Alessia. Team Mix won uiteindelijk de gedroogde stokvis met bakboter! 
 
Lapland20170809e
 
De opdracht waarbij de staff geïmiteerd werd draaide de laatste tussenstand helemaal om en zorgde voor een enorme lachbui! 
 
We sloten deze fijne dag af bij een kampvuurtje. 
 
Morgen (vandaag inmiddels) reizen we verder naar Reine/ Moskenes, op de Zuidelijke Lofoten.

Dag 6 

Dit wordt een heel principiële blog, in principe. De afgelopen dagen bleken er in principe namelijk heel veel principes te bestaan in onze groep. Een aantal voorbeelden:

In principe snurkt David niet...
In principe weet iedereen hoe brander werkt...
In principe proberen we altijd op tijd te vertrekken...
In principe is rijstepap best lekker...
In principe zou je vanuit de bus hele mooie uitzichten kunnen zien (mits je niet ligt te slapen)...
In principe kunnen muggen er niks aan doen dat ze mug zijn...
In principe kun je best elke dag met hardkeks ontbijten...
In principe zijn Gunnar & Stork hele goede lokale vervangers van Fred & Ed...
In principe zijn kaas, zout, peper, bouillonblokjes, thee en chocolade met (gelekte) olijfolie ook lekker...
In principe is een balpen net zoveel waard als een boekje van de Lofoten, 4 Noorse vlaggen, een chocoladereep en 4 schoenzolen...
In principe regent het altijd in Lapland...
In principe klopt het weerbericht altijd...
In principe heeft een baard maar 1 kleur...
In principe is Alessia sweet sixteen...
In principe vindt Alessia alles vet...
Uit principe wordt de burgemeester van Wakkerdam altijd opgegeten door Weerwolven...
In principe is het stil in de tenten na 23:00...
In principe is het moeilijk om bescheiden te blijven...
In principe kun je in de zomer best een sneeuwballengevecht houden...
In principe kun je prima een dagwandeling op Teva sandelen doen...
In principe zijn bruine leren Teva's met sokken hippe mode in Lapland...
In principe zijn we met een heel volwassen groep op pad...

In principe zouden we nog heel lang door kunnen principiëren, maar een dagverslag is ook wel fijn...

Vanochtend ging de wekker alweer heel vroeg, zodat we om 8:15 de bus konden nemen naar Narvik, een havenstad in Noorwegen. Om met een groep van 14 mensen een plek te claimen in deze bus, moest eerst afgerekend worden met een even grote groep bejaarden. Einduitslag: 1 inning, 14 bejaarden out.

Norge / Noorwegen!
Prachtige uitzichten onderweg naar Narvik


Na een prachtige rit kwamen we in Narvik aan, waar we boodschappen hebben gedaan voor de komende dagen. Daarna hebben de deelnemers in 3 groepen een ruilspel gespeeld. Elk groepje ging met 1 pen op pad en ruilden het vervolgens voor chocoladerepen, schoenzolen, Noorse vlaggetjes, snoepjes en een fotoboek over de Lofoten. Dat belooft wat voor de rest van de reis.

Groep in Narvik (N.). Waar gaan we volgend jaar naartoe?
Enthousiasme na het ruilspel

Terwijl Jörgen in de zon lag te chillen (250 km boven de poolcirkel was het ruim 20 graden bij een blauwe lucht), hebben David en Alessia zich verdiept in de veldslag om Narvik in WO II. 

Lunchen

Na de lunch in het park namen we om 15:30 de bus naar Svolvaer, de hoofdstad van de Lofotwn, waar we 's avonds rond 20:00 aankomen en 2 nachten zullen verblijven. Deze busrit behoort tot 1 van de mooiste van Europa, dus hopelijk lukt het iedereen om bij te slapen èn te genieten van het uitzicht!

Noe'st kloar...in principe...!

Busrit van Narvik naar Svolvaer, Lofoten

 

Eerste zicht op de Lofoten!

3 daagse hike in en rond Abisko N.P.

Dag 1 

Een relaxte start om 10:15. Alle spullen ingepakt, bepaald wat er mee genomen zou worden op de 3daagse hike, en wat achtergelaten zou worden in Abisko Mountain Station. Ook een laatste keer gedouched en voor de eerste keer havermout of rijstepap met gedroogd fruit en noten ontbeten. Grote backpacks waar niet alleen persoonlijke spullen maar ook tenten, branders en ontbijt, lunch, tussendoortjes avondeten voor 2 dagen in moest. 

Start van de hike

Bij de poort van de Kungsleden nog een groepsfoto en toen konden we echt van start! We liepen over rotsachtige paadjes, kilometers planken en 3 indrukwekkende ijzeren hangbruggen. 
Lunchen deden we in de zon met hartkeks met jam, chocopasta of appelstroop met uitzicht op het stuk Lapland wat we net ontdekt hadden.  

Onderweg. Gelukkig lagen er planken
Uitzicht onderweg, met een deel van de groep. Bijna aangekomen bij de Abiskojaure hut

De Kungsleden bracht ons verder naar de eerste hut: Abiskojaure. Hier hebben we gekampeerd. Er was een sauna en een mooi meer. Ook hebben we 's avonds wat Teambuilding gedaan om de groep wat hechter te krijgen. Het toilet was een apart gebouwtje met een wc look a like met amoniak  geur, gelukkig konden we hier enigszins aan wennen. 

Teambuilding spel

Dag 2

Vroeg in de ochtend wilden we beginnen aan deze pittige wandeldag. Vanaf Abiskojaure wilden we een bergkam over naar de meren bij Kasavagge. Eerst ging het smalle pad omhoog door een jungle vol bloemen. Later kwamen we een kudde rendieren tegen in het toendralandschap. 

Onderweg naar de tweede hut

Ook hier waren pittige klimmetjes en meerdere mensen hielpen elkaar . Op de top was het tijd voor een welverdiende snickers en een groepsselfie. Na een korte "naar benenden wandelen workshop" was het een mooie tocht over steenveldjes, moerassige gebiedjes en een enkel sneeuwveldje naar beneden.

Lunch tijdens de hike op dag 2

Toen Alessia riep "ik zie de hut!" kwamen er spontaan 11 glimlachen tevoorschijn. Toch moest er vlak voor de hut nog 1 uitdaging genomen worden: een rivier oversteek! Vlak voor de hut loopt een rivier van zo'n 80m breed met smeltwater. Met waterschoenen aan, de heupband van de backpacks los en wat extra wandelstokken hier en daar gingen we rustig maar steady deze uitdaging aan. De beloning, wildkamperen op een geweldige plek, was geniaal! Helaas werd het koken verstoord door een buitje. Onder het grote zeil hebben we uiteindelijk met z'n allen knus gegeten. Het weer en de moeheid zorgde voor een lange en goede nacht.

Genieten van het uitzicht

Dag 3

Uitgeslapen gezichten, ietwat natte tenten, een hartkek ontbijt en een vroege start, zo begon de derde en laatste dag van deze 3 daagse hike. Vandaag kregen we heel wat moeras, modder en kleine rivier oversteekjes voor onze kiezen.

Veel riviertjes oversteken
Genieten!

We hielpen elkaar geweldig en de sfeer zat er goed in. De zon scheen volop, een enkele natte voet of een hele wandeling op teva's en geniale uitzichten. Voor de staff was het flink de weg zoeken, wat een enkele keer resulteerde in een misstap. 

Elkaar helpen
De staf!

Rond 16:00 waren we terug in Abisko en daar wachtte een normale wc en welverdiende warme douche op ons. Ook werd er dankbaar een bezoek gebracht aan het kleine winkeltje voor frisdrank en snoepjes. CousCous for dinner en vermoeide maar blije gezichten. Vanavond sluiten we af met chocomelk met marshmellows bij een kampvuurtje.

Kampvuurtje met chocomelk en marshmallows

Dag 2 - Groetjes uit Zweeds Lapland

Vandaag begonnen we de dag zoals hij gisteren eindigde...in de trein naar Abisko Turiststation, waar we vannacht de kans hadden om wat slaapuurtjes te kunnen inhalen. Voor de meeste deelnemers is dit ook gelukt. Om 8:30 zaten we aan het ontbijtbuffet in de 'man cave', waar we met 14 mensen prima inpasten...als we ook de 2e verdieping gebruikten.

Ontbijten met 14 in één coupé

Daarna hebben we in onze wagon verder kennisgemaakt met elkaar door alle ramen in de gang vol te plakken met Post Its waarop iedereen een aantal bijzonderheden over zichzelf kon schrijven. Vervolgens mochten we die plaatsen bij een persoon. Hilareit alom, maar ook tof om elkaar zo beter te leren kennen. Extra grappig omdat er in ons smalle gangetje steeds mensen langs wilde en de hele groep dan als een soort spiderman tegen de muur moet staan.

Briefjesspel in de trein

Na een paar uur door een prachtige omgeving getreind te hebben kwamen we om 14:30 aan in Abisko Turiststation en zat onze lange treinreis er alweer op. Voor velen een heel toffe en bijzondere ervaring, die stiekem nog wel wat langer had mogen duren. 

Landschap onderweg

Het opzetten van de tenten op de camping van Abisko Turiststation ging soepel en snel. Toen de werking van de branders na een tijdje ook duidelijk was, kon de eerste echte maaltijd in Lapland gegeten worden!

Gearriveerd!
Tentjes opgezet

Alessia heeft zich ontfermd over het menu  voor de komende dagen en daarmee ook over de ingrediënten en wat er wel/niet meegaat op onze meerdaagse trekking de komende dagen. Toen al het eten uitgestald was, hadden we makkelijk een supermarkt kunnen openen!

Alessia's campingwinkeltje
Eerste keer koken

Na een gesprek met lokale gidsen is de route voor de komende dagen uitgezocht en beginnen we morgenvroeg aan onze tocht, waar we 2 nachten in de prachtige natuur van Lapland gaan kamperen, de bergen in en rivieren oversteken. Spannend, maar vooral heel gaaf! Tijdens deze tocht hebben we geen mobiel bereik, dus dat wordt afzien...of is het juist heel relaxed? 

Vanavond maken we de snackpacks nog klaar voor de komende dagen en maken we nog een korte wandeling langs een canyon en het meer naast de camping.

Tot...over een paar dagen!

Genieten van het uitzicht
Prachtige zonsondergang tijdens de avondwandeling langs de canyon

Dag 1 - Donderdag 3 augustus

Piep piep piep...bij de stafleden en de meeste deelnemers ging rond 5:00 vanochtend de wekker. Bij anderen zelfs nog eerder! Niet echt een tijd waarop je normaliter blij je bed uitkomt. Maar wél als je je realiseert dat je vandaag naar Zweeds Lapland gaat! 

Om 7:30 hadden we afgesproken op Schiphol en gelukkig was iedereen op tijd. Omdat we de eerste paar dagen gaan rondtrekken in Zweeds Lapland, waar geen supermarkten en geen mobiel netwerk zijn (afkicken!), hebben we in Nederland al ruime inkopen gedaan voor de maaltijden tijdens de eerste 6 dagen. En dat moet natuurlijk allemaal meegenomen worden in onze backpacks. En daarbij komen nog 5 tenten, 3 benzinebranders en een aantal pannen en andere handige kampeerdingetjes. Kortom, het leek vooraf een hele uitdaging om alles mee te krijgen. Maar gelukkig ging alles heel soepel en waren alle spullen binnen no-time verdeeld over alle rugzakken. Inchecken en security verliepen voorspoedig, zodat we nog een uurtje vrije tijd hadden op Schiphol. Handig om een dutje te doen, je gsm op te laden of nog een koffietje te drinken.


Spullen inpakken op Schiphol

Gelukt en ready to go

In het vliegtuig zaten we allemaal bij elkaar en zonder vertraging kwamen we aan in Stockholm. De bagage gelukkig ook! Na bustickets en benzine gekocht te hebben, gingen we met de bus naar Stockholm. Daar hebben we nog een tijdje het oude centrum bezichtigd, zijn we gezegend in de kerk (terwijl Jörgen op de tassen paste), de laatste inkopen gedaan en stokbrood met aardappelsalade gegeten.


Vensterbanklunch in Stockholm
Wandeling in Stockholm

Om 20:00 gingen we aan boord van de nachttrein die in 18 uur (!!) van Stockholm naar Abisko gaat. Daar slapen we in knusse cabinettes met 6 bunkbeds en hebben we genoeg tijd om elkaar verder te leren kennen, spelletjes te spelen, van de omgeving te genieten, de backpacks opnieuw in te pakken...ow ja, en om te slapen! Maar eerst...apenkooien!!

Na aankomst in Abisko begint ons grote Laplandavontuur. Maar daarover meer in de volgende blog!

Groepselfie voor de nachttrein
Apenkooien in de girls room

De laatste dag!

Na een vlucht van ruim twee uur kwamen we aan op Lissabon Airport. Vanuit het vliegtuig hadden we een prachtig uitzicht door de ondergaande zon. Lissabon was dé bestemming om het zomersinterklaas te vieren. Iedereen had zijn uiterste best gedaan om een leuk cadeautje te kopen en een originele tekst te schrijven. 
 
azoren120170811a
 
De cadeaus werden in de grote groene tas gestopt (tja je moet toch wat als er geen jutezak voor handen is!). De tas stond om de hoek, zodat iedereen anoniem zijn of haar cadeau en het gedicht in de tas kon doen. Het is natuurlijk wel zo leuk als diegene die jij hebt niet direct weet dat jij het hebt geschreven. Al dachten Max, Bep, Maarten-Harm Xx daar anders over. Zij waren een beetje in de war geraakt van de warme temperaturen tijdens het schrijven en sloten de brief als met hun eigen naam. Daar zal sinterklaas niet blij mee zijn!
 
Na een paar uur had iedereen zijn gedichtje voorgelezen en het cadeautje ontvangen. Sommige gedichten waren wel 5 pagina's lang (Heidi ughe ughe). Sommige teksten waren heel grappig en anderen weer heel persoonlijk. Robin (m) was daarbij origineel geweest door een heuse vlog te maken. Al met al dus een heerlijke manier om de nacht op het vliegveld snel voorbij te laten gaan. 
 
Na de sinterklaasavond koos iedereen een plekje uit om even te gaan slapen. De rest doofde de tijd door rondjes te gaan lopen over het vliegveld. S'ochtends vroeg werd er ook nog wat lekker eten gescoord. Zo werd er ook een big mac menu om 5 uur s'ochtends gehaald, lekker!
 
azoren120170811b
 
Eenmaal terug op Brussel Airport liep het allemaal soepeltjes. De backpacks waren al snel opgehaald en de treintickets werden gekocht. Op Roosendaal nam iedereen afscheid van elkaar. Een afscheid van twee prachtige weken, waarbij vriendschappen zijn gecreëerd, overwinningen zijn behaald en de mooiste dingen beleefd zijn! Er werd dan ook een klein traantje gelaten. Tot op de reünie!

Dag 14 - Souvenirs scoren en meesterdichters 

Na twee prachtige weken is de allerlaatste dag alweer aangebroken. De afgelopen twee weken hebben we onwijs veel leuke dingen gedaan, de tijd is dan ook voorbij gevlogen! 
 
Op deze laatste dag konden we heerlijk uitslapen, dat is ook wel nodig aangezien we vannacht een nachtje op Lissabon Airport bivakkeren! Nadat we nog een keer lekker ontbeten hebben en de berggeit gedag hebben gezwaaid vertrokken we met taxi's naar de stad.
 
Een paar dagen geleden is het idee geopperd om op Lissabon af te sluiten met een zomer sinterklaas avond. Dit houdt in dat er lootjes zijn getrokken. Voor de uitverkorene die je getrokken hebt koop je een klein cadeautje en schrijf je een leuk tekstje! Iedereen was daarom druk aan de slag met het op en top voorbereiden van de avond. Alle souvenirs winkels werden afgestruind en de mooiste en meest inspirerende plekken werden gekozen voor het schrijven van een gedichtje. 
 
Eind van de middag verzamelde iedereen zich weer bij het centrale pleintje in de stad. De staf had vier familiepizzas gehaald waardoor iedereen lekker kon genieten van een pizzaslice. Ondertussen genietend van de laatste zonnestralen, het schijnt in Nederland namelijk niet zo goed weer te zijn. Max en René deden steen-papier-schaar voor de laatste pizza stukken, sportief genoeg gaf max toch nog een stukje aan René. Dit leverde hem zelfs nog een dikke smakkerd op! 
 
azoren120170810a
 
Vervolgens was het tijd om naar het vliegveld te gaan. Lucie ging samen met de kasten Maarten-Harm en Robin (m) de backpacks ophalen hij de accommodatie. De rest van de groep pakte de lokale bus naar het vliegveld. Vanuit de bus hadden we voor de laatste keer deze reis een uitzicht met bergen, vulkanische muren, koeien en een hele hoop bloemen en groen. Wat zijn we hier aan gewend geraakt zeg! We zullen wel gaan missen als we terug zijn in het koude, vlakke kikkerlandje. 
 
In het vliegtuig ging er een blaadje rond met de opdracht om per persoon 1 regel toe te voegen aan het verhaal. De meest komische, sarcastische en grappige zinnen werden er verzonnen!

Dag 13 - Wedstrijdje zee turen en uit eten met de holbewoners

De wekker stond vroeg vandaag om wederom de walvissen te gaan spotten. Helaas was de Portugese buschauffeur driekwartier te laat, hij lag vast nog even lekker in zijn bed. Bij de haven aangekomen stapten weer in de gele speedboot, ditmaal was echter de zee veel ruiger. 

De boot vloog over de golven. Het ging zelfs zo hard dat Heidi op de grond viel aangezien ze voorop de boot op de uitkijk stond. Nadat ze vriendelijk verzocht was te gaan zitten kreeg ze nog een volle laag water over haar heen, wat een geluk! 

Wederom werd er helemaal niks gespot vandaag, zowel niet door ons als door de spotters op de berg. Vermoedelijk komt dit door de seismografische bewegingen van een paar dagen geleden. De organisatie heeft dit ook nog nooit eerder meegemaakt. 

Eenmaal terug in de haven had iedereen een paar uur vrije tijd. Een deel ging lekker zwemmen op het zandstrandje en anderen gingen naar wandelen naar de botanische tuin en een uitzichtpunt. Het water was een heerlijke afkoeling op deze warme dag. Het vlot bij de zee en de handdoeken op het zand boden een heerlijke plek om even te gaan liggen.

Met de lunch verzamelde iedereen zich weer om daarna met een tourbus naar de grotten te gaan. We gingen daarbij langs twee grotten en een levende vulkaan. We konden daarbij zelfs in het midden van een slapende vulkaan komen. Vanuit hier hadden we een prachtig uitzicht op de groene kraterrand en de kleurrijke rotsformaties. Wat een onbeschrijfelijk natuurwonder was dat zeg!

Daarna reden we ook door naar een plaats waar de naar eieren stinkende aarddampen naar boven kwamen. Hier hadden we tevens een mooi vergezicht over de bergachtige weilanden met koeien en lavarotsen als afscheidingen. 

In de avond gingen we met zijn allen uiteten. We gingen vanavond aangezien we morgenavond alweer op het vliegveld zitten, op weg naar huis. Aangekomen bij een prachtig restaurant met een heerlijke menukaart werd er onder het genot van een drankje genoten. Er werd gesproken over de leukste activiteiten van de reis en  de leukste reisbestemmingen voor een volgende reis. 

Na het restaurant hebben we de avond afgesloten bij een terrasje aan de haven. Daarbij werden we vergezeld door een prachtige volle maan.

Dag 13 - Op zoek naar Wally

Gisteren hadden we met zijn allen boodschappen gedaan. Daarbij is er zoveel lekkers gehaald dat er voor iedereen bij het ontbijt wel wat naar wens te vinden was. Zo hadden we gekookte eieren, cereals, allerlei verschillende broden en een versafdeling aan beleg. En het is zelfs gelukt om Nederlandse pindakaas te scoren! Maar voordat iedereen rustig kon gaan ontbijten werden iedereen wakker gemaakt met ritmische muziek... ook wel hardcore genoemd. Daarnaast vonden sommige mensen nog een ijsklontje in hun slaapzak, wat een heeeeeerlijk frisse wake up call... NOT!

Na het ontbijt was het tijd voor het levend stratego spel! Op het kampterrein werden er twee teams gevormd, vervolgens werd er per team een vlag verstopt. Het team dat als eerste de vlag van de tegenstander zou vinden en naar de post zou brengen won het spel! Ook had iedereen een kaartje met zijn of haar rang, hiermee konden onderlinge wedstrijden gewonnen worden. Al gauw rende de speldeelnemers met hoge snelheden (althans dat dachten ze) achter elkaar aan, ondertussen ook nog uitkijkend naar de vlag! 

Na het spel werden we met de bus naar de haven gebracht. We gingen vandaag walvissen en dolfijnen spotten! Met een speedboot in dezelfde kleur als de badslip van Dries Roelvink gingen we op pad. De boot vloog met hoge snelheid over het water met als gevolg dat het opspattende water zo hoog kwam dat iedereen gezegd werd met zout water. 

Op de berg had de organisatie spotters zitten om met verrekijkers de bewegingen van de zoogdieren op te pikken. Het geluk was vandaag echter niet aan onze zijde, we hebben helemaal niks kunnen zien. Maar geen getreur... aangezien we niks hebben gezien mogen we morgen vroeg nogmaals! Het zal natuurlijk dol fijn zijn als we de natuurwonders morgen wel kunnen zien, heb er nu al zin in! 

Eenmaal terug bij het hostel kwamen wij erachter dat Lucie (die boodschappen aan het doen was) de sleutel had. Nu konden we niet naar binnen... of toch wel! Als een echte inbreker klommen we via het kleine badkamerraam naar binnen. 


In de avond stond er een lekker Mexicaans gerecht op het programma, met tortilla chips en guacamole. Als dessert is er een lekkere chocolade mouse gemaakt. Choco Maxi kon hier maar geen genoeg van krijgen! Eerder op de dag is er ook hout gesprokkeld voor een mooi kampvuur. Het werd tijd, de marshmallows lagen immers al een tijd te wachten om gebruikt te worden. De zangkunsten van velen zijn de afgelopen dagen al goed getraind, ook vanavond zullen er vast veel meezingers te horen komen!

Dag 12 - Monte Brazil en de Copa Cobana

De dag begon met onze eerste eigen gemaakte ontbijtje (hoezo verwend? ;) ) met een overheerlijk gekookt eitje. Hierna brachten taxi's ons naar de voet van de Monte Brazil, waar onze tocht omhoog begon.

Onderweg kwamen wij een halve dierentuin tegen van papegaaien in een kooi en een ree en een haan in het wild. Op de top hadden wij een mooi uitzicht over de stad en toen begon ons rondje rond de caldeira; meestal redelijk vlak maar af en toe een flinke klimmetje. 

Onderweg konden wij onze turn en sportschool kunsten tonen, waar Laurens nipt is verslagen door Terry bij het optrekken aan de rekstok. Toen kwam de splitsing en zag een deel onze oranje leeuwinnen het EK winnen en het ander deel bracht een bezoekje aan een nog werkend fort waar twee militairen een rondleiding verzorgde voorzien van zeer korte en bondige teksten; toch was het leuk om in de kapel, de crypten, de gevangenis en de fortmuren rond te dwalen. 

 

Vervolgens zijn de twee groepen elkaar weer tegen gekomen in de supermarkt, waar inkopen voor minimaal een weeshuis zijn gedaan (was maar voor één dag). Ondanks de boodschappen zijn wij met z'n allen de snackbar ingedoken voor een steak, hamburger of kip. En het smaakte heerlijk! En toen als afsluiter van de dag was het tijd voor de cocktails; zoals het hoorde daalde het niveau tot onder zeeniveau.

Dag 11 - De berggeit en de mega surpriseshow

s' Ochtends vroeg ging de wekker om met zijn allen de boot naar Terceira te pakken. Voordat we de boot opgingen liepen Maarten-Harm, Robin (m) en Laurens even langs de Spar om ontbijt en middageten te scoren. 

De boot kwam vandaag mooi op tijd aangevaren. De backpacks werden op de kar gelegd en de boot kon betreden worden. Max was daarbij zo slim geweest om zijn backpack op een kar te leggen die bestemd was voor een ander eiland, gelukkig kwamen we daar nog op tijd achter! En met enige ervaring met het varen wisten we al snel een aantal comfortabele plaatsen te bemachtigen. 

Zo hadden we een mooie zespersoonstafel waar het ontbijt uitgestald kon worden. Na een lekker toetje, wat brood en voor sommige een reistabletje als ontbijt kon de tafel weer gebruikt worden voor wat leuke spelletjes. Zo leerden Terry, Laura, Maarten-Harm en Bep hoe ze konden Klaverjassen. Later werd ook het klassieke potje pesten weer tevoorschijn gehaald. 
Aangekomen bij de haven van Angra do Heroismo hadden we uitzicht op Monte Brasil, de berg waar we morgen een wandeling gaan maken! Met taxi's werden we vervolgens afgezet bij ons nieuwe onderkomen. Niet iedereen kon tegelijkertijd weggebracht worden. De wachtende groep speelde daarom nog even een potje 30 seconds. Zo te zien was Floor alles uit haar duim aan het zuigen!

Het nieuwe verblijf is een groot kampterrein met enorme boshut. Naast het complex is een stierenvechtring. In de kooien daarnaast staan een aantal stieren. Ohnee, dat is wat iedereen wilde geloven (lekker goedgelovig). Het enige wat er staat, is een berggeit! 

Met een grote groep liepen we naar de supermarkt. Dit was amper een supermarkt te noemen. Het werd ook gebruikt als café en plaatselijke ontmoetingsplek! De prijs werd nog berekend met de rekenmachine en van een pinautomaat hadden ze ook nog nooit gehoord! Met beperkt keukenmateriaal is het uiteindelijk toch gelukt om nog een pasta bolognese op tafel te krijgen, met lekkere vanille en aardbeienijs als dessert.

In de avond werd de mega supriseshow gespeeld. De groep kreeg de opdracht om zonder te praten op volgorde van schoenmaat te gaan staan. Vervolgens werden er vier groepen gemaakt. Het doel van het spel was om zoveel mogelijk punten te verzamelen. Één team trok een kaartje met een opdracht en de andere teams kregen de opdracht om te raden of het gaat lukken of niet. Ook onderling werd er tussen de teams een aantal leuke battles uitgevochten! Uiteindelijk won team 1 met Ian, Maarten-Harm, Jeroen en Melissa. Als prijs wonnen zij een miniwalvis!

Dag 10 - De verzopen katjes en de verloren badmuts  

Na een warme nacht slaap werd iedereen wakker gemaakt door de wordt wakker liedjes van Lucie. Begin de dag met een dansje, begin de dag met een lach. Want wie vrolijk kijkt in de morgen die lacht de hele dag! Ja, die lacht de hele dag (al keek niet iedereen even vrolijk toen ze het bed uit moesten ;) )

Na een ontbijt bij het hostel was het tijd om naar de boot toe te gaan. De boottocht bracht ons naar Faial, een eiland waar veel bootvaarders stoppen op hun tocht tussen Europa en Amerika. De zee was vandaag een beetje onstuimig door het slechte weer, waardoor reisziektetabletjes voor vele geen overbodige luxe was.

Aangekomen bij de haven van Faial kon iedereen lekker zijn eigen gang gaan. Er waren tal van dingen te doen, al zorgde de regen wel voor roet in het eten. In de haven zijn tal van schilderingen te vinden. Deze schilderingen zijn gemaakt door de zeevaarders die Faial bezocht hebben. Zo waren er ook een aantal Nederlandse tekeningen en zeilboten te vinden!

Ook was er een sportcafé waar vroeger de post van de zeevaarders binnen kwam. Het is hier tegenwoordig nog steeds mogelijk om brieven te posten, al zijn er tegenwoordig ook zat andere middelen om te communiceren. Om al deze dingen te zien moest helaas wel de regen getrotseerd worden. Het was vandaag goed raak. Het bleef vrijwel onafgebroken regenen. Om die reden besloten veel mensen om op zoek te gaan naar lekkernijen bij verschillende restaurantjes. De regen zorgde er ook voor dat de ene na de andere natte badmuts op het afgesproken tijdstip bij de haven terug kwam. 

Op de boot terug werd er een potje pesten gespeeld. De ene na de andere joker en twee-pakken kaart werd met een grote glimlach uitgedeeld! Het was dan ook weer snel duidelijk waarom het spelletje 'pesten' wordt genoemd. Naar verluid is Ian nog steeds bezig met het vals bemachtigen van een joker zodat hij weer iemand anders kaarten kan laten pakken. 

In de avond werd er kip kerrie gegeten en daarna gingen iedereen zijn backpack inpakken. Morgen is het namelijk alweer tijd om het eiland te verlaten. Het volgende eiland op de Azoriaanse bucketlist is Terceira!

Dagboek van een berggeit en holbewoner

Vanmorgen om 6 uur werd er naar het berghuis gebeld om te checken of het weer goed genoeg was om de Pico berg te beklimmen. Helaas waaide het te hard en was het ook te bewolkt waardoor het niet door kon gaan, wat jammer! Aangezien Jeroen, Robin (m), Maarten-Harm en Laurens toch al wakker waren besloten zij te gaan genieten van de prachtige zonsopgang. De opkomende zon zorgde voor een mooie oranje gloed op wolken! 

Ook de tunnels konden niet bezocht worden door miscommunicatie met de Portugese receptie. Dus plan C werd in werking gesteld, een wandeling tussen de wijngaarden en langs de ruige kustlijn. Om 10 uur kwam de grote bus voorgereden om ons af te zetten bij Santa Luzia. Vanaf hier begon de wandeling over het rode zand tussen de groene natuur. Daar kwamen een aantal flinke stijgingen en dalingen bij kijken. 



Eenmaal aangekomen bij de kustlijn hadden we een prachtig uitzicht met de grote oceaan aan de rechterzijde en de lavarotsen en wijngaarden aan de linkerzijde. De oceaan was vandaag erg wild, waardoor het water met een enorme kracht tegen de kustlijn aan kwam. Dit zorgde voor ruige en buitengewoon fenomenale beelden! Ook was het een heerlijke plek om even uit te waaien. 

Na gezellig samen geluncht te hebben liepen we weer verder over de lavastenen totdat we weer in het dorp aankwamen. Hier werd besloten om helemaal naar het hostel terug te lopen omdat de taxi ons helaas niet kon ophalen. Opvallend genoeg hadden Bep en Terry hun snelle loopschoenen aangetrokken. Met Maarten-Harm en René gingen zij er als Forrest Gump vandoor op weg naar het hostel. Run Forest Run! Al met al hebben we maar liefst 20 kilometer gelopen vandaag, wat een knappe prestatie. Het meezingen met de muziek gaf iedereen extra kracht, al zullen de locals wel raar opgekeken hebben toen wij langs kwamen. Frappant genoeg vielen ook de zangvogels erbij neer. Ook was er gelukkig niemand meer ziek waardoor de hele groep erbij was!

Bij het hostel aangekomen haalde de keukendienst de handen uit de mouwen om drie soorten gevulde soepen te bereiden. Er stond een tomaten-, kippen- en groentesoep op het menu, gevuld met tortellini en chorizo! En als dessert lekkere stukjes ananas met slagroom en verschillende versieringen. Ondertussen was de helft van de groep onwijs geconcentreerd de oranje leeuwinnen aan het aanmoedigen. Gelukkig wonnen zij overtuigend met 3-0 van Engeland. Het gaat lekkerrrrrr!

Het goede leven

Vandaag even lekker uitgeslapen, pas om half 10 hoefden bij het ontbijt paraat te staan. Het was al heerlijk warm, waarbij de zon vol door het raam scheen. Het uitzicht vanuit de slaapkamers alleen is al een schilderij waard! Bijna op het hele eiland is er een prachtig uitzicht op de pico vulkaan. Ook zorgt de ruige kustlijn voor adembenemende plaatjes.Vandaag even lekker uitgeslapen, pas om half 10 hoefden bij het ontbijt paraat te staan. Het was al heerlijk warm, waarbij de zon vol door het raam scheen. Het uitzicht vanuit de slaapkamers alleen is al een schilderij waard! Bijna op het hele eiland is er een prachtig uitzicht op de pico vulkaan. Ook zorgt de ruige kustlijn voor adembenemende plaatjes.

Vandaag kon iedereen relaxt doen waar ze zin in hadden. Zo relaxt dat wij vergaten om foto's te maken. Er werden gauw plannen gesmeed om mountainbikes te huren, waar het niet dat de slimmeriken er na een hele tijd pas later achterkwamen dat het verhuurbedrijf drie uur lopen was... auch! Dan maar lekker zwemmen bij het natuurlijke zwembad aan de zee. 

Maarten-Harm had nog wel zin om even lekker een paar uur te lopen. Hij besloot om zijn vierdaagse ervaring op Pico door te zetten. Ook de beide Emma's, Laura en Melissa maakten nog een wandeling. Emma (Bep) en Laura hebben ook een museum bezocht over de walvisjacht (wat hier vroeger veel gebeurde) aan het eind van de dag eindigde iedereen bij het water, wat met deze tropische temperaturen de beste verkoeling opleverde. Op de kant gaf Melany als een volleerd professional een lesje aqua robics aan iedereen die maar mee wilde doen.

Bij het doen van de boodschappen voor de komende dagen werd er lachwekkend gevraagd of wij een eigen supermarkt gingen beginnen. Tja, dat krijg je met 18 eetlustige reizigers! Deze avond stond er een bbq op het programma. De bbq werd met lavastenen opgebouwd door Max, René en Laurens.

Robin (v) kwam op het briljante idee om een tiramisu te maken. De tiramisu zag er heerlijk uit, en smaakte voortreffelijk. Terry vond de alcohol in het dessert goed naar voren komen, wat een compliment... toch wel gek aangezien er geen alcohol in zat. 

Zittend op een muurtje hadden wij een mooi uitzicht op de zee, muziekje op de achtergrond en af en toe allemaal meezingen met Abba of Queen. Kortom een heerlijke afsluiting van een mooie zonnige vakantiedag. Morgen gaat een deel van de groep de Pico berg beklimmen, als het weer het toelaat. De andere groep gaat op zoek naar lavagrotten. Kortom: het letterlijke hoogtepunt en een dieptepunt van onze reis worden bereikt!

Suske en Wiske met de verloren sleutel en de zonnebloem

Op de dinsdag verlaten we het eiland Sao Miguel om met een lange boottocht naar Pico te varen. 's Ochtends vroeg ging de wekker en met volle backpacks gingen de 18 reizigers op zoek naar nog meer avontuur. Voordat we op weg konden moest er echter wel goed gezocht worden naar de kamersleutel, welke naar verluid door de mieren in de winkeltas zijn gestopt...  Pico is het eiland met de grote vulkaan, de natuur is dan ook niet te vergelijken met Sao Miguel. 

Met de taxi werden we naar de grote boot gebracht. Het gemiddelde op de boot werd behoorlijk naar beneden gehaald door onze jongerenreis. Het voelde namelijk alsof we midden in de zonnebloemreis beland waren. De oudjes hadden zelfs trommels en andere muziekinstrumenten meegenomen om iedereen op de boot wakker te houden. Al vonden de meeste mensen nog wel een ergens een mooie plek om even een extra slaapje te pakken. 


Het was een hele zonnige dag, waardoor het op het achterdek goed toeven was. Jeroen dacht ook even van de wind te gaan genieten. Hilarisch genoeg nam de wind zijn pet (wat tevens niet de zijne was) van zijn hoofd mee.

Later op de reis konden sommige oplettenden walvissen en dolfijnen bewonderen. Al kwam dat voornamelijk door de hulp van een local. Deze vriendelijke man vertelde de meest uitgebreide verhalen. Hij leerde Robin hoe zij met de golven mee kon dansen waardoor ze makkelijker kon blijven staan, altijd handig! 

Na ruim 14 uur varen en vier eilanden verder kwamen wij eindelijk aan op Pico. In turtle walk ( rugzak voor en achter) gingen wij op weg naar het hostel; een prachtig oud klooster, omgebouwd tot hostel. De dag werd afgesloten met een gezamenlijk drankje en daarna ging iedereen lekker op een oor.

Ook canyoning mocht niet ontbreken tijdens deze reis. Hier nog een aantal mooie groepsfoto's van dit avontuur.




Zwemmen, uitzichten en een gezonken vulkaan

En toen was het alweer dag 5, wat vliegt de tijd voorbij. Vandaag is het onze laatste dag op Sao Miguel, op deze laatste dag gingen we naar een kleiner eiland bij Vila Franco. Dit is een gezonken vulkaan waarvan alleen de kraterrand nog boven het water uitsteekt. 
 
Om bij het eiland te komen namen we om 9 uur de bus, waardoor we om 8 uur alweer helemaal klaar bij de ontbijtzaal stonden. Na een uur in de bus gezeten te hebben kwamen we aan bij Vila Franco, hier gingen we opzoek naar de ticketdesk bij de haven om de boot te pakken naar het eiland. 
 
Op het eiland pakte we de snorkels uit de tas en legden onze spullen op het vulkanische gesteente. We hadden 6 paar snorkels meegenomen waardoor we om de beurt lekker konden gaan snorkelen. We sprongen in het koude water en bonden de snorkels om. Wat waren er prachtige vissen te zien! Er waren zwarte vissen met een blauwe rand, donker groen/rode vissen, regenboog vissen, dolfijnen en walvissen. Ohnee die laatste twee waren er nog niet, die komen later op de reis nog! 
 
Ondertussen was René druk in de weer om een creatie te bouwen van het vulkanische zand. Hij maakte een grote schildpad, wat overduidelijk niet te missen was. Hier is hij dan ook wel eventjes mee bezig geweest!
Na wat snorkelen en zwemmen werd het tijd om te lunchen. Tijdens de lunch werden we vergezeld door een grote groep salamanders. Zij roken het eten en kwamen met tientallen op de loer liggen om ook wat mee te kunnen pikken van onze meegenomen lunch. Dit waren niet de enige dieren die wij zagen, er waren namelijk ook heel veel krabben! Al met al dus een dagje waarbij we veel mooie dieren hebben mogen aanschouwen! 
 
Ook het uitzicht sprak tot de verbeelding. Met een kleine klim was er een prachtig uitzicht te bemachtigen over het donutvormige eiland en de omringende oceaan. Ondanks dat het vandaag wat bewolkt was, was het uitzicht wederom prachtig. En zelfs met de bewolking moet iedereen nog goed insmeren, zo sterk is de zon! 
 
Vanavond staan er pannenkoeken op het programma, wat lekker! Heidi en Max zijn vanavond de chefkoks, zij worden ondersteunt door Laura die de appeltjes schilt. Naast appels voor op de pannenkoeken hebben we ook spek, rozijn, banaan, kaas... nom nom nom dat beloofd wat lekkers te worden! De pannenkoeken worden gebakken door Max, Maarten-Harm en Robin (m). Robin leert nu zelfs voor het eerste keer om pannenkoeken te bakken, als dat maar goed gaat ;)

Umbaloempa of familie van Trump

Na een gezellige avond met weerwolven zaten wij vanochtend om 9:00 in de bus onderweg naar Furnas. Dat werd een tocht vol bochten en enorm smalle straatjes (hulde aan de chauffeur). In Furnas aangekomen maakte wij een korte wandeling naar de caldeiras waaruit het binnenste van de aarde super heet water en stoom naar boven komt inclusief bijbehorende rotte eieren geur. Na de lunch (terwijl Denemarken van Duitsland won) door naar de warme natuurlijk baden waar wij lekker hebben liggen dobberen; de een wat langer dan de ander. De groep die als eerste het water verliet is vervolgens begonnen met het bestellen van de halve menukaart bij local Chinees. De wandeling terug naar de bushalte was een interessante gewaarwording, onderweg waren overal mensen bezig om het midden van de straat te versieren met ladingen hortensia bloemen; eenmaal bij het centrum waren er minimaal 4 verschillende fanfare korpsen en vele mooi aangeklede azorianen. Na een korte zoektocht naar de verplaatste bushalte weer onderweg naar ons hostel; ben benieuwd hoeveel oogjes er dicht zullen gaan vallen ;)

Angsten trotseren met canyoning


Vandaag konden we lekker uitslapen, want we werden pas om 11 uur opgehaald! Vandaag stond canyoning op de planning! We werden opgehaald door een viertal super enthousiaste begeleiders. Met drie busjes gingen we naar het noorden van San Miquel en ondertussen kregen we ook nog heel veel informatie over het eiland, activiteiten, wel/geen gevaarlijke dieren, WK surfen en tips over de andere eilanden. Super fijn en gezellig was dat!

Na ongeveer 45 minuten rijden kwamen we aan op een hele mooie locatie, vol met watervalletjes en mooie tropische planten. Snel even een plaspauze voordat we onszelf in een wetsuit gingen heisen. Jeetje, dat was puffen en zweten geblazen! Helm, tuigje en schoentjes aan en we waren er helemaal klaar voor. Na het maken van een groepsfoto bij een prachtige waterval kon de activiteit beginnen. Tijdens het canyoning maakten de begeleiding ontzettend veel foto's en filmpjes, deze krijgt iedereen over een paar dagen op de mail.

De tocht begon met een flinke klim, wat erg warm was met de wetsuit die we aan hadden. Al snel kwamen de eerste zweetdruppels op verschillende hoofdjes naar voren! Gelukkig werden onze rode hoofdjes snel afgekoeld door het koele water. Het eerste obstakel was meteen een bloedstollende jump van een waterval van 6 meter, ja je leest het goed 6 meter! Deze stap kon ook abseilend gedaan worden. 

Vervolgens kwamen we bij een prachtig natuurlijke glijbaan, met de handen op de borst gleden we om de beurt de waterval af. Ondertussen bevonden we ons in een adembenemende rivierkloof wat prachtige groene plaatjes opleverde. Verder abseilend en springend van watervallen kwamen we steeds dichter bij het einde van de tocht. Dit vonden sommige deelnemers erg spannend, maar toch heeft iedereen de sprong letterlijk en figuurlijk durfen te maken! Iedere sprong werd dan ook weer onder luidt applaus van de groep aangemoedigd 
 
Op weg naar huis werd het vrouwen voetbal van het Nederlands dames elftal snel aangezet, eenmaal aangekomen bij het hostel werd met veel vermaak de overwinning van de leeuwinnen gevierd! De rest van de groep zorgde voor de boodschappen zodat ook de pasta al snel weer op tafel stond. In de avond werd er nog even een potje weerwolven gespeeld onder het genot van een kopje thee. Morgen gaan we lekker naar de hotsprings om de spiertjes even rust te geven!

Wandeling bij het groene water

Vandaag stonden we vroeg op om naar Sete Cidades te gaan. De wekker stond om kwart voor 7, zelfs te vroeg om het ontbijt bij het hostel te kunnen nuttigen. Dus we gingen met een paar zakken met brood en beleg op weg naar de bus. In de bus hadden we een prachtig uitzicht over de landerijen en de rijen met hortensia's. Het bewolkte weer zorgde er echter voor dat er nog niet heel ver gekeken kon worden.

Na aangekomen te zijn bij Sete Cidades begon de wandeling. De wandelingen begon met aan de linkerkant het blauwe meer en aan de rechterkant het groene meer. Volgens de mythe is deze kleur gekomen door een prinses en haar minnaar welke niet bij elkaar mochten zijn, de tranen van de blauwe en groene ogen zorgde voor d
e kleur die nog steeds in het meer aanwezig is. Door de laaghangende bewolking was nog steeds niet alles te zien. We besloten om op weg te gaan, op zoek naar Vista Do Rei, een verlaten hotel met uitzicht over de meren. Om hier te komen volgde we een autoweg met stijgingen van 10%. Opvallend is dat aan beide kanten van de wegen het volstond met onwijs veel blauwe hortensia's. En hoe langer wij liepen des te beter werd het weer, het zonnetje begon steeds meer te schijnen. Daardoor werden de meren en de achtergrond steeds beter zichtbaar. 

 
Na weer stevig door te zijn gelopen en een aantal leuke liedjes te hebben gezongen (waaronder YMCA!) kwamen we aan bij het verlaten hotel. Het hotel bood een fenomenaal uitzicht en was dé perfecte plek om te gaan lunchen op het dak. 
 
Na deze stop kon de tocht naar beneden ingezet worden, ditmaal werd er gelopen op wilde paden in plaats van asfalt. De temperatuur was inmiddels gestegen tot tropische warmte. Toen we weer beneden waren zorgde de speelplaats naast de bushalte voor enorm veel plezier. Sete Cidades heeft denk ik nog nooit zoveel grote, kleine kinderen in de speeltuin zien spelen! Zonnige groet!

Ananas op de Azoren
De eerste echte dag is dan eindelijk aangebroken. Na de late aankomst van gisteren waren er een aantal mensen niet helemaal scherp meer. De klok was niet goed gezet waardoor de wekker 1 uur te vroeg af ging! Robin, Maarten-
Harm, Jeroen, Max en Ian stonden daardoor zelfs een uur te vroeg helemaal klaar. En Heidi kwam er ook pas achter nadat ze gedoucht had.

Vandaag zijn we met zijn allen langs de kustlijn van Ponta Delgada gelopen opzoek naar de ananasplantage. Met uitzicht op de haven en de geur van de zee was iedereen snel in eiland sferen. Het weer zag er echter wat minder goed uit, er waren donkere wolken onderweg. Snel doorlopen dan maar. 
 
Eind van de ochtend kwamen we aan bij de ananasplantage. Hier werden we heel lief en enthousiast ontvangen door een klein vrouwtje. Zij gaf daarbij een uitleg over het produceren van de Ananassen in de witgeschilderde kassen. De rest van de dag kon iedereen zijn eigen gang gaan. Zo is er een fort bezocht en is er een prachtig park naast ons hostel ontdekt. Als avondeten stond er Mexicaanse wraps op het menu, mét de lokaal gekochte ananassen als dessert! Misschien een idee om ze te importeren naar Nederland, échte ananassen! Inmiddels is het 9 uur en is het tijd om nog even een leuk avondspel te spelen! Adeus!

Take off naar San Miguel

Eindelijk is het dan zover! Azoren here we come! Half 3 zouden wij in Roosendaal elkaar weer treffen en al snel hadden wij een verzamelplek vol met backpacktassen geregeld! Volop aandacht kregen we van anderen mensen, zelfs van de NS politie! Gelukkig kwam de trein op tijd! Snel afscheid nemen van ouders, familieleden en hupsakee voor het fluitsignaal de trein inspringen! De Azorenreis is nu echt begonnen! 

Eenmaal op Brussel airport, liepen we als een stel schildpadden op zoek naar onze incheckbalie. Door onze enthousiasme, hebben wij niet gezien dat we al bij de douane  waren! Oeps! Het inchecken duurde wat langer dan gepland...maar gelukkig mocht iedereen doorlopen naar de Douane! Bij de douane kregen sommige een steekproef! Super spannend was dat! Even weer de bergschoenen aan en op naar onze gate! In het vliegtuig hebben wij elkaar beter leren kennen doormiddel van goede gesprekken, leuke vragen en het uitwisselen van ervaringen.
 
In Lissabon maakte wij kennen met de Portugese onhandigheden! Wisseling gates en het niet doorgeven daarvan. Gelukkig hoorde Lucie op tijd de zogenaamde 'Last Call' en hebben wij net op tijd de vliegtuig gehaald! Rond half twaalf zetten wij onze eerste stappen op San Miquel en werden wij opgehaald door verschillende taxi's, die ons bij een oud klooster als hostel afzette. De kamers werden verdeeld en al snel waren wij in droomland! 
 
Durma bem!